บทที่1485 เสียงสุนัขแบ่งเป็นกี่สายพันธุ์?

“เกิดอะไรขึ้น?”

คนที่มาคือผู้ช่วยที่ได้รับการเลื่อนตำแหน่งโดยราเชน แล้วก็ยังเป็นคนที่เขาเชื่อใจมากคนหนึ่ง ตอนนี้เขาวิ่งเข้ามาด้วยใบหน้าตื่นตระหนก ทำให้จิตใจที่อึดอัดของราเชนชะงักไปพักหนึ่ง

เมื่ออีกฝ่ายเห็นจณัตว์ เขาไม่แปลกใจสักนิด ทำเพียงนิ่งไปชั่วครู่ และมองไปยังราเชน เมื่อรู้ท่าทางของราเชนว่าไม่ต้องปิดบังจณัตว์ เขาจึงพูดออกมาอย่างเร็ว “ป่าดำทางตอนเหนือระเบิดครับ”

“ป่าดำ?”

สีหน้าของราเชนเปลี่ยนไปเล็กน้อย

“อย่างไร? มีอะไรผิดปกติกับป่าดำแห่งนี้เหรอ?”

เมื่อจณัตว์เห็นสีหน้าที่เปลี่ยนไปของราเชน เขาก็ตระหนกเล็กน้อย รู้สึกไม่ค่อยปลอดภัย

ราเชนมองมาที่เขา ก่อนพูดว่า “ป่าดำเป็นป่าที่เก่าแก่ คนส่วนใหญ่ไม่สามารถเข้าไปได้ และไม่มีใครกล้าเข้าไปหลังจากเหตุการณ์สัตว์ทำร้ายคน ดังนั้นสมชัยเลยย้ายสถาบันวิจัยการทหารไปที่ป่าดำเมื่อปีที่แล้ว”

“สถาบันวิจัยการทหาร? ไม่ได้อยู่ในวัง?”

จณัตว์ยังคงจำได้อย่างชัดเจนว่าเขาเข้ามาได้อย่างไรและออกไปได้อย่างไร เมื่อได้ยินราเชนพูดเช่นนี้ เขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

ราเชนส่ายหน้า “สถาบันวิจัยทางการทหารในวังเป็นที่ตบตาคนอื่น สมชัยเป็นคนที่รักชีวิตของตัวเองมาก เป็นไปไม่ได้ที่เขาจะเอาสารเคมีที่อันตรายขนาดนั้นอยู่ใกล้ตัวเอง? เขาไม่กลัวว่าวันหนึ่งจะเกิดอุบัติเหตุระเบิดกับตัวเองเหรอ? สถาบันวิจัยของจริงอยู่ที่ป่าดำ เรื่องนี้ฉันเพิ่มรู้แต่เพราะว่าฉันไม่ใช่คนที่สมชัยจะมอบตำแหน่งให้ ดังนั้นเลยไม่รู้เส้นทางที่จะไปป่าดำ แต่ไม่คิดเลยนะว่ามันจะระเบิด หากของเหลวในสถาบันวิจัยรั่วไหลออกมา ผลที่ตามมาจะเป็นอย่างไรไม่กล้าคิดนะ”

“นภดลละ?”

ทันใดจณัตว์ก็นึกถึงนภดล

สถาบันการวิจัยทหารไม่สามารถระเบิดได้โดยไร้ซึ่งเหตุผล แล้วคนเบื้องหลังนภดลเป็นใครกันแน่? พวกเขายังไม่รู้ต้นสายปลายเหตุ ไม่ใช่ว่าดร.ฐานทัตไม่อยู่เหรอ? หรือนภดลเป็นคนทำกัน?

จณัตว์รู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย

เมื่อราเชนได้ยิน ก็รีปสั่งให้ผู้ช่วยไปหาร่างของนภดล แต่เมื่อจณัตว์และราเชนมาถึง ไหนเงาของนภดลกัน?

ศพในสถาบันวิจัยการทหารในวัง เสียชีวิตด้วยอาการสาหัส ใส่ชุดสีขาว มีตัวเลขบนหน้าอก น่าจะเป็นบุคลากรภายในสถาบัน

แต่คนเหล่านี้กลับตาย?

ถูกตัดแขนตัดขา ทำให้คนมองชวนคลื่นไส้

ภาพสีแดงฉานทำให้ดวงตาของจณัตว์มืดหม่น

นภดลเป็นคนทำ?

แต่ทำไมถึงฆ่าได้อย่างโหดร้ายทารุณ?

เขารู้จากบุริศร์ว่านภดลได้ไปที่เกาะห่างไกลเพื่อฝึกฝนพิเศษ ดังนั้นหากเขาต้องการฆ่าคนเหล่านี้ เขาสามารถฆ่าพวกเขาได้ด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว โดยไม่ต้องใช้วิธีการตัดอวัยวะออกอย่างโหดร้ายเช่นนี้ นอกเสียจากในร่างกายของนภดลเกิดการจลาจลถูกทำให้เกิดชนวน หากเป็นเช่นนี้ เขาอาจจะเสียสติ จนกลายเป็นเครื่องจักรสังหาร

เมื่อคิดดังนี้ จณัตว์ก็ยิ่งเครียดจัดเป็นเท่าตัว

“ฉันจะกลับบ้านอีกรอบ นายอย่าไปที่ป่าดำ ฉันจะพาคนไป”

จณัตว์มองไปที่ราเชนอย่างจริงจัง

“มีอันตรายไหม?”

เมื่อเขารู้สึกถึงความห่วงใยจากพี่ชายของเขาเป็นครั้งแรก ราเชนอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว

“ไร้สาระนา มีหรือไม่มีอันตรายนายไม่รู้เหรอ? ตอนนี้ฐานะของนายไม่เหมือนเก่า นายเป็นพระราชาของประเทศF ผู้คนมากมายรอให้คุณนายนำประเทศกลับสู่เส้นทางเดิม เรื่องเล็กแค่นี้ให้ฉันทำเถอะน่า อีกอย่างนภดลก็เป็นคนที่นรมนห่วงใย นายไปก็ไม่มีประโยชน์ ฉันเป็นหมอ ฉันมีประสบการณ์มากกว่านายในด้านนี้ เชื่อฟังนะ เด็กดี”

จณัตว์พูดพลางยื่นมือไปลูบศีรษะของราเชน ผู้ช่วยที่กำลังดูอยู่ก็รีบก้มหน้าลงอย่างเร็ว เหงื่อเย็นโทรมกาย

กล้าลูบหัวพระราชาของประเทศคาดว่าคงมีเพียงจณัตว์ และพระราชาก็ไม่ห้ามด้วย เพียงแค่ขมวดคิ้วเล็กน้อย

“ระวังตัวด้วย”

ราเชนไม่ชินนักกับการที่มีคนมาปฏิบัติกับเขาราวกับเด็กน้อย แต่น่าแปลกที่เขาไม่หลบ โตขนาดนี้แล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่ญาติปฏิบัติต่อเขาอย่างสนิทสนม เขาไม่อาจหลบได้

ยังไงก็ไม่มีใครเห็น

เมื่อมองเห็นผู้ช่วยที่แทบจะซุกหัวลงเป้ากางเกงตัวเอง ดวงตาของราเชนก็หนักหน่วงซับซ้อนมาก แต่เขากลับไม่พูดอะไร

จณัตว์พยักหน้าก่อนจะจากไป

เมื่อเขากลับมาถึงบ้านตระกูลแหลมวิไล ก็เห็นเนกษ์รอที่หน้าประตู

“ป่าดำระเบิด เป็นครั้งแรกที่องครักษ์ในวังปิดไม่ให้เข้าป่าดำ คนของเราเข้าไปไม่ได้”

“เข้าไม่ได้ก็ไม่ต้องเข้าไป เนกษ์ เรื่องในตระกูลแหลมวิไลก็เยอะพออยู่แล้ว นายจะมีปัญหาในคราวหลังได้”

จณัตว์มองไปที่น้องชายที่เติบโตมากับเขาด้วยกัน และพูดด้วยรอยยิ้ม

“พี่ นี่พี่จะเข้าไปในป่าดำใช่ไหม? ผมไปด้วย”

เนกษ์จะให้พี่ชายของเขาเข้าไปเสี่ยงอันตรายคนเดียวได้อย่างไร

จณัตว์กลับยิ้มและพูดว่า “เป็นถึงผู้นำตระกูลแล้ว จะมาโกรธเป็นเด็กได้ยังไง? นายมีคนที่ต้องดูแลกี่คนข้างหลังไม่ได้นับเหรอ? ตอนนี้นายจะเอาแต่ใจไม่ได้นะ เชื่อฟังหน่อย ฉันรู้อยู่แก่ใจน่า ถ้าเจออันตรายละก็ ฉันจะไม่เข้าไปเผชิญแน่ ฉันไม่ได้โง่นะ”

ราวกับเดาออกว่าจณัตว์จะต้องปฏิเสธเป็นแน่ สีหน้าของเนกษ์แย่ลงทันตา

“พี่ นี่ตั้งใจใช่ไหม?”

“ตั้งใจอะไร?”

“ตั้งใจส่งตำแหน่งผู้นำตระกูลมาให้ผม พี่ก็ไม่อยากถูกผูกมัดด้วยความรับผิดชอบเหล่านี้ใช่ไหม? แล้วให้ความรับผิดชอบพวกนี้รั้งผมเอาไว้ ผมจะไปไหนก็ไม่ได้ เมื่อก่อนไม่ว่าพี่จะไปไหน ผมก็ไปด้วยเป็นเงาตามตัว แต่ตอนนี้พี่ไม่ต้องการผมแล้ว ทำไมพี่ถึงไม่ต้องการผมแล้วละ?”

พูดไปพูดมา ขอบตาเนกษ์แดงก่ำขึ้น

ใจของจณัตว์รู้สึกเศร้ามาก