บทที่822 นภดล แกกล้าขวางฉันเหรอ

เป็นกิมจิ！

อาจจะเป็นเพราะอิทธิพลของบุริศร์มีมากเกินไป หรืออาจจะเพราะพวกบอดี้การ์ดของเรณุกามองสถานการณ์ออก ในตอนที่เรณุกาและบุริศร์พูดคุยกัน พวกเขาปล่อยกิมจิ บางทีสำหรับพวกเขาแล้ว กิมจิในตอนนี้ไม่หลงเหลืออำนาจใดๆไว้เลย

เอาเป็นว่ากิมจิอาจจะมีอำนาจขึ้นมาตอนเป็นอิสระ พอเห็นเรณุกาหมุนตัวหนี ในหัวของเขามีความคิดเดียวคือปล่อยให้หนีไม่ได้ ไม่งั้นภายภาคหน้าตอนที่หล่อนกลับมา คนที่ซวยที่สุดก็คงไม่พ้นนรมน

เขาติดค้างนรมนไว้มากเกินไป

ในตอนที่บุริศร์เห็นกิมจิวิ่งตามเรณุกา จึงอดตะลึงไม่ได้ จากนั้นดูเหมือนรู้สึกถึงอะไรได้บางอย่าง จึง ไม่ได้หยุดยั้งไว้“คุมตัวพวกนี้ไว้ให้หมด ดูสิว่าในมือพวกเขายังมีอีกกี่ชีวิต แล้วค่อยส่งให้ตำรวจจัด การ”

บุริศร์พูดเสียงเย็น ไม่ได้ดูใจอ่อนลงแม้แต่น้อยกับการยอมจำนนของพวกเขา สำหรับเขาแล้ว คนพวกนี้คือบุคคลอันตราย เป็นการคุกคามนรมนกับลูก

คนตระกูลโตเล็กต้องควบคุมคนเหล่านั้นให้ทันการณ์

พอกิมจิวิ่งตามเรณุกาทัน จึงพุ่งกระโจนผลักหล่อนลงไปนอนบนพื้น

เรณุกาอายุมากขนาดนี้ พอกิมจิกระโจนใส่แบบนั้น ทั้งตัวก็แทบล้มทั้งยืน

พอหล่อนเห็นว่าคนที่กระโจนใส่หล่อนคือกิมจิ จึงอดด่าทอไม่ได้“ไอ้จิ้งจอกเนรคุณเลี้ยงเสียข้าวสุก ถ้าไม่ใช่เพราะฉัน แกคงกลายเป็นเด็กกำพร้าหิวตายข้างถนนไปแล้ว จะมาลอยหน้าลอยตาแบบตอนนี้ได้ไง แกมันก็แค่หมาที่ฉันเลี้ยงไว้ตัวหนึ่ง ตอนนี้คิดลอบกัดเจ้าของเหรอ แกคิดว่าบุริศร์มันจะดีกับแกจริงๆหรือไง แกคิดถึงนรมน คนใจแคบอย่างบุริศร์ไม่ถือสาน่ะสิแปลก ไม่สู้แกปล่อยฉัน ฉันรับปาก ขอแค่แกปล่อยฉัน ฉันจะทำให้แกเป็นคนเหนือคน”

“คนเหนือคนน่ะช่างเถอะ แกเคยพูดแล้ว ฉันก็เป็นแค่หมาตัวหนึ่ง ในเมื่อเป็นหมา ก็สมควรที่จะทำเรื่องที่หมาตัวนึงควรจะทำ แต่ฉันไม่ใช่หมาของแก เป็นหมาของนรมน ตอนนี้นรมนต่างหากที่เป็นนายหญิงของฉัน”

กิมจิใช้พละกำลังทั้งหมดที่มี กระดูกของเขาหักแล้ว เมื่อกี้ก็ใช้ลมเฮือกสุดท้ายในการวิ่งไล่ ตอนนี้ขยับไม่ไหวอีกแล้ว

ความเจ็บปวดอันไร้พรมแดนราวกับระลอกคลื่นทะเล หากแต่กิมจิรู้สึกเพียงพอแล้ว เขารู้ ชีวิตในอนาคตของตนเองอาจจะต้องรันทด แต่แล้วอย่างไรเล่า

ขอแค่นรมนมีชีวิตที่ดี ขอแค่เขาได้ทำเพื่อนรมน ทุกอย่างก็คุ้มค่าแล้ว

เมื่อเห็นรอยยิ้มปลื้มใจของกิมจิ เรณุกาโกรธจนกัดฟันกรอด แต่ก็ยังหนีไม่พ้น กิมจิใช้ร่างตัวเองกดทับหล่อนไว้ ประวิงเวลาที่บุริศร์จะมา

ตอนที่บุริศร์เห็นเรณุกาที่โดนกดลงกับพื้น จึงได้แต่ส่ายหน้า

“เรณุกา ยอมแพ้เถอะ”

“ฉันไม่มีวันยอมแพ้！บุริศร์ แกคิดว่าตัวเองชนะแล้วจริงๆเหรอ จะบอกแกให้ ขอแค่ตระกูลจันทรวงศ์ของเรายังมีผู้หญิงหลงเหลืออยู่แม้เพียงคนเดียว แกไม่ชนะหรอก ฉันจะต้องออกไปให้ได้！รอให้ฉันออกไปก่อน ฉันจะไปเล่นงานนรมน”

มาถึงป่านนี้แล้ว เรณุกายังคงไม่ลืมที่จะใช้นรมนมาขู่บุริศร์ บางทีสำหรับหล่อนแล้ว เคยชินกับชีวิตที่สุขสบายและสูงส่ง จึงไม่ยอมให้คนรุ่นลูกหลานมาแสดงอาการไม่เคารพ

บุริศร์มองเย็นชาแล้วพูด“ฉันจะไม่ให้โอกาสแกไปทำร้ายเมียฉันแม้แต่กระพี้เดียว”

ขณะพูด เขาให้คนกดเรณุกาไว้ แล้วส่งให้ตำรวจ

กิมจิเป็นลมหมดสติไปโดยสิ้นเชิง

เมื่อเห็นกิมจิเป็นแบบนี้ แล้วย้อนนึกถึงความใจอ่อนของนรมน ในใจก็ไม่สบอารมณ์ แต่บุริศร์ก็ยังให้คนหามกิมจิไปส่งฉุกเฉินที่โรงพยาบาล ส่วนผลจะเป็นอย่างไร เขาไม่สนใจ

หลังจากที่นรมนกับกานต์จากไปกันอย่างรวดเร็ว สิ่งแรกที่นรมนทำคือหาคนมารักษาพฤกษ์ แล้วจัด แจงคนให้มาดูแล ตัวเองนั้นเป็นห่วงบุริศร์ คิดจะกลับไปดู แต่พอออกจากประตูห้อง ก็โดนคนข้างหลังโปะยาสลบ

ก่อนสลบ นรมนกร่นด่าในใจ แล้วรีบถอดสร้อยเขวี้ยงไปที่หน้าประตู

หลังจากที่บุริศร์จัดการเรื่องเรณุกาเสร็จ ก็รู้สึกหนักอึ้ง หลายปีมานี้ ในที่สุดคนที่คอยคุกคามตนเองกับนรมนก็ล้มลง

เป็นเพราะเรื่องธัญญายังไม่กลับกอง พฤกษ์จึงมีหลายเรื่องที่ต้องไปตรวจสอบด้วยตนเอง เป็นเพราะตรวจสอบด้วยตนเอง ถึงได้ประหลาดใจ และรู้สึกโกรธเคือง ที่แท้บิดาของตนถูกเรณุกาทำร้ายจนตาย

เมื่อจัดการกับเรณุกาเรียบร้อย บุริศร์จึงกลับมาอย่างรวดเร็ว เขาอยากจะไปไหว้บิดากับนรมนสักครั้ง หลายปีมานี้ บิดาตายได้อย่างไม่ยุติธรรมเลย ลูกชายอย่างเขาอย่างไรก็ต้องไปจุดธูปไหว้สักดอก อีกอย่างร่างกายนรมนต้องการพักผ่อน หลังจากเรื่องนี้ เขาจะไม่ยอมให้เรื่องราวใดๆมารบกวนนรมนตอนกำลังบำรุงครรภ์อย่างสงบได้อีก

แค่หลังจากที่บุริศร์กลับมา หานรมนอย่างไรก็หาไม่พบ

“นภดล นรมนล่ะ”

บุริศร์หานภดลจนเจอ

บาดแผลของนภดลได้ระงับเลือดเรียบร้อยแล้ว และกำลังพักผ่อนเอาแรง พอได้ยินบุริศร์มาถามหานรมน จึงอดตะลึงไม่ได้

“เธอกลับห้องไปแล้วนี่”

“เธอไม่ได้อยู่ในห้อง”

บุริศร์ใจหายว๊าบ รีบกลับเข้าไปในห้อง แต่เท้าก็สะดุดของชิ้นหนึ่ง

“ของอะไร”

บุริศร์คิดสงสัยในใจ แล้วค่อยๆเก็บขึ้นมา เห็นสร้อยที่ดูคุ้นตามากอยู่หน้าประตูห้อง ถ้าไม่ดูละเอียด ก็จะไม่เห็น

นภดลเองก็วิ่งตามมา

“เกิดอะไรขึ้น”

“นรมนอาจจะโดนลักพาตัวไป”

สีหน้าของบุริศร์ดูหวั่นเกรง

ในนี้มีแต่คนกันเอง แต่นรมนก็ยังโดนลักพาไป บุริศร์เริ่มข้องใจในความสามารถตัวเอง

“วันนี้ใครอยู่เฝ้าเวร”

น้ำเสียงของบุริศร์กดจนคนรอบตัวไม่กล้าพูด

“บอกมา ใครอยู่เวร”

จู่ๆบุริศร์คำรามแบบนี้ ทำให้คนอื่นๆต่างหดตัวไปกันหมด

“ผมครับ”