ตอนที่ 1621 ผมไม่เคยคิดจะทำร้ายคุณ

“คุณอย่าร้องไห้เลยนะ!”

สำหรับพฤกษ์แล้วน้ำตาของคมทิพย์ทำให้เขารู้สึกเจ็บปวดปางตาย หัวใจของเขาโดนแทงจนบาดเจ็บ อยากจะกอดปลอบโยนเธอเหลือเกิน แต่ตอนนี้เขาสูญเสียคุณสมบัตินั้นไปแล้ว

“ฉันร้องไห้นายก็ต้องยุ่งหรือไง? พฤกษ์ ถ้านายจะดีก็ดีให้ถึงที่สุด ถ้าจะเลวก็เลวให้ถึงที่สุด ให้ฉันเกลียดนายอย่างหมดใจ ให้ฉันมองเห็นความเลวของนายอย่างชัดเจน ตอนนี้มันคืออะไรล่ะ? นายบอกฉันสิ นายคิดจะทำอะไรกันแน่?”

ถ้าไม่มีกระจกกั้นอยู่ คมทิพย์อยากจะคว้าคอเสื้อเขามาถามจริงๆ

ในใจของพฤกษ์เจ็บปวดมาก

ไวน์ขมๆที่ตนเองหมักเอาไว้ ต่อให้ต้องคุกเข่าก็ต้องดื่มให้หมด

“ผมไม่เคยคิดทำร้ายคุณเลย”

“แต่ทุกๆเรื่องที่นายทำหลังจากที่ต้องการเก็บเด็กไว้ล้วนแต่ทำร้ายฉันไม่ใช่หรือไง? พฤกษ์ ถ้านายอยากมีลูกบอกฉันได้นะ มันก็จริงที่ฉันให้กำเนิดไม่ได้ แต่ฉันจะไม่ห้ามความคิดที่อยากมีลูกของนาย แต่ทำไมนายถึงไม่พูด? ทำไมนายถึงไม่ปรึกษาฉัน? เห็นๆอยู่ว่าพวกเรามีวิธีมากมายที่จะมีลูกสักคน แต่นายดันเลือกใช้วิธีที่เลวที่สุด นายทำผิด แต่ไม่ยอมรับผิด แล้วยังรู้สึกว่าฉันไม่เข้าใจนายอีก ถ้านายอยากเดินไปบนถนนที่มืดมิด งั้นรบกวนนายหย่ากับฉันด้วย หลังจากนั้นนายอยากทำอะไรมันก็เรื่องของนาย แต่นายก็ไม่ยอมหย่าอีก! นายกำลังทรมานฉันอย่างหนัก รู้อยู่แล้วว่าบุลินทำอะไรผิดต่อฉัน แต่คุณยอมอดทนเพื่อลูก ทำให้ฉันลำบากใจ คุณยังจะบอกว่าไม่ได้คิดทำร้ายฉันอีกงั้นเหรอ?”

คมทิพย์พูดเรื่องพวกนี้ขึ้นมาอีก ก็ราวกับฉีกบาดแผลที่ยังไม่ตกสะเก็ดของตนเองออกอีกครั้ง เจ็บจนเธอตัวสั่นเทิ้ม เลือดสดๆหยดลงมา

“พฤกษ์ คนที่แทงมีดเข้ามาในใจของฉันก็คือนาย! นายแทงมีดเข้ามาในหัวใจของฉัน แต่กลับบอกว่าไม่เคยคิดทำร้ายฉัน นายไม่รู้สึกว่าตัวเองเสแสร้งเลยหรือไง? ฉันรู้ ในช่วงที่แต่งงานกันมานี้ ฉันก็ทำได้ไม่ดี ฉันยุ่งอยู่กับการทำงาน ละเลยนาย แต่ฉันทำเพื่ออะไรล่ะ? ฉันก็เป็นแค่ผู้หญิงธรรมดาๆคนหนึ่ง ครอบครัวของฉันหายไปในชั่วข้ามคืน ส่วนนายตั้งแต่แยกกับบุริศร์ ในวงการธุรกิจก็ทำได้ดีขึ้นเรื่อยๆ กิจการใหญ่โตขึ้นเรื่อยๆ ในเมืองB ทุกคนที่พูดถึงนายก็พากันยกนิ้วให้ ฉันเป็นภรรยาของนาย ฉันอยากยืนอยู่กับนาย อยากจะคู่ควรกับนาย ฉันถึงได้พยายามอย่างนี้ไง ตอนที่พูดถึงนายฉันก็อยากให้คนอื่นๆพูดว่าฉันกับนายเหมาะสมกันราวกับกิ่งทองใบหยก สวรรค์ส่งมาเป็นคู่รักกัน ไม่ใช่แค่เรียกว่าคุณนายรัตติกรวรกุลแล้วก็ผ่านไป พวกเราไม่มีลูก ฉันจึงคิดว่าจะทุ่มทำงานอีกสิบปี สิบปีให้หลังฉันจะพานายไปเที่ยวทุกที่บนโลก ไปดูวิวพระอาทิตย์ตกด้วยกัน ฉันไม่เคยคิดจะเพิกเฉยนาย ทำให้นายโดดเดี่ยวจนก่อให้เกิดความหมกมุ่นอย่างนี้”

“ไม่ต้องพูดแล้ว”

น้ำตาของพฤกษ์ไหลออกมา

เขาไม่เคยรู้ความคิดในใจของคมทิพย์มาก่อนเลย

ตั้งแต่ตอนที่ตกหลุมรักคมทิพย์เขาก็รู้ว่าคมทิพย์เป็นคนที่พึ่งพาตนเอง ไม่เหมือนกับผู้หญิงทั่วไป แต่หลังจากแต่งงานเขากลับอยากให้คมทิพย์อยู่บ้านรอเขากลับบ้านอย่างสบายใจ เป็นคุณนายเต็มตัว

มันเป็นความคิดตั้งแต่แรกของเขาที่ปรากฏความเอนเอียงออกมาถึงได้เป็นอย่างนี้

ถ้าทั้งสองคนรู้ว่ามีปัญหาแล้วเริ่มปรึกษากัน บางทีพวกเขาอาจจะไม่ได้เดินมาจนถึงวันนี้ก็ได้

“คมทิพย์ ผมผิดไปแล้ว จนกระทั่งตอนที่ผมรู้ว่าคุณไอเป็นเลือดผมถึงพบว่า บนโลกนี้ไม่ว่าจะเป็นลูกหรือเป็นอะไร ก็ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าคุณทั้งนั้น ผมแค่อยากเห็นคุณมีชีวิตที่ดี แต่สิ่งดีๆที่อยู่ในมือผมกลับโดนผมทำลายจนแหลกละเอียด ตอนนี้ผมไม่คาดหวังให้คุณอภัยให้ผม ผมแค่หวังว่าคุณจะรักษาอาการป่วยให้ดี มีชีวิตที่ดี เรื่องนี้ผมทำไม่ถูกเอง ผมรู้ว่าบางเรื่องถ้าทำผิดไปแล้วมันก็หมดหนทางจะชดใช้ได้ ไม่เพียงแต่คำขอโทษเท่านั้นที่ผมติดค้างคุณ แต่นอกจากขอโทษผมไม่รู้ว่ายังพูดอะไรได้อีก ยังทำอะไรได้อีก ตอนนี้ทุกอย่างที่ผมทำไม่ได้ทำเพื่อให้คุณยกโทษให้ ผมรู้ว่าบางเรื่องมันหมดหนทางที่จะยกโทษให้ได้ แต่ผมแค่อยากให้ตัวเองรู้สึกดีขึ้นบ้างก็เท่านั้น คุณพูดถูก ลูกทำให้ผมดีใจจนเสียสติ รู้ๆอยู่ว่าบุลินทำเรื่องไม่ดีอะไรกับคุณบ้างแต่ยังคงแสร้งทำเป็นไม่ใส่ใจ ผมก็เป็นผู้สมรู้ร่วมคิดของเธอ ผมลงมือกับบุลิน จนทำให้เธอแท้ง นี่เป็นการทำร้ายโดยเจตนา ต่อให้เธอยื่นฟ้องผมต่อศาล ผมก็จะยอมรับทั้งหมด นี่เป็นเรื่องของผมกับเธอ ไม่เกี่ยวกับคุณเลย ต่อไปไม่มีผู้ชายเลวๆอย่างผมข้างๆคุณแล้ว ชีวิตที่เหลืออยู่ของคุณคงจะดีมากๆ”

พฤกษ์มองคมทิพย์ สายตาอาลัยอาวรณ์แต่กลับไม่มีคุณสมบัติที่จะได้ครอบครองคมทิพย์ที่ใสซื่อบริสุทธิ์อีกแล้ว

ใจของคมทิพย์ชะงักเล็กน้อย ราวกับรู้สึกได้ถึงอะไร จู่ๆหัวใจก็บีบตัวแน่นขึ้นมา