ตอนที่ 1488
บทที่1488 นี่คือเรื่องจริงไหม?
October 31, 2026
“คุณนาย!”
เมื่อมิลินได้ยินเสียงก็รีบวิ่งมาดู ก่อนจะพบว่านรมนนอนสลบเหมือดอยู่บนพื้น ตกใจจนหน้าซีดขาว ก่อนจะรีบเรียกคนมาประคองนรมนขึ้นเตียง จากนั้นจึงฝังเข็มให้เธออย่างรวดเร็ว
เมื่อบุริศร์ได้ข่าวก็รีบบึ่งกลับมาทันที
“เกิดอะไรขึ้น?”
เมื่อเห็นใบหน้าซีดขาวราวกระดาษของนรมน หัวใจของบุริศร์ก็เต้นราวกับจะหลุดออกมาจากอก
“ฉันก็ไม่รู้ค่ะ อยู่ๆคุณนายก็ออกมา จากนั้นก็เป็นลมที่หน้าประตู”
หัวใจของมิลินเต้นตูมตาม ร่างกายของนรมนไม่ควรที่จะละเลย เธอไม่แน่ใจว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นถึงทำให้นรมนละทิ้งความกังวลเรื่องลูกในท้องและลุกขึ้นมา
เหมือนบุริศร์จะรู้ว่าเพราะอะไร
เมื่อเขาได้ข่าวของนรมน คนของเขาก็ส่งข่าวมาพอดี เกี่ยวกับเรื่องของจณัตว์
ตอนที่เขาไม่รู้ว่าควรจะพูดอย่างไรกับนรมนดี เขาไม่คิดว่าเธอจะเป็นถึงขนาดนี้
“ตอนนี้ไม่เป็นอะไรแล้วใช่ไหม?”
ดวงตาของบุริศร์มืดหม่น
มิลินสูดหายใจเข้าลึก ก่อนพูดว่า “ไม่น่าจะเป็นอะไรแล้วละค่ะ ช่วงนี้คุณนายเพิ่มสารอาหารมาโดยตลอด เด็กไม่น่าจะเป็นอะไร แต่คุณนายเธอยังไม่สามารถออกไปไหนได้ในช่วงสามเดือนแรกนะคะ”
สถานการณ์ในตอนนี้ บุริศร์ไม่รู้ว่านรมนจะทนได้หรือไม่ ถึงอย่างไรตระกูลทวีทรัพย์ธาดาก็มีเพียงจณัตว์ที่เป็นเพียงเด็กหนุ่มคนเดียว และคุณอาบุญทิวาก็ยังไม่ทันหน้าค่าตาของลูกชายเขาด้วยซ้ำ
“ดูแลคุณนายให้ดีก่อน”
บุริศร์พูดขึ้น ก่อนจะหมุนกายกลับไปยังห้องทำงาน
เขาโทรศัพท์หาคนของตัวเอง
“ทางฝั่งจณัตว์เกิดอะไรขึ้นกันแน่? นภดลละ?? เกิดอะไรขึ้นกับเขา? และเรื่องของดร.ฐานทัตที่อยู่ในสถานพักฟื้นละเป็นยังไง?”
เสียงของบุริศร์เย็นเฉียบ ทำให้อีกฝ่ายกลัวเล็กน้อย
“ประธานบุริศร์ครับ สถานพักฟื้นได้รับการคุ้มกันอย่างแน่นหนา พวกเราวางแผนจะแฝงกายเข้าไป แต่น่าเสียดายที่ไม่สำเร็จ คนของเราตายกันหมดแล้ว เกิดอะไรขึ้นข้างในเราก็ยังไม่ทราบแน่ชัดเลยครับ”
“ยังไม่ทราบแน่ชัด? เกิดเรื่องกับจณัตว์แล้ว พิกัดของนภดลก็หายไปด้วย และเขาไม่ได้ติดต่อคนของเรามาเลย ตอนนี้นายบอกฉันว่ายังไม่ทราบแน่ชัด? นี่พวกนายกำลังทำอะไรอยู่กัน?”
บุริศร์รู้ว่าทุกคนพยายามสุดความสามารถ สามารถพูดได้เพียงว่าฝ่ายตรงข้ามแข็งแกร่งเกินไป อย่างไรก็ตาม แม้ว่าปกติเขาจะทะเลาะกับจณัตว์หรืออะไรก็ตาม แต่เขาก็หวังว่าจะไม่เกิดอะไรขึ้นจณัตว์ แล้วก็ยังนภดลอีก นภดลเป็นเพื่อนของพวกเขา ตอนนี้ได้กลายเป็นเครื่องจักรที่ฆ่าคนโดยไม่กระพริบตาเสียแล้ว นี่ถ้านภดลรู้ในสิ่งที่ตัวเองทำลงไป เขาจะเจ็บปวดแล้วเศร้าสลดแค่ไหนกัน!
ตอนนี้หงส์จะเป็นอย่างไรบ้าง?
เมื่อคิดได้ บุริศร์ก็รีบโทรหาหงส์ทันที
เมื่อหงส์เห็นเบอร์โทรศัพท์ของบุริศร์ ใจของเธอก็รู้สึกล้มเหลว เธอไม่อยากรับสาย แต่ว่าเมื่อนึกถึงท่าทางกังวลของเขา เธอก็กดรับสาย
“เฮียบุริศร์”
น้ำเสียงของหงส์แหบแห้งไปแล้ว
ใจของบุริศร์ยิ่งเสียหนัก
“หงส์ จณัตว์อาจจะยังมีชีวิตอยู่ ฉันไม่เชื่อว่าเขาจะจัดการง่ายขนาดนั้น เธอแข็งใจไว้หน่อยนะ”
”เฮียบุริศร์คะ ไม่ต้องปลอบฉันหรอกค่ะ คุณไม่ได้เห็นที่นั่นด้วยตาของตัวเอง ถ้าคุณเห็นละก็ คุณจะรู้ว่าถึงแม้จะเป็นคุณ ก็อาจถอยหลังกลับไปไม่ได้ ความบ้าคลั่งในตัวนภดลถูกปลุกเร้าขึ้นอย่างสมบูรณ์ เขาเป็นอาวุธสังหาร กระหายเลือดและโหดร้ายไม่มีความเป็นมนุษย์เลย ฉันรู้ว่าคุณอยากจะพูดอะไร คุณอยากจะพูดว่าตอนนี้เขาไม่มีสติอยู่กับตัว และไม่ได้ตั้งใจใช่ไหมคะ? แต่ว่าถึงแม้จะไม่ได้ตั้งใจแล้วมันจะยังไงคะ? เขาฆ่าสามีของฉัน! หรือจะบอกว่าการตายโดยไม่ได้ตั้งใจของสามีฉันเป็นการตายเปล่า? แล้วพวกคนเหล่านั้นพี่น้องของเราต่างก็ตายเปล่าเหรอ? พวกเขาไม่ใช่เป็นคนบริสุทธิ์หรอกเหรอคะ?”
หงส์แตกสลาย
“ทำไมถึงเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นได้คะ? ทำไม? ทำไมถึงไม่เตรียมการอย่างระมัดระวัง? ไม่ใช่ว่าควรรับประกันว่าจะไม่มีใครเป็นอะไรเหรอคะ? ทำไมนภดลถึงคลั่งได้? ถ้าไม่มีอะไรมารับประกันว่าเขาสามารถกลายเป็นคนธรรมดาได้ จะเก็บเขาไว้ทำไม? ทำไมไม่ทำลายเขา? ทำไมต้องให้เขาเข้าร่วมปฏิบัติการนี้ด้วย?”
คำถามของหงส์ที่พ่นออกมาเป็นชุด ทำให้ใจของบุริศร์เจ็บหน่วง เขาไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดีเพื่อให้หงส์รู้สึกดีขึ้น
น้ำตาของหงส์นองหน้า เธอพูดด้วยเสียงแหบแห้งปนสะอื้น “เฮียบุริศร์ คุณรู้ไหมคะว่าฉันรักเขาแค่ไหน? ฉันคิดมาตลอดว่าคนที่ฉันรักคือคุณ เป็นเวลาหลายปีแล้ว ที่มีเสียงบอกฉันว่ายังมีคนที่รอฉันอยู่ และฉันคิดว่าคนที่รอฉันคนนั้นคือคุณ แต่เมื่อความทรงจำของฉันได้กลับคืนมา ฉันถึงได้รู้ ว่าคนที่รอฉันคนนั้นคือจณัตว์ เขาเป็นผู้ชายคนเดียวในใจฉันมาหลายปี แต่ตอนนี้เขาตายแล้ว ตายในมือของนภดล ฉันรู้ว่านภดลเป็นเพื่อนของพวกคุณ และยังเคยเป็นคนที่เคยช่วยนรมน แต่แล้วมันจะอย่างไร? จณัตว์ของฉันสมควรตายไหม? เขาพยายามอย่างหนักที่จะกลับประเทศ กลับบ้าน เจอพ่อของเขา แต่ตอนนี้มันไม่เหลืออะไรแล้ว เขาไม่อยู่แล้ว!”
ทันใดนั้นบุริศร์ก็รู้สึกราวกับว่าคอของเขาถูกอะไรบางอย่างบีบรัดแน่น เขารู้สึกเสียใจอย่างมากที่สุด
เขาวางสายไป ทางนั้นก็ส่งข่าวมา
“ประธานบุริศร์ครับ สถานการณ์ที่สถานพักฟื้นด้านในเรายังไม่รู้ แต่ว่าดร.ฐานทัตไม่ได้ออกนอกประเทศครับ ดังนั้นที่นภดลคลั่งก็คงไม่ใช่ฝีมือของเขาแน่นอนครับ”
“แล้วจะเป็นใคร? ทางฝั่งประเทศF มีนักวิจัยไหม?”
บุริศร์มั่นใจในความปลอดภัยของเขามาก แต่ตอนนี้ความมั่นใจนั้นช่างดูน่าขันเมื่อมีการตายของจณัตว์
เขาโทรหาราเชน
“นักวิจัยของนภดลทำอะไรกับเขาไหม?”
“เท่าที่ฉันรู้พวกเขายังไม่ทันทำอะไรเลย พวกเขาแค่ดึงเลือดของนภดลมาเพื่อศึกษาและวิเคราะห์ข้อมูล แต่กลับถูกพี่ชายของฉันขัดขวางไว้ก่อน แผนของเขาและนภดลคือให้นภดลเฝ้าสังเกตภายในและแจ้งข่าวมา ไม่มีใครรู้ว่าทำไมจู่ๆ นภดลถึงเกิดบ้าคลั่งขึ้นมาได้ ตอนนี้นักวิจัยที่นี่ไม่เหลือแล้ว พวกเขาตายหมดแล้ว”
ราเชนก็ปวดใจเช่นกัน ถ้าตอนนี้เขาไม่ได้นั่งอยู่ในตำแหน่งพระราชาของประเทศ เขาต้องออกไปตามหาจณัตว์ด้วยตัวเองอย่างแน่นอน น่าเสียดายที่เขาได้แต่ส่งคนออกไป
คนที่ถูกส่งไปเป็นชุดๆ แต่ข่าวที่ได้กลับมา ทำให้รู้สึกไม่สบายใจจริงๆ
บุริศร์สงสัยหนักมาก
พูดตามหลักเหตุผลแล้วอาการคลั่งของนภดลไม่น่าจะกำเริบเร็วขนาดนี้ มันเพราะสาเหตุอะไรกันแน่?
บุริศร์ไม่เข้าใจ แต่เขาก็รู้ว่าสิ่งสำคัญที่สุดในขณะนี้คือการหาตำแหน่งของนภดล
กานต์ออกไปเพราะมีเรื่องต้องทำ หลังจากกลับมาจึงสัมผัสได้ว่าบรรยากาศในบ้านมันไม่ปกติ
“เกิดอะไรขึ้นครับ?”
“คุณชายน้อย กลับมาแล้วเหรอคะ? ที่บ้านเกิดปัญหาขึ้นนิดหน่อย คุณกลับไปที่ห้องก่อนเถอะค่ะ”
หลังจากมิลินพูดกับกานต์เสร็จก็ไปต้มยาจีน
กานต์รีบวิ่งไปที่ห้องของนรมน เมื่อเห็นใบหน้าซีดขาดของเธอ เขาก็อดที่จะกังวลใจไม่ได้