บทที่824 มีแต่ผีที่จะไปยมโลกกับคุณ

ตอนนี้นรมนเชื่อแล้วว่ารเมศเป็นบ้า！

ไม่สิ！

เขาไม่ใช่แค่เป็นบ้า แต่ไม่เคยสนใจอะไรทั้งนั้น

นรมนรีบบิดลูกบิดประตู แต่ก็เปิดไม่ออก

รเมศเห็นว่าจนป่านนี้แล้ว นรมนยังไม่ยอมอยู่กับตน ก็อดโกรธขึ้นมาไม่ได้

“นรมน ผมทำให้คุณลำบากใจขนาดนั้นเลยเหรอ”

“ความรักเป็นสิ่งที่ฝืนกันไม่ได้ รเมศ ทำไมคุณไม่ยอมเข้าใจ”

นรมนร้อนใจ

อุณหภูมิในนี้หนาวขึ้นเรื่อยๆ เธอต้องคอยกระทืบเท้าถึงจะทำให้ตัวเองรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาบ้าง แต่เธอก็รู้ ทำแบบนี้ไปได้ไม่นาน

นรมนรีบหาโทรศัพท์ตนเอง แต่รเมศก็เตรียมการไว้พร้อม โยนโทรศัพท์ทิ้งไปแล้ว

เมื่อเห็นท่าทางนรมน รเมศจึงยิ้มอย่างลำพองใจ

“โทรศัพท์ของเราผมโยนทิ้งท่อน้ำไปหมดแล้ว คุณวางใจได้ ต่อให้บุริศร์จะเก่งคอมพิวเตอร์แค่ไหน ก็หาพวกเราไม่เจอ หรืออาจจะหาพวกเราเจอ แต่คาดว่าตอนนั้นพวกเราคงจะไปอยู่ยมโลกแล้วล่ะ”

“มีแต่ผีที่จะไปยมโลกกับคุณ！รเมศ คุณบ้าไปแล้ว！คุณรู้มั้ย โง่แค่ไหนที่ทำแบบนี้ ตระกูลวัชโร

ทัยอาจจะพังทั้งตระกูล！”

นรมนคิดจะใช้ความเป็นความตายของตระกูลวัชโรทัยมาทำให้รเมศคืนสติ เสียดายที่รเมศไม่สนใจ“ตระกูลวัชโรทัยจะหายก็หายไป อยู่ไปแล้วจะมีประโยชน์อะไรได้ ผมก็ยังไม่ได้คุณอยู่ดี ถ้าตระกูลวัชโรทัยแน่ขนาดนั้น ตอนนี้คุณเป็นเมียผมแล้ว ผมเสียใจมาก เสียใจที่ห้าปีนี้ไม่ได้ทำอะไรกับคุณ ไม่ได้แม้แต่ขอคุณแต่งงาน ตอนนี้ผมก็ไม่อยากฝืนในสิ่งที่คุณไม่อยากทำ แต่ชาติหน้าผมจะไม่ปล่อยให้เป็นแบบนั้นแน่ ผมจะต้องได้คุณมาครอบครอง！”

ความบ้าระห่ำของรเมศทำให้นรมนอยากร้องไห้ทั้งที่ไม่มีน้ำตา

บุริศร์ คุณอยู่ที่ไหน

ถ้าคุณยังไม่มา เมียกับลูกในท้องคงไม่รอดแล้วแน่ๆ！

นรมนตะโกนร้องในใจ เธอเดินไปเดินมาไม่หยุด เพื่อให้ตัวเองอบอุ่นขึ้นบ้าง

จู่ๆบุริศร์รู้สึกเจ็บหัวใจแปล๊บ ลางสังหรณ์ไม่ดีผุดขึ้นมาในหัว

“นรมน！”

เขาตามหาร่องรอยของนรมนอย่างบ้าคลั่ง แต่ไม่ว่าจะใช้เงินมากเท่าไหร่ หรือใช้คนมากเท่าไหร่ก็หาร่องรอยของนรมนไม่พบ แม้แต่รเมศเองก็ราวกับระเหยหายตัวไป ทำไมถึงหาโลเกชั่นพวกเขาไม่เจอสักที

“ทางพฤกษ์เป็นอย่างไรบ้าง”

บุริศร์ได้แต่ฝากความหวังไว้กับพฤกษ์แล้ว หวังว่าตระกูลวัชโรทัยจะเห็นแก่ความเป็นความตายมอบตัวรเมศออกมา

พฤกษ์โทรศัพท์ ตระกูลวัชโรทัยไม่รู้เรื่องอะไรเลย ไม่รู้ถึงขนาดกำลังเตรียมงานแต่งงานของฉัตรยากับรเมศอย่างยิ่งใหญ่

“ทุกอย่างในตระกูลวัชโรทัยอย่าให้มีเหลือ！”

บุริศร์ออกคำสั่งจับตาย

เป็นเพราะการหายตัวของนรมน ทำเอาบ้านวัชโรทัยวุ่นวายไปหมด แต่ทุกสิ่งอย่างรเมศไม่รับรู้ และ เขาเองก็คิดไม่ถึง ไม่สนใจแล้วด้วย

ผู้หญิงเพียงคนเดียวที่อยากได้ในชาตินี้มาอยู่ข้างกายแล้ว ต่อให้สุดท้ายต้องกลายเป็นศพแข็งตาย ขอแค่ได้อยู่ด้วยกัน เขาก็พอใจแล้ว

นรมนเริ่มรู้สึกว่ามือเท้าชาไปหมด

ชีวิตเธอช่างรันทดเหลือเกินใช่หรือไม่

คิดไม่ถึงว่าโรงแรมที่ตระกูลโตเล็กคุ้มกันดีขนาดนี้ยังจะโดนรเมศพาตัวไปได้อีก

เธอประมาทเกินไปแล้ว！

“คุณเข้าไปในโรงแรมได้ไง หรือว่าคุณซื้อตัวบอดี้การ์ดตระกูลโตเล็ก”

นรมนจำได้ว่าบอดี้การ์ดชุดนี้เป็นบอดี้การ์ดลับที่บุริศร์ฝึกออกมาเองกับมือ ถ้ายังซื้อตัวกันได้ง่าย

ขนาดนี้ มีไปแล้วจะมีความหมายอะไร

รเมศนั่งพิงอยู่บนพื้น เห็นนรมนทำสีหน้าสงสัยดูแล้วช่างน่าสนใจ ทำให้เขาคิดถึงเป็นพิเศษ เขาจำได้ว่าเมื่อห้าปีก่อน มีอยู่หลายๆคืน ที่เขาคอยเฝ้านรมนในโรงพยาบาล

ตอนนั้น กมลหลับไปแล้ว แต่เนื่องจากอาการเจ็บป่วยจึงหลับไม่สนิท นรมนอยู่เฝ้าทั้งคืน ส่วนเขาก็นั่งข้างนรมน อยู่เป็นเพื่อนนรมนทุกคืนๆ

ตอนนี้มาคิดดู ตอนนั้นน่าจะเป็นช่วงที่เขามีความสุขมากที่สุดในชีวิต

ตอนนี้ภาพนี้ปรากฏขึ้นอีกในหัว รเมศเองก็รู้สึกสับสน ราวกับว่าพวกเขายังคงอยู่ที่อเมริกา ราวกับว่าพวกเขายังไม่จากไปไหน นรมนยังอยู่ข้างกายเขา ไม่ได้กลับไปอยู่กับบุริศร์

นรมนเห็นเขาไม่รู้ใจลอยไปถึงไหน และคอยพร่ำพรรนากับตัวเอง จึงกลอกตาขาวขึ้น

ทำไมตัวเองถึงได้ไปยุ่งกับคนบ้าแบบนี้ได้นะ

“รเมศ ฉันถามคุณอยู่นะ”

นรมนต้องหาอะไรทำ พูดคุยบ้าง ไม่งั้นเธอคงต้องแข็งตายจริงๆ