บทที่1486 ไม่มีเหตุผลเลยสักนิด

จณัตว์พยายามอย่างเต็มที่เพื่อให้หงส์ผล็อยหลับไป

เมื่อมองดูร่องรอยของความรักและความเสน่หาบนร่างกายของเธอ ดวงตาของจณัตว์ก็เต็มไปด้วยความรัก

เขาลุกขึ้นจุดเทียนหอม ก่อนจะจูบลงบนหน้าผากของหงส์ จากนั้นจึงออกจากห้องไปอย่างอาลัยอาวรณ์

“นายน้อยจณัตว์”

ตั้งแต่เนกษ์เข้ารับตำแหน่งผู้นำตระกูลแล้ว จณัตว์ได้ให้พวกเขาเรียกเขาว่านายน้อยจณัตว์

“ถ้าฉันไม่กลับมาภายในสองชั่วโมง กำชับสาวใช้ให้เข้าไปแต่งตัวให้คุณนาย และพาเธอออกไปทางเส้นทางลับ ฉันได้บอกพระราชาไว้แล้ว พอถึงตอนนั้นจะมีเฮลิคอปเตอร์รอพวกนายอยู่ที่สนามหญ้าด้านหลัง ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น นายต้องส่งคุณนายไปที่บ้านตระกูลทวีทรัพย์ธาดาในประเทศZ อย่างปลอดภัย เข้าใจไหม?”

เสียงของจณัตว์เย็นเฉียบ และรีบให้ลูกน้องตกปากรักคำทันที

“ครับ นายน้อยจณัตว์ เราสัญญาว่าจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อปกป้องความปลอดภัยของคุณนายน้อย”

“รบกวนด้วย”

จณัตว์มองไปทางห้องนอนอีกครั้ง จากนั้นจึงรีบหมุนกายออกไป

เขากลัวว่าตัวเองจะจากไปไม่ได้ถ้าขืนยังอยู่ต่ออีกหน่อย

หงส์คือจุดอ่อนและเป็นความห่วงใยของเขา ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เขาหวังว่าเธอจะปลอดภัย

ถึงแม้ในประเทศFจะมีราเชนอยู่ก็ตาม แต่อย่างไรประเทศนี้ก็ยังต้องการการฟื้นฟู เพราะราเชนยังไม่ประสบความสำเร็จอย่างราบรื่น หลายๆ อย่างอยู่ในสภาวะที่อ่อนล้า จึงไม่ควรปล่อยให้หงส์อยู่ในตอนนี้

และเขาก็รู้นิสัยของหงส์ด้วย เมื่อปล่อยให้เธอรู้เรื่องตัวเองต้องทำ เกรงว่าจะตามเขามาเหมือนเนกษ์เป็นแน่

ฝั่งนภดลก็ไม่มั่นคงเท่าไหร่ ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น เมื่อเผชิญกับอันตรายที่ไม่รู้จัก จณัตว์ไม่กล้าเสี่ยงและไม่สามารถเสี่ยง

เมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว เขาก็สาวเท้าออกจากประตู และเห็นเนกษ์รออยู่

“พี่ พี่สะใภ้เตรียมตัวแล้วเหรอ?”

“อืม”

จณัตว์พยักหน้า

เขาไม่ค่อยสูบบุหรี่ เขามีแผนที่จะเลิกบุหรี่ตั้งแต่เขาอยู่กับหงส์ แต่ในตอนนี้เขารู้สึกอึดอัดและหงุดหงิดเล็กน้อย

จณัตว์ยื่นมือไปทางเนกษ์

“ขอบุหรี่สักมวนสิ”

เนกษ์รีบยื่นให้เขา

จณัตว์เหลือบมองมัน ก่อนจะคาบไว้ในปาก จากนั้นจึงเอาบุหรี่ที่จุดติดแล้วของจณัตว์โยนทิ้งไป

เนกษ์หน้ายุ่งเล็กน้อย

“พี่ นั่นมันของผมนะ!”

“สูบบุหรี่ไม่ดีหรอก เลิกเถอะ”

จณัตว์สอนไปพ่นควันฉุยไป

มุมปากของเนกษ์กระตุก

บอกว่าสูบบุหรี่ไม่ดี แล้วตัวเองละทำอะไร?

แต่เขาไม่กล้าพูดออกมา

เมื่อบุหรี่มวนแรกหมดแล้ว จณัตว์ใช้นิ้วมือสวยงามของเขาสะบัดโค้งเป็นวงกลม จากนั้นจึงพูดเสียงเย็นเยียบว่า “ไป!”

รถสตาร์ททันที ตามด้วยรถบรรทุกหลายสิบคันที่มีผู้คนอยู่บนนั้น บางคนมาจากตระกูลแหลมวิไล และบางคนเป็นคนที่ราเชนส่งมา

กลุ่มคนมาที่ป่าดำอย่างยิ่งใหญ่เกรียงไกร

ที่นี่ล้อมรอบไปด้วยสายเตือนภัย แต่กลับไม่มีเสียงใด เงียบเสียจนทำให้ผู้คนรู้สึกอึดอัด และมีอาการชาที่ศีรษะ

“นายน้อยจณัตว์ คุณท่านเอกฉัท พระราชามีคำสั่งว่าให้พวกคุณเห็นโอกาสแล้วค่อยกระทำการ อย่าหุนหัวเข้าไปครับ”

เมื่อหัวหน้าองครักษ์เห็นจณัตว์เขาก็รีบทำความเคารพ ก่อนจะนำคำสั่งของราเชนส่งต่อให้จณัตว์

“รู้แล้ว ตั้งแต่ตอนนี้ให้คนของนายถอนกำลัง ที่นี่ฉันจะรับมือต่อเอง”

คำพูดของจณัตว์ทำให้หัวหน้าองครักษ์ลำบากใจ

“นายน้อยจณัตว์ เกรงว่าจะไม่ได้ครับ พวกเรากำลังดำเนินการตามคำสั่ง”

“เรื่องข้างในนี่พวกนายจัดการไม่ได้หรอก ฉันเปลี่ยนผู้เชี่ยวชาญเพื่อลดการบาดเจ็บล้มตาย กลับไปเถอะ ถ้ามีเรื่องอะไรฉันจะติดต่อพระราชาของพวกนายไปโดยตรง”

ท่าทีของจณัตว์ไม่ยอมได้ง่าย

ความสัมพันธ์ของเขากับราเชนทุกคนต่างก็รู้ และพระราชาก็ยังเคารพจณัตว์อยู่มาก ดังนั้นหัวหน้าองค์รักษ์ไม่กล้าหักหน้าของจณัตว์

เมื่อเห็นคนของราเชนถอนกำลังออกไป จณัตว์ก็ได้เปลี่ยนให้เป็นคนของเขาแทน และให้พวกเขาสวมหน้ากากป้องกันแก๊สพิษ

“ไม่รู้ว่าข้างในเกิดเรื่องอะไรขึ้น ทีมเล็กคอยเฝ้าระวังภัย จำไว้สวมหน้ากากป้องกันแก๊สพิษ คนอื่นตามฉันเข้ามา และใช้มาตรการป้องกันพิษซะ”

จณัตว์มองไปที่จำนวนคนและเริ่มมอบหมายงาน

เนกษ์มองไปที่พื้น รอยเท้าที่นี่ค่อนข้างมากและสับสน แต่เขาก็ยังพบอะไรบางอย่าง

“พี่ ดูนั่นสิ”

จณัตว์ย่อตัวลงอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเห็นรอยเท้าจำนวนมากที่เดินเข้าไปในป่าดำ แต่กลับไม่มีลำดับขั้นตอน ดูเหมือนว่าจะถูกคนไล่ล่าและกำลังหลบหนี

“นายเฝ้าอยู่ข้างนอกนะ อย่าเข้าไป”

จณัตว์สั่งเนกษ์

“ไม่เอา ผมจะตามไป”

เนกษ์ขมวดคิ้วมุ่น

“เนกษ์ ทำไม่ได้ก็กลับไปซะ”