บทที่1482 ฉันจะช่วยคุณให้ถึงที่สุด

หงส์ตื่นเต้นเล็กน้อย เธอคว้าแขนเสื้อของจณัตว์ไว้แน่น ใบหน้าเล็กที่จริงจังแนบเข้ากับหน้าอกแกร่งของจณัตว์ ลมหายใจอุ่นๆของเธอแผ่ซ่านปะทะเขาเป็นครั้งคราว

สีหน้าของจณัตว์แดงเล็กน้อย

ผู้หญิงคนนี้ทำให้เขาโหยหาได้ตลอดเวลา ยิ่งตอนนี้ทำให้เลือดในกายเห่อร้อน นี่ถ้าไม่ใช่สถานการณ์ฉุกเฉิน เขาจะคิดว่าหงส์ตั้งใจ

หงส์ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับความคิดจณัตว์ ท่าทางระมัดระวังทำให้จณัตว์ละทิ้งเธอไม่ได้

หลายปีมานี้หงส์จะระมัดระวังตัว และตัวสั่นงันงกตลอด เมื่ออารมณ์ตึงเครียดเธอมักจะแสดงอาการอยู่ตลอดเวลา ซึ่งเป็นเรื่องที่น่าวิตกและน่าไม่สบายใจจริงๆ

เขาเหยียดแขนออกไปโอบหงส์ไว้แน่น ลมหายใจที่พัวพันกันและกัน ทำให้เขารู้สึกคลุมเครือเล็กน้อย

หลังจากที่หงส์ได้รู้ถึงปัญหานี้ เธอต้องการที่จะถอนกายออก ทว่าถูกจณัตว์รัดเอาไว้แน่น เธอรู้สึกได้ถึงไอร้อนในกายเขาได้อย่างชัดเจน

ทันใดหน้าของเธอก็แดงก่ำ

จณัตว์ชื่นชมความเขินอายของภรรยาตัวน้อยของเขา แต่น่าเสียดายที่สถานที่นี้ไม่เหมาะ

เขาสำรวมอาหาร เมื่อได้ยินว่าประตูห้องใต้ดินของห้องเก็บของถูกเปิดออก กลุ่มคนก็ขึ้นมาจากด้านล่าง

“ระวังหน่อย เลือดนี้มีค่ามาก อย่าทำหก”

คนที่เป็นหัวหน้าสวมหน้ากากอนามัย และมองไม่เห็นว่าหน้าตาเป็นอย่างไร แต่เลือดในมือของเขาทำให้จณัตว์รู้สึกคุ้นตา

เลือดของนภดล!

เลือดสีน้ำเงินส่องประกายแวววับ

จณัตว์หรี่ตา

เลือดที่ถูกดึงออกมา หรือที่ได้รับมาตอนนี้ ดังนั้นจึงไม่รู้แน่ชัดถึงที่อยู่ของนภดล

หงส์เห็นแล้ว อดไม่ได้ที่จะตามออกไป แต่กลับถูกจณัตว์ขวางไว้ก่อน

เขาส่ายหน้า รอให้คนเหล่านั้นออกไปก่อนจึงพูดว่า “ตอนนี้การหานภดลสำคัญที่สุด”

“แต่ถ้าคนเหล่านั้นศึกษาองค์ประกอบของเลือดอย่างละเอียดถี่ถ้วน นั่นคือหายนะ”

หงส์กังวลใจ

จณัตว์เคยบอกกับเธอไว้ว่าเลือดของนภดลมีค่ามาก มันจะทำให้เกิดหายนะถ้าถูกใช้โดยคนที่มีจิตใจคาดเดาไม่ได้

“ไม่เป็นไร การวิจัยของพวกเขาจะไม่ประสบความสำเร็จ”

ดวงตาของจณัตว์มีแววเย็นชา

เขาเดินตามไปอย่างรวดเร็ว ฉวยโอกาสทำคนสุดท้ายหมดสติ ก่อนจะถอดเสื้อคลุมสีขาวของอีกฝ่ายออกแล้วสวม หงส์ก็ให้ความร่วมมือในลากคนนั้นออกไป

ทุกคนสวมหน้ากาก ไม่นานจณัตว์ก็ซึมเข้าไปได้

เขาดูหัวหน้านำเลือดของนภดลไปที่ห้องวิจัย ดวงตาเป็นประกายด้วยความตื่นเต้นและพูดว่า “ดร.ฐานทัตยังไม่มา เลือดนี้ต้องถูกเก็บไว้อย่างปลอดภัย รอให้ดร.ฐานทัตมาพรุ่งนี้ พวกเราก็จะเริ่มวิจัยได้ ช่างเป็นเลือดที่อัศจรรย์มาก เป็นครั้งแรกที่ฉันได้เห็นเลือดสีน้ำเงิน”

คนอื่นๆก็ดูปีติยินดีเช่นกัน

จณัตว์ครุ่นคิด

ดร.ฐานทัตยังไม่มาอีกเหรอ?

ถ้าอย่างนั้นเครื่องบินลำนั้นพาใครมา?

จุดสีแดงบนร่างกายของนภดลปรากฏบนเครื่องบินได้อย่างไร?

ดร.ฐานทัตอยู่ที่ไหน?

เครื่องหมายคำถามแวบผ่านในสมองของจณัตว์ เขารีบสำรวมอาการ เมื่อเห็นหัวหน้าคนนั้นเก็บเลือดไว้ในที่ที่ปลอดภัย ด้วยฟังก์ชั่นการเก็บรักษา ก็ดูระมัดระวังจริงๆ

จณัตว์เมื่อเห็นพวกเขาทำเรื่องพวกนี้เสร็จก็วางแผนที่จะแฝงอยู่ในกลุ่มนี้ต่อไป ลองดูว่านภดลจะอยู่ที่ไหน หงส์กลับร้อนใจ

อีกฝ่ายเป็นใครไม่รู้ มีกี่คน ไม่รู้ว่าจะมีกับดักรอพวกเขาอยู่ไหมเธอไม่รู้แน่ชัด จณัตว์เข้าไปอย่างประมาทเลินเล่อได้อย่างไร?

แต่เธอออกไปไม่ได้ จึงอดที่จะยิ่งร้อนใจไม่ได้

จณัตว์รู้ว่าหงส์เป็นห่วง แต่ว่าตอนนี้เขาไม่มีเวลามาอธิบายอะไรกับหงส์อีกแล้ว

เธอมองตามจณัตว์ที่เดินไปกับกลุ่มคนเหล่านั้นไป ร้อนใจจนแทบอยากตามไปกับเขาด้วย แต่กลับนึกถึงเนกษ์และพวกตระกูลแหลมวิไล

ถ้าเธอและจณัตว์ถูกจับขัง ใครจะไปแจ้งเนกษ์ละ?

แม้ว่าหงส์จะเศร้าใจ แต่ก็ห้ามตัวเองไม่ให้ใจร้อน

เมื่อมองไปที่เลือดของนภดลที่ถูกเก็บไว้อย่างปลอดภัย หงส์ก็นึกถึงคำพูดของจณัตว์

เขาบอกว่าพวกเขาจะวิจัยไม่สำเร็จ หรือพูดอีกอย่างคือจณัตว์มีแผน แต่ตอนนี้จณัตว์ตามคนเหล่านั้นไป เธอไม่รู้ว่าแผนนี้จะเริ่มดำเนินการเมื่อไหร่

หงส์หรี่ตาลงเล็กน้อย ก่อนจะก้าวไปข้างหน้าอย่างเงียบ ๆ และเปิดตู้นิรภัยโดยใช้วิธีการก่อนหน้านี้ ก่อนจะนำเลือดของ นภดลออกมา แล้วรีบออกจากสถาบันวิจัยการทหาร และตรงไปยังบ้านตระกูลแหลมวิไล

เธอเชื่อว่านั่นคือสิ่งที่จณัตว์ต้องการทำ ดังนั้นเธอจึงทำมัน และขั้นตอนต่อไปคือแจ้งให้ครอบครัวของจณัตว์และคนของตัวเองไปช่วยจณัตว์

จณัตว์เดินตามกลุ่มคนลงไปข้างล่างอยู่นาน ระหว่างเดินผ่านก็ได้ทำการตรวจสอบและซักถาม โชคดีที่เขายังมีไหวพริบ ก็เลยแฝงตัวอยู่ได้

หลังจากที่มาถึงหลุมหลบภัยที่อยู่ใต้จวนของพระอนุชาฉัตรพลแล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่จณัตว์เห็นนภดล

นภดลถูกยานอนหลับ เขานอนหลับเงียบๆอยู่ในโลงแก้ว

มีเครื่องมือต่างๆ รอบตัวเขา ซึ่งดูเหมือนหนูขาวที่กำลังถูกทดลอง