บทที่1652 ผมไม่ได้โง่

“ไปคิดเอาเองเถอะ ฉันคงอยู่ตำแหน่งนี้ได้อีกไม่นานเท่าไหร่นัก ไม่ช้าหรือเร็วมันก็ต้องกลายเป็นของแก แต่ว่าแกมีความสามารถพอที่จะอยู่ได้หรือไม่นั้นมันอยู่นอกเหนือการควบคุมของฉัน！”

พอคุณท่านขวัญชัยพูดจบก็โบกมือไล่ เห็นได้ชัดว่าเขาไม่อยากจะพูดกับธเนศพลต่ออีกแล้ว

ธเนศพลขมวดคิ้วเข้าหากัน แต่ว่าสุดท้ายก็เดินถอยออกไป

พอออกมาแล้วก็เห็นกานต์ที่ยืนรอเขาอยู่ด้านนอก

“รอฉันมีอะไรรึเปล่า？”

“ เรื่องของจิ้งจอกเงินคือคำสั่งของคุณใช่ไหมครับ? ”

กานต์คิดอยู่ครู่หนึ่ง คนที่สามารถระดมกำลังของจิ้งจอกเงินได้นั้น นอกจากธเนศพลแล้วก็ไม่มีคนอื่นที่สามารถทำได้อีกแล้ว

ธเนศพลมองกานต์ แล้วก็ตอบรับอย่างเรียบง่ายพร้อมกับพูดว่า “เรื่องของชมพูวันนี้ต้องขอบคุณหนูมากนะ”

“ผมแค่ไม่ชอบเห็นเธอถูกเมินเฉย ความจริงแล้วทักษะทางคอมพิวเตอร์ของเธอก็ค่อนข้างสูงใช้ได้เลยนะครับ”

กานต์พูดอย่างสบายๆ ดูไม่ออกว่าเป็นการปกป้องหรือว่าอะไร แต่ว่าธเนศพลก็รู้สึกไม่เลวเลย

“แน่นอน ลูกสาวของฉันยอดเยี่ยมอยู่แล้ว”

กานต์เบะปากแต่ไม่ได้พูดอะไร เขาไม่ได้ต้องการมีส่วนร่วมในหัวข้อนี้

พ่อของตัวเองก็ต้องคิดว่าลูกของตัวเองดีอยู่แล้ว คุณบุริศร์ของเขาก็เป็นแบบนี้ไม่ใช่เหรอ? พอคิดได้แบบนี้แล้ว กานต์ก็เริ่มรู้สึกเป็นห่วงแด๊ดดี้บ้างแล้ว

“คุณบุริศร์ของบ้านผมอยู่ในสนามรบที่ต่างประเทศยังโอเคดีอยู่ใช่ไหมครับ? ”

“วางใจเถอะ คุณบุริศร์ของหนูเนี่ยเกิดมาเพื่อสมรภูมิ ไม่มีทางเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นหรอก”

คำพูดของธเนศพลทำให้กานต์สบายใจขึ้นเยอะ

ทั้งสองคนเดินกลับไปพร้อมกัน ไม่นานก็เข้าไปในห้องทำงานของธเนศพล

ธเนศพลล็อคประตูห้อง กานต์ก็รีบตรวจสอบที่มืดภายในห้องทันที เมื่อแน่ใจแล้วว่าไม่พบเครื่องดักฟังหรือกล้องแอบถ่ายถึงได้รู้สึกโล่งใจ

“ช่วงนี้จิตใจของคุณว้าวุ่นรึเปล่าครับ？”

คำพูดของกานต์ทำให้ธเนศพลชะงักไป มีภาพหลวงตาเหมือนกับว่าบุริศร์กำลังยืนอยู่ตรงนั้นเขาในตอนนี้

“หนูพูดถึงฉันเหรอ？”

“ไม่อย่างนั้นจะอะไรซะอีกล่ะครับ？ผมจะพูดถึงตัวเองหรือไง？”

กานต์กลอกตาใส่เขาและพูดว่า “ไม่รู้ว่าการที่ชมพูมีพ่อแบบนี้คือโชคดีหรือเปล่า ต่อไปคนที่จับตามองมาที่เธอน่าจะต้องมีเยอะมากแน่เลย”

เพราะเห็นว่ากานต์เป็นห่วงชมพู ธเนศพลก็รู้สึกมีความสุขขึ้นมาในทันที

“ถ้าอย่างนั้นก็ต้องรบกวนให้คุณชายกานต์คอยดูแลเราล่ะ”

“ไม่ต้องคิดเลยครับ ผมไม่สนใจเป็นลูกเขยของคุณหรอกนะ”

กานต์ความคิดของธเนศพลตั้งแต่แรกแล้ว เลยใช้โอกาสในวันนี้พูดออกมาตามตรง

ธเนศพลก็ชะงักไป

“ทำไมเหรอ? ลูกสาวของฉันไม่คู่ควรกับหนูงานเหรอ？”

“ปัญหาไม่ได้อยู่ที่คู่ควรหรือไม่ควรหรอกครับ”

“ถ้าอย่างนั้นปัญหามันคืออะไรล่ะ？”

“ปัญหาอยู่ที่ว่าผมจะชอบหรือไม่ชอบ”

คำพูดของกานต์ทำให้ธเนศพลเริ่มรู้สึกสนใจแล้ว

“ลูกสาวของฉันอบอุ่นและน่ารัก แถมยังเป็นแฮกเกอร์เหมือนกับหนูอีก ฉันก็ดูออกนะว่าหนูชอบเธอ ไม่ใช่เหรอ? ”

“ผมเห็นเธอเป็นแค่น้องสาวเท่านั้น แล้วอีกอย่างผมก็ไม่ชอบผู้หญิงที่อยู่ในสายเดียวกับผม”

“เพราะอะไรล่ะ？”

“เพราะว่าถ้าอยู่ในสายเดียวกัน ถ้าเกิดว่าผมเป็นที่หนึ่งเธอต้องรู้สึกไม่มีความสุขแน่ๆ แต่ว่าถ้าเกิดให้ผมไปเป็นที่สอง ผมก็จะรู้สึกไม่ได้รับความเป็นธรรม แต่ว่าถ้าเกิดว่าเป็นน้องสาวจะไม่เหมือนกัน ไม่ว่าผมจะเป็นที่หนึ่งหรือว่าเป็นที่สอง ผมก็จะรู้สึกดีใจทั้งนั้น ถ้าเกิดว่าได้เป็นที่หนึ่ง ผมก็จะสามารถปกป้องเธอได้ ทำให้ผมรู้สึกภูมิใจในตัวเอง แต่ว่าถ้าเกิดว่าผมเป็นที่สอง ผมก็จะเป็นตัวประกอบให้เธอได้ ทำให้เธอดูโดดเด่นขึ้น ดังนั้นเป็นน้องสาวนี่แหละดีมากแล้ว”

กานต์พูดถึงปัญหาด้านอารมณ์ความรู้สึกของผู้ใหญ่อย่างมีเหตุมีผล จนทำให้ธเนศพลบื้อไปเลย

“ถ้าเกิดว่าหนูไม่ได้มีร่างกายของเด็ก 7 ขวบ ฉันคงจะคิดว่าหนูเป็นอสูรพันปี ฉลาดมาก เข้าใจเกี่ยวกับปัญหาเรื่องอารมณ์ความรู้สึกบ้าบออะไรพวกนี้ด้วย

คําสบถของธเนศพล กานต์ได้ยินแล้วก็แค่ยกยิ้มมุมปากเท่านั้น แต่ว่าไม่ได้พูดอะไร แล้วก็เปลี่ยนทิศทางไปในทันที

“คนที่ลักพาตัวน้องชายของผมคือใครเหรอครับ？”

“ไม่รู้เหมือนกัน พ่อฉันก็ไม่รู้ หนูคงต้องไปสืบหาเองแล้วแหละ แต่ว่าอย่าให้คนอื่นพบตำแหน่งของหนูนะ”