ตอนที่ 823
บทที่823 จะชาติหน้าก็ไม่ปล่อยมือ
October 31, 2026
“เขาอยู่ที่ไหน”
บุริศร์คลายมือจากคุณนายจันทรวงศ์ ปล่อยให้หล่อนลงไปคอพับคออ่อนบนพื้นราวกับปลาตาย
นภดลคุกเข่าลง ยื่นมือให้คุณนายจันทรวงศ์
“ผมประคองคุณแม่นะครับ”
คำพูดของนภดลทำให้แววตาคุณนายจันทรวงศ์รื้นอุ่น
“อย่าคิดว่าตอนนี้พูดดีคำสองคำ ฉันจะไม่ตำหนิแกนะ ถ้าไม่ใช่เพราะแกฉัตรยาคงไม่ตาย”
คุณนายจันทรวงศ์สะบัดนภดลหลุด ร้องไห้อย่างเสียใจสุดซึ้ง
ใจนภดลกระตุกแปล๊บ
นั่นสินะ ถ้าไม่ใช่เพราะเขา ฉัตรยาคงไม่ตาย
เธอคงไม่ได้รับความรักที่อยากได้ แต่เธอจะมีชีวิตอยู่ต่อไปโดยดี คนขอแค่มีชีวิตก็มีความหวังมิใช่ หรือ ขอเพียงมีชีวิตก็ทำเรื่องอื่นๆได้มิใช่หรือ
แต่ว่าตอนนี้ ความรักของเขาทำให้ฉัตรยาต้องตาย ทำให้คุณนายจันทรวงศ์ไม่มีลูกสาว
นภดลไม่ต่อต้านคุณนายจันทรวงศ์เลยแม้แต่น้อย
บุริศร์ไม่สนใจว่าพวกเขาจะมีความเป็นมายังไงกัน ครั้งนี้ก็แค่มาช่วยนภดล คืนหนี้บุญคุณที่ติดค้างกัน ชาตินี้คืนแล้ว เขายังมีเรื่องนรมนที่ต้องสนใจดูอีก
“ขอถามหน่อย บอกว่าได้เรื่องนรมนแล้ว คนล่ะไปไหน”
นภดลมองไปที่บุริศร์ พูดเสียงค่อย“รเมศพาตัวไปแล้วครับ ชัยยศเจอเสื้อกับกระดุมรเมศที่สวนด้านหลังครับ น่าจะเป็นตอนที่นายหญิงดิ้นแล้วกระชากหลุด”
ชัยยศก็คือชายร่างผอมบางผู้นั้น
บุริศร์ตะลึงเล็กน้อย เขาคิดอย่างไรก็คิดไม่ถึง รเมศจะกล้าทำอะไรนรมนหรือไม่ หรือเขาคิดว่าเรณุกาจะคุ้มครองเขาได้ คุ้มกะลาหัวตระกูลวัชโรทัยได้งั้นเหรอ
“ชัยยศทำไมถึงยืนยันว่าเป็นกระดุมของรเมศล่ะ”
“ด้านบนมีรอยนิ้วมือรเมศ และชัยยศบอกว่า เขาดูกล้องวงจรปิดวันนี้ เห็นว่ารเมศสวมชุดนี้”
คำพูดนภดลทำให้สีหน้าบุริศร์ผ่อนคลายลง
รเมศงั้นเหรอ
เขาช่างกล้าจริง！
บุริศร์ลูบคลำนิ้วโป้งตนเอง มองนภดลแล้วถาม“ทำไมถึงเรียกนรมนว่านายหญิง”
“เป็นหนึ่งในคุณค่าของการมีชีวิตอยู่ของคน ให้คนครุ่นคิด อย่าเป็นหนูขาวไปตลอดชีวิต ดร.ฐานทัตบอกฉันเอง เรณุกาก็พูดแบบนั้นเช่นกัน ฉันเองก็เคยคิดแบบนั้น พอออกไปข้างนอก สายตาที่คนอื่นมองมาก็จะเป็นอีกแบบหนึ่ง ก็เหมือนกับโลกใต้ดินเอาฉันไปประมูลน่ะ เพราะงั้นฉันเลยบอกตัวเอง การมีชีวิตอยู่คือการเปลืองอากาศ มีวันหนึ่ง ฉัตรยาบอกกับฉันว่า ทุกคนควรมีคุณค่าในตนเอง ควรได้ทำในสิ่งที่อยากทำ นับแต่นั้น คำพูดของฉัตรยา ความปรารถนาและอุดมการณ์ของฉัตรยาก็กลายเป็นของฉันเหมือนกัน วันนี้ฉัตรยาไม่อยู่แล้ว ฉันเองก็อยากตามเธอไป แต่เธอยังเป็นห่วงพ่อแม่ของเธอ ปล่อยวางนายหญิงไม่ได้ เธอบอกกับฉัน ชาตินี้ติดหนี้นายหญิง หวังว่ามีโอกาสตอบแทน ตอนที่ฉันโดนเรณุกาควบคุม แกกับนายหญิงก็ไม่กลัวอันตราย ไม่สนด้วยซ้ำว่ากำลังท้อง มาช่วยฉัน ทั้งที่รู้ว่าเป็นกับดักก็ยังมา แค่เรื่องนี้ ชีวิตของนภดลทั้งชาติ ก็เป็นของพวกนายแล้ว ไม่ว่าพวกนายอยากจะให้ฉันทำอะไร ฉันก็จะไม่ปริปากบ่น แต่ขอแค่ว่าจะอนุญาตให้ดูแลพ่อแม่ของฉัตรยาก็เท่านั้น”
ได้ยินนภดลพูดแบบนี้ บุริศร์จึงพยักหน้า
เขาเป็นลูกผู้ชายตัวจริง！
แม้ว่าหน้าตาเหมือนผู้หญิงไปนิด แล้วยังไง
ความรักที่เขามีต่อฉัตรยาทำให้บริศร์รู้สึกเลื่อมใส
“ตกลง ฉันรับปากแก นับแต่นี้ คนพวกนี้ที่อยู่ในมือฉันมอบให้แกเป็นคนดูแล ต่อไปแกแค่ฟังคำสั่งนรมนก็พอ อาณาจักรรัตติกาลแต่เดิมของตระกูลโตเล็กถูกปลดปล่อยแล้ว ตอนนี้แกเป็นหัวหน้าทีมของอาณาจักรรัตติกาล ฉันหวังว่าแกคงจะไม่เป็นกิมจิคนที่สอง”
“ฉันไม่ทำแบบนั้นหรอก！”
แววตาของนภดลแน่วแน่
“พาชัยยศไปกับฉัน ส่วนคุณนายจันทรวงศ์กับดร.ฐานทัตฉันจะเป็นคนดูแลเอง รอแกกลับมา ฉันหวังว่าไม่ว่าจะเป็นเวลาไหน แกก็อย่าทำให้เสียเวลาในเรื่องของนรมน”
“ตกลง”
นภดลหมุนตัวเตรียมจะไป เขาไม่ลังเลสงสับในบริศร์เลยแม้แต่น้อย
บริศร์เห็นแบบนี้ก็วางใจ
ในที่สุดนรมนก็มีคนของตัวเองอยู่ข้างกาย
บริศร์ตามพวกนภดลกลับโรงแรม ชัยยศเห็นบริศร์ยังรู้สึกเข่าอ่อนเล็กน้อย
“ท่านประธานบริศร์”
“ทางที่ดีแกควรจะหาที่อยู่ของพวกเขาออกมา ไม่อย่างนั้น……”
“รายละเอียดที่อยู่ยังตรวจสอบไม่ได้ แต่ก็น่าจะอยู่ในขอบข่ายนี้แหละ”
ชัยยศเผชิญหน้ากับน้ำเสียงของบริศร์ ตกใจจนตัวสั่นเทา ถึงขนาดดึงกางเกงอย่างควบคุมตัวเองไม่ได้บริศร์ดูเครื่องหมายที่ชัยยศทำไว้ จึงรีบมองไปทางนภดล
เขตนี้ นภดลน่าจะคุ้นเคย
นภดลดูแล้วพูด“ที่นี่เป็นเขตเมือง เป็นที่ๆค่อนข้างรุ่งเรือง คนค่อนข้างพลุกพล่าน และก็เคลื่อนไหวไปมาเยอะ รเมศสามารถหาที่กลบดานได้ พวกเราอาจจะต้องหาเวลาหลายๆวัน เพราะคนที่นี่ไม่ดูบัตรประชาชน ดูแค่เงินก็พอ รเมศไม่ได้ขาดเงิน”
บุริศร์หรี่ตาลง