ตอนที่ 1622 คุณมาได้ยังไงอีก

คมทิพย์ไม่รู้ว่าตนเองร้องไห้ไปนานเท่าไหร่ แต่ร้องไห้จนเสียงแหบไปหมด รู้สึกเวียนหัวจนทนไม่ไหว จึงต้องสงบจิตสงบใจอยู่ครู่หนึ่ง แล้วขับรถกลับบ้าน

นี่เป็นบ้านของเธอกับพฤกษ์ เคยเป็นเรือนหอของพวกเขา ในห้องนอนยังแขวนภาพงานแต่งงานของพวกเขาอยู่เลย ตอนนั้นพวกเขายิ้มอย่างมีความสุขชื่นมื่น เหมือนกับโลกทั้งใบอยู่ในรอยยิ้มของพวกเขา แต่ตอนนี้กลับทำให้ในใจเจ็บปวดจนทนไม่ได้

คมทิพย์ฝืนตัวเองหลับไปได้ครู่หนึ่ง กินอาหารไปเล็กน้อย ทนายปวินก็มาที่บ้าน

“คุณนายรัตติกรวรกุลครับ นี่เป็นของที่คุณพฤกษ์ให้ผมมอบให้คุณ คุณช่วยเซ็นรับด้วยนะครับ”

“ใครให้คุณคุณก็เอาไปให้คนนั้นสิคะ ฉันไม่สนใจ”

คมทิพย์หลบเลี่ยงทนายปวินทันที ทำให้ทนายปวินทำตัวไม่ค่อยถูก

“นี่เป็นสัญญาการโอนทรัพย์สินครับ คุณนายรัตติกรวรกุล คุณพฤกษ์......”

“ยังมีธุระอะไรอีกไหมคะ?”

คมทิพย์ตัดบทคำพูดของทนายปวินทันที พูดอย่างเมินเฉย: “ขอโทษนะคะ ฉันจะออกไปข้างนอก ถ้าคุณจะกลับแล้วอย่าลืมช่วยปิดประตูให้ฉันด้วยนะคะ”

พูดจบคมทิพย์ก็เดินออกไปเลย

เธอไม่สนใจว่าในใจของทนายปวินจะคิดยังไง แค่รู้สึกว่าในใจอึดอัดจนทนไม่ไหวแล้ว

หย่างั้นเหรอ?

ตนเองไม่เคยคิดมาก่อนเลย แต่ตอนนี้พฤกษ์ทำเช่นนี้เธอจึงไม่รู้ว่าควรทำยังไงแล้ว

เลิกกัน เธอทำไม่ได้หรอก เหมือนพฤกษ์ยังเลวไม่ถึงจุดนั้น แต่ถ้าไม่เลิก ในใจจะก้าวเท้าผ่านหลุมนี้ไปได้ยังไง ถึงกับรู้สึกว่าการนอนอยู่บนเตียงแต่งงานที่เคยเป็นของตนเองกับพฤกษ์มันทำให้เธอคิดฟุ้งซ่าน

ในใจยุ่งเหยิงถึงที่สุด

คมทิพย์ขับรถไปที่โรงพยาบาล

ตำรวจกำลังคุ้มกันอยู่ที่หน้าประตู คมทิพย์จึงบอกตัวตนของเธอออกไป อีกฝ่ายจึงใช้สิทธิ์ในการตรวจสอบดู

ตอนที่คมทิพย์เข้าไปก็เห็นบุลินกำลังต่อว่าพยาบาลคนหนึ่ง ไม่รู้ว่าฉีดยาแล้วทำให้เธอเจ็บหรือว่าเกิดอะไรขึ้น ถึงยังไงก็ระเบิดอารมณ์ออกมาจนน่าหวาดกลัว

บุลินเห็นคมทิพย์มา จึงอดไม่ได้ที่จะเบิกตาโพลง ดวงตาแดงก่ำคู่นั้นเหมือนอยากจะกินคนเข้าไปอย่างนั้นแหละ

“เธอมาทำไม? มาหัวเราะเยาะฉันหรือไง? คมทิพย์ ฉันประเมินเธอต่ำเกินไปจริงๆ ฉันคิดมาตลอดว่าเธอมันก็แค่ลูกพลับนิ่มๆ คิดไม่ถึงว่าเธอจะเป็นราชสีห์ที่ซ่อนตัวเอาไว้ แล้วทำให้ฉันพ่ายแพ้อย่างเงียบๆ ฉันบอกเธอไว้เลยนะ ฉันไม่ยอมแพ้หรอก! ฉันไม่ยอม! ประธานพฤกษ์เฝ้ารอคอยที่จะมีลูกขนาดนั้น ชีวิตนี้เธออย่าคิดจะมีลูกให้เขาอีกเลย!”

เห็นอาการบ้าคลั่งของบุลิน คมทิพย์ไม่รู้สึกดีใจเลยสักนิด

เธอพูดขึ้นเบาๆ: “ของที่ไม่ใช่ของเธอ คนที่ไม่ใช่ของเธอ เธอไม่ควรมีความคิดจะยึดครองโดยพลการตั้งแต่แรก เธอเองนั่นแหละที่เดินทางผิด ไม่เกี่ยวกับคนอื่นเลย บุลิน ฉันไม่สนใจจะแย่งอะไรกับเธออยู่แล้ว”

“เธอไม่สนใจจะแย่งอะไรกับฉันเพราะว่าเธอมีทุกอย่างแล้วไงล่ะ เธอรู้ไหมว่าลูกของครอบครัวที่ยากจนต้องแบกรับภาระมากมายขนาดไหน? พ่อแม่ฉันเป็นชาวนากันทั้งคู่ ไม่มีเงิน พวกเขาต้องดิ้นรนทั้งชีวิตถึงหามาให้ฉันได้ ฉันไม่สามารถหาผู้ชายธรรมดาๆที่มีเงินเดือนปานกลางเพื่อใช้ชีวิตอยู่ได้! ฉันต้องการตอบแทนบุญคุณของพ่อแม่ที่เลี้ยงดูฉันมา ฉันอยากพาพวกเขาไปกินของที่พวกเขาไม่เคยได้กิน ได้ใส่เสื้อผ้าที่ไม่เคยได้ใส่”

บุลินพูดๆแล้วก็ร้องไห้ออกมา

แต่คมทิพย์กลับไม่มีความรู้สึกสงสารใดๆเลย