บทที่1656 ชีวิตนี้ มีสหายที่รู้ใจเพียงหนึ่งคน ก็เพียงพอแล้ว

“พ่อ ล้อหนูเล่นหรือเปล่า？”

นรมนหัวเราะออกมาอย่างอดไม่ได้

ชินทรเป็นใครกัน?

เป็นแบบอย่างของทหาร และก็เป็นพี่ใหญ่ของตระกูลทวีทรัพย์ธาดา เขาอยากทำอะไรแค่สั่งคำเดียวก็ได้แล้ว จำเป็นต้องพูดคำว่าขอที่ไหนกัน?

นรมนนึกว่าชินทรกำลังล้อตัวเองเล่นอยู่ ก็อดไม่ได้ที่จะนั่งลงข้างเขา

มองไปที่ลูกสาวที่หน้าตาเหมือนตัวเอง ชินทรก็พูดอย่างจริงจังมากว่า “พ่อมีเรื่องจะขอร้องลูกจริงๆ ”

สีหน้าที่จริงจังของเขาทำให้นรมนรู้สึกตกใจ

“พ่อ พ่อคงไม่ได้คิดจะทำอะไรหรอกใช่ไหม？”

“คิดอะไรเนี่ย”

ชินทรยิ้มแล้วก็ลูบผมนรมน

เขาอยากจะเห็นมากว่านรมนเติบโตมาอย่างไรบ้าง คนที่เขารู้สึกละอายใจมากที่สุดในชีวิตก็คือลูกสาวคนนี้นั่นแหละ

พอสัมผัสได้ถึงความรักของพ่อ จู่ๆ หัวใจของนรมนก็รู้สึกอ่อนนุ่มลงมาก

“พ่อ พ่อทำให้หนูตกใจนะเนี่ย จู่ๆ ก็ทำแบบนี้ นึกว่าหัวใจหนูแข็งแรงดีงั้นเหรอ？”

นรมนจ้องชินทรด้วยสายตาที่อ่อนเล็กน้อย

ความรู้สึกที่ลูกสาวทำตัวเหมือนเด็กน้อยนี่มันช่างดีจริงๆ

ชินทรพูดด้วยความรักใคร่และเอ็นดูว่า “นรมน สิ่งที่พ่อเสียใจมากที่สุดในชีวิตนี้ก็คือการที่ไม่ได้เห็นลูกเติบโตมาด้วยตาของตัวเอง ไม่ได้อยู่เคียงข้างลูก ในช่วงเวลาที่เป็นหนุ่มไม่ได้อยู่ที่บ้านเกิดและดูแลยายของลูก พ่อจงรักภักดีต่อประเทศชาติมาตลอดชีวิต แต่ว่าพ่อไม่กตัญญูและรับผิดชอบอย่างเต็มที่ โชคดีที่ตอนนี้ลูกมีบุริศร์คอยปกป้องอยู่ ต่อให้พ่อไม่มีอยู่แล้ว ลูกก็ยังมีคนให้พึ่งพิง”

“พ่อ ทำไมถึงพูดแบบนี้อีกแล้วล่ะ? ไม่มีใครว่าอะไรพ่อหรอก”

นรมนรู้ดีว่าชินทรถูกใจมาก

หลายปีมานี้ที่เขามีชีวิตอยู่ แต่ก็เหมือนกับคนที่ตายไปแล้ว แม้แต่งานศพของคุณนายทวีทรัพย์ธาดาเขาก็ไม่ได้เข้าร่วม บุญทิวาถูกข่มเหง เขาก็ช่วยอะไรไม่ได้ หลายคนไม่เข้าใจความทุกข์ของชินทร แต่ว่านรมนนั้นยอมเข้าใจดี

เธอกอดชินทรเบาๆ แล้วก็พูดว่า “พ่อ ตอนนี้ความขมขื่นของพ่อได้จบลงแล้ว ต่อไปก็ใช้ชีวิตกับแม่ให้ดี หนูก็จะอยู่เคียงข้างพ่อกับแม่เหมือนกัน”

สายตาของชินทรดูอ่อนโยนขึ้น

ความรู้สึกของการมีลูกสาวมันดีจริงๆ ถ้าเกิดว่าเป็นไปได้ เขาก็อยากมีชีวิตเหมือนที่นรมนพูดเหมือนกัน

“รับปากพ่อนะ ถ้าเกิดว่าวันไหนพ่อไม่อยู่ ลูกต้องดูแลแม่แทนพ่อให้ดี”

“พ่อ——”

นรมนเงยหน้าขึ้นมาในทันที แล้วก็มองเขาอย่างประหลาดใจ

“พ่อคิดจะทำอะไร？”

“พ่อจะทำอะไรได้? การปลดประจำการของพ่อได้รับการอนุมัติแล้ว อีก 3 วันพ่อก็จะเป็นคนธรรมดาแล้ว ก็แค่กลัวว่าจะมีวันหนึ่งที่พ่อต้องจากไปก่อนแม่ของลูก แล้ววันนั้นแม่ของลูกจะรับไม่ไหว เธอเนี่ยนะ อยู่เพื่อความรักมาตลอดชีวิต แล้วก็เป็นผู้หญิงที่มีอคติ อย่าโทษเธอเลยนะ”

คำพูดของชินทรทำให้นรมนรู้สึกผิดปกติ แต่ว่าเธอก็พูดไม่ถูกก็มันผิดปกติตรงไหน

“พ่อ บอกหนูมาเลยว่าพ่อจะทำอะไรกันแน่？”

“พ่อก็แค่มาเยี่ยมลูกเท่านั้นเอง ผ่านมานานหลายปีขนาดนี้ สองเราพ่อลูกยังไม่มีโอกาสได้คุยกันดีๆ เลย แล้วอีกอย่าง พ่อยังไม่เคยเจอหลานตัวเล็กของพ่อเลยนี่? มีรูปไหม ขอดูหน่อย”

พอได้ยินชินทรพูดแบบนี้ นรมนก็รีบหยิบโทรศัพท์ออกมา ค้นหารูปลูกชายทั้งสองคนแล้วก็ส่งให้กับเขา

“ดูสิ น่ารักมากเลยใช่ไหมคะ？”