บทที่1654 ขอโทษที่ทำให้นายลำบาก

คุณท่านขวัญชัยพยายามกดความเจ็บปวดในหัวใจเอาไว้

ตลอดชีวิตนี้ดูท่าจะเป็นไปไม่ได้แล้วที่เขาอยากจะคุยกับลูกชายแบบสงบสุข ถึงยังไงการตายของภรรยาเขาก็เป็นเรื่องสำคัญที่ธเนศพลไม่สามารถข้ามไปได้

จู่ๆ คุณท่านขวัญชัยก็ดูแก่หง่อมลงไปในทันที

เขาถอนหายใจแล้วพูดว่า “เรื่องของนภดลฉันก็ไม่ค่อยรู้หรอก คำสั่งที่ฉันมีให้ธีรยาก็คือให้เธอไปเป็นลูกหลานของตระกูลนนท์สัจทัศน์ เพื่อที่จะได้รับความไว้วางใจจากลูกหลานของตระกูลนนท์สัจทัศน์ เธอต้องทำเรื่องอะไรบางอย่าง ไม่แน่ว่าคำสั่งให้ฆ่านภดลอาจจะเป็นคำสั่งจากคนของตระกูลนนท์สัจทัศน์ก็เป็นไปได้”

เดิมทีธเนศพลนึกว่าคุณท่านขวัญชัยจะโมโห แต่ว่าตอนนี้เราจากที่โมโหแล้วเขากลับยุติการทะเลาะเบาะแว้ง เรื่องนี้มาทำให้เขารู้สึกไม่ค่อยคุ้นชินเท่าไหร่

ธเนศพลชะงักไป แล้วก็ขมวดคิ้วเข้าหากัน

“แล้วทำไมคนของตระกูลนนท์สัจทัศน์ต้องทำแบบนั้นด้วยล่ะ？”

“บางทีอาจจะไม่อยากให้นภดลมีประโยชน์ต่อพวกเราก็ได้？”

คำพูดของคุณท่านขวัญชัยทำให้ธเนศพลหัวเราะอย่างเหยียดหยาม

“คำพูดนี้เป็นพ่อจะเชื่อไหม？”

คุณท่านขวัญชัยส่ายหน้า แล้วพูดว่า “ตอนปีนั้นคนของตระกูลนนท์สัจทัศน์ให้ดร.ฐานทัตมาวิจัยคนทดลองอย่างนภดล แต่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะอะไรกันแน่ ข้อมูลจากบุริศร์ก็คือคนของตระกูลนนท์สัจทัศน์ต้องการเอาชนะการวิจัยและการพัฒนาของประเทศอื่น แต่ว่ามันคืออะไรนั้นก็ยังไม่มีใครรู้รายละเอียด ตอนนี้เกี่ยวกับลูกหลานตระกูลนนท์สัจทัศน์ พวกเรารู้แค่ว่าพวกเขามีตัวตนแต่ก็ไม่เคยเจอหน้ามาก่อน นอกจากทวีกับนิวัฒน์ที่เปิดเผยตัวออกมาแล้ว คนอื่นๆ ก็เหมือนจะซ่อนตัวไว้ ธีรยากำลังจะส่งข่าวมา ยังไม่ทันจะติดต่อคนของฉันได้ก็ถูกนรมนสกัดกั้นเอาไว้ได้ ดังนั้นฉันก็เลยไม่รู้รายละเอียดจริงๆ ”

ธเนศพลขมวดคิ้วแน่นกว่าเดิม

“ลูกชายของนรมนหายตัวไป จะไม่ให้เธอทำอะไรหน่อยเหรอ？”

“ฉันไม่ได้จะโทษเธอ แต่ว่าเธอไม่ได้จำเป็นต้องจับตามองมาที่ธีรยา”

“ถ้าอย่างนั้นเธอต้องจับตามองมาที่ใคร？”

คำตอบของธเนศพลก็อยู่ตรงหน้าของเขาในตอนนี้ แต่ว่าคุณท่านขวัญชัยกลับไม่พูดอะไร

“ไม่ว่าจะเป็นใครก็ตาม แต่ว่าตอนนี้คนนั้นคือคนที่แกไม่สามารถแตะต้องได้ ดังนั้นธเนศพล ถ้าเกิดว่าแกอยากจะมาอยู่ตำแหน่งฉัน แกยังต้องพยายามอีกมาก กิจการภายใต้ชื่อของบุริศร์เขาได้มอบให้นรมนไปหมดแล้ว ช่วงนี้ก็ย้ายกิจการไปอยู่ที่ต่างประเทศ เพราะเขากลัวว่าอำนาจจะมากเกินไปจนทำให้น่าเป็นห่วง ขนาดบุริศร์ยังรู้ถึงปัญหานี้เลย แล้วทำไมแกถึงไม่รู้เลย？”

คุณท่านขวัญชัยก็เป็นแบบนี้ มีเรื่องอะไรก็จะไม่พูดให้ชัดเจน ทุกครั้งก็จะปล่อยให้ธเนศพลไม่เข้าใจเอาเอง

บางครั้งธเนศพลก็คิดว่าถ้าเกิดว่าตัวเองเป็นคนโง่ คุณท่านขวัญชัยจะยังคงเลี้ยงดูเขาแบบนี้ไหม

“ถ้าจะบอกผมตรงๆ ไม่ได้เหรอ？”

“ไม่ได้”

คุณท่านขวัญชัยพูดจบแล้วก็เดินออกไป เหลือให้ธเนศพลอยู่คนเดียว

ธเนศพลกำลังจะเป็นบ้าแล้ว

ทำไมเขาถึงมีพ่อแบบนี้?

ทันใดนั้นธเนศพลก็นึกอะไรขึ้นได้

ปกติพ่อจะได้ให้เขาออกไป แต่ว่าตอนนี้กลับทิ้งเขาไว้ตรงนี้ หรือว่าในห้องอ่านหนังสือนี้มีอะไรที่จะให้เขาได้ดูหรือเปล่า?

ธเนศพลรีบมาที่โต๊ะของคุณท่านขวัญชัยแล้วก็เปิดพลิกหาดู นอกจากหนังสือแค่ไม่กี่เล่มก็ไม่มีอย่างอื่นแล้ว แล้วก็มีพู่กันอยู่ 2 แท่ง พร้อมกับหมึกที่ยังไม่แห้ง

ในกระดาษนั้นมีเขียนไว้แค่ 2 คำเท่านั้น

คำแรกคือสิทธิรัตน์สุนทร อีกคำหนึ่งคือนันทปภากร

หรือว่านี่คือการชี้แนะจากตาแก่？

ตระกลูสิทธิรัตน์สุนทรกับตระกลูนันทปภากรงั้นเหรอ？

ตอนนี้ตระกลูสิทธิรัตน์สุนทรอยู่ต่ำกว่าตระกูลธนเกียรติโกศลเพียงเท่านั้น พวกเขาอยากจะได้ตำแหน่งของคุณท่านขวัญชัยจนตาเป็นมัน ส่วนตระกลูนันทปภากรถูกทำลายไปเพราะเรื่องของป้าแล้วไม่ใช่เหรอ? ส่วนคนของตระกลูนันทปภากรที่เหลืออยู่ก็ไม่ได้มีอะไรมาก หรือว่ามีคนของตระกลูนันทปภากรที่เขาไม่ได้สังเกตเห็นอีกอย่างนั้นเหรอ?

หัวของธเนศพลกำลังจะระเบิดแล้ว

เขาออกจากห้องอ่านหนังสือไปอย่างรวดเร็ว แต่ก็ได้เห็น ลุงยศพงศ์ที่อยู่ตรงประตู แล้วก็พูดกับธเนศพลด้วยความเคารพว่า “คุณชายธเนศพล เดินทางปลอดภัยนะครับ”

ธเนศพลหรี่ตาลง แล้วก็มองไปที่ ลุงยศพงศ์พร้อมกับถามว่า “ ลุงยศพงศ์ ผมจำได้ว่าลุงนามสกุลสิทธิรัตน์สุนทรใช่ไหม？”

“ใช่ครับ”

ลุงยศพงศ์พยักหน้า

หัวใจของ ธเนศพลหยุดเต้นไปชั่วขณะ

หรือว่าสิทธิรัตน์สุนทรที่คุณท่านขวัญชัยพูดถึงหมายถึง ลุงยศพงศ์？

พอมาคิดแบบนี้แล้ว การตัดสินใจของคุณท่านขวัญชัยหลายๆ อย่างก็มาจาก ลุงยศพงศ์ ถ้าเกิดว่าอยากจะยืมมือคุณท่านขวัญชัยในการทำอะไรบางอย่างก็ถือว่าเป็นเรื่องที่สังเกตได้ยาก แต่ว่ามันจะเป็นแบบนั้นเหรอ?