บทที่1657 ผมจะรอคุณอยู่ที่ปากประตูแห่งความตาย

“ได้! พ่อรับประกันกับลูกเลย！”

ชินทรพูดอย่างจริงจังมาก ทำให้นรมนรู้สึกอึ้งไป

คนในค่ายทหารยังหาพฤกษ์ไม่เจอ บุริศร์กับเจตต์ก็หาพฤกษ์ไม่เจอ คมทิพย์ก็ยังหาพฤกษ์ไม่เจอ แต่ว่าตอนนี้ชินทรบอกว่าเขาสามารถตามหาพฤกษ์เจอ แล้วก็พูดอย่างไม่ลังเลเลย มันทำให้นรมนอดสงสัยไม่ได้

“พ่อ พ่อมีเรื่องอะไรปิดบังหนูกับแม่อยู่รึเปล่า? ”

“เรื่องบางเรื่องที่พ่อไม่พูดเพราะว่าหวังดีกับพวกลูก เมื่อถึงเวลาที่พวกลูกควรจะรู้เมื่อไหร่เดี๋ยวก็รู้เอง แค่ฟังพ่อก็พอแล้ว ต่อไปไม่ว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นก็อย่าออกหน้ามา เข้าใจไหม? ”

คำสั่งของชินทรทำให้นรมนไม่สามารถรับปากได้

มีคนมากมายรอบตัวที่เธอต้องรับผิดชอบ เธอก็เลยไม่สามารถรับปากได้ แต่ว่าพอเห็นสายตาที่รอคอยของชินทร เธอก็เลยพยักหน้าช้าๆ

สองพ่อลูกพูดคุยกันเยอะแยะ สุดท้ายนรมนก็หลับไปอย่างไม่รู้ตัว

มองดูท่าทางหลับปุ๋ยของนรมน แววตาของชินทรก็ดูไม่อยากจากไป

“เด็กบื้อ เรื่องหลายอย่างบนโลกใบนี้มันไม่ได้ง่ายเหมือนที่ลูกคิดนะ การที่มีบุริศร์คอยปกป้องอยู่ข้างๆ และมีพวกเด็กๆ คอยอยู่ข้างลูก แค่นี้พ่อก็ไม่มีอะไรต้องเป็นห่วงแล้ว พ่อแค่หวังว่าชีวิตที่เหลืออยู่ของลูกจะดีขึ้นเรื่อยๆ ราบรื่นทุกอย่าง พ่อที่อยู่บนท้องฟ้าก็จะคอยคุ้มครองลูกเหมือนกัน

พอชินทรพูดจบ ก็เอาเสื้อคลุมของเขาคลุมให้กับนรมน แล้วก็โน้มตัวลงไปจูบที่หน้าผากของเธอ หลังจากนั้นก็หันหลังเดินออกมา

ฟ้าข้างนอกมืดมาก มันมืดจนมองไม่เห็นนิ้วของตัวเองด้วยซ้ำ แต่ว่าแววตาของชินทรกลับลุกเป็นไฟสีแดง

แสงไฟในตาของเขาถ้ามีคนเห็นเข้าคงจะเข้ารู้สึกหวาดกลัวมาก เหมือนกับนภดลตอนเป็นบ้าทุกประการ!

พอเกิดสายตาแบบนี้ขึ้น ก็มีเสียงหอนดังขึ้นในความมืด เงาดำบางส่วนกระโดดออกมาจากความมืดอย่างรวดเร็ว ยืนอยู่ตรงหน้าของชินทร

ถ้าเกิดว่ามองอย่างละเอียดล่ะก็ บนร่างกายของคนพวกนั้นมีร่องรอยของสัตว์หลงเหลืออยู่

พวกเขาคือคนกลายพันธุ์!

ชินทรพูดอย่างเย็นชาว่า “ให้คนของพวกเราเร่งเดินทัพไป และต้องกลับมาที่เมืองหลวงก่อนรุ่งสาง！”

“ครับ！”

เงาดำพวกนั้นก็แยกย้ายไปอย่างรวดเร็ว

ดวงตาของชินทรกลับมาเป็นสีดำเหมือนเดิม หลังจากนั้นก็ขับรถกลับไปที่ที่พักด้วยความรวดเร็ว

คิมยังคงหลับอยู่ ไม่รู้เหมือนกันว่าฝันดีอะไร ตอนนี้เธอกำลังยิ้ม

บางทีอาจจะกำลังคิดอยู่ว่าหลังจากที่ชินทรปลดประจำการแล้วจะไปเที่ยวที่ไหนดี หรือว่าความต้องการในหลายปีที่ผ่านมาในที่สุดมันก็กลายเป็นคนความจริงแล้ว แม้แต่ในความฝันมันก็ยังสวยงาม

ชินทรมองดูท่าทางที่มีความสุขของคิม แล้วแววตาของเขาก็เต็มไปด้วยความละอายใจ

“คิม ขอโทษนะ ที่ไม่สามารถเดินต่อไปกับคุณได้ ต่อไปวันเวลาที่ไม่มีผม คุณต้องมีชีวิตอยู่อย่างเข้มแข็งนะ ผมรู้ว่าผู้หญิงอย่างคุณ ตลอดชีวิตนี้ต้องการเพียงแค่ความรักเท่านั้น นอกจากความรักแล้ว พวกเรายังมีลูก ยังมีพ่อแม่ เราจะทำตามอำเภอใจไม่ได้หรอกใช่ไหม? ”

ชินทรนั่งลงข้างเธอ แล้วก็กุมมือของเธอเบาๆ พร้อมกับกระซิบว่า “ที่จริงผมมีความลับหนึ่งที่ไม่เคยบอกคุณเลย ตอนนี้คุณใกล้จะได้รู้ความลับนั้นแล้วนะ ให้ผมได้ซ่อนมันอีกสักสองสามวันแล้วกัน หนี้ที่ติดค้างคุณมาตลอดชีวิตนี้ ผมขอชดใช้มันในชาติหน้าแล้วกันนะ ผมก็อยากจะอยู่กับคุณจนแก่เฒ่า แล้วก็อยากท่องโลกไปกับคุณเหมือนกัน เป็นผู้ติดตาม คนรัก และคนปกป้องคุณ แต่ว่าคิม ผมเองก็เป็นพ่อคนหนึ่ง ลูกของนรมนหายตัวไป แต่ว่าเธอกลับไม่บอกพวกเรา คุณคิดว่าพวกเราเป็นพ่อแม่ที่เหมาะสมรึเปล่า? พวกเราพลาดการเจริญเติบโตของนรมน แยกกับลูกไปตั้งแต่ยังเด็ก ตอนนี้อยากจะชดใช้แต่ก็หาโอกาสไม่ได้แล้ว แต่ในตอนนี้มันมีโอกาสนั้นแล้ว ผมก็จะไม่มีวันทิ้งมัน”