ตอนที่ 1629 ต่อไปผมก็คือลูกชายของพ่อ

แค่ข่าวนี้ออกไป นรมนก็รีบวิ่งเข้ามา

“พี่ หงส์ท้องแล้วเหรอ?”

ในฐานะที่หงส์เป็นเจ้าของหัวข้อสนทนาแต่กลับมองจณัตว์ด้วยใบหน้างุนงง พูดขึ้นอย่างไม่ไว้หน้า: “ฉันท้องแล้วเหรอ? ทำไมฉันถึงไม่รู้?”

เห็นภรรยาที่ซื่อบื้อของตนเอง จณัตว์จึงกระแอมออกมาเล็กน้อย: “ผมบอกว่าต่อไป ไม่ได้บอกว่าตอนนี้เลยนะ พวกคุณๆทำอะไรกัน? ทั้งวันเอาแต่จับจ้องท้องของภรรยาผมทำไมกันครับ? นี่ไม่เชื่อฝีมือในการรักษาของผมหรือไม่เชื่อความสามารถของผมกันแน่?”

แค่พูดออกไป ทุกคนก็พากันผิดหวัง แต่นงลักษณ์รีบพูดขึ้น: “ไม่เป็นไร ลูกชายฉันเป็นอัจฉริยะในวงการแพทย์ พวกเราแค่รออุ้มหลานกันก็พอแล้ว”

บุญทิวาพยักหน้า

สำหรับเขาแล้ว ชีวิตนี้ได้มีลูกชายที่ยอดเยี่ยม แล้วยังมีลูกสะใภ้ที่ร่ำรวยมีฐานะสูงส่งอีก เขาจะมีอะไรที่ยังไม่พอใจอีกล่ะ?

ต่อให้หงส์มีลูกไม่ได้จริงๆแล้วจะยังไง?

พระเจ้าไม่เคยปล่อยคนเลวไปสักคน แล้วก็ไม่ปฏิบัติกับคนดีๆอย่างไม่ยุติธรรมด้วย พวกเขาตระกูลทวีทรัพย์ธาดาเป็นคนเปิดเผยตรงไปตรงมาไม่เห็นแก่ตัว ทำเพื่อประเทศเพื่อประชาชน ต้องไม่มีชีวิตที่แย่เกินไปสิถึงจะถูก

นงลักษณ์พาบุญทิวาไปหาราเชน

สถานะของราเชนไม่ธรรมดา บุญทิวาจึงไม่สามารถแสดงท่าทีอะไรต่อราเชนได้ แต่ได้ยินว่าราเชนช่วยเหลือนรมนกับบุริศร์เอาไว้ เขาจึงคิดจะละทิ้งความแค้นเคืองในอดีต เพื่อปฏิบัติต่อราเชนด้วยใจจริง

“ตอนนี้เป็นพระราชาแล้ว อย่าเดินตามทางเก่าของพ่อคุณเชียวนะ”

ราเชนกำลังมองบุญทิวาที่นั่งอยู่บนรถเข็น แม้ตอนนี้สถานการณ์ของเขาจะดีขึ้นมากแล้ว แต่ได้ยินว่ายังมีโรคแทรกซ้อนที่ยังไม่หายดีอีกมาก และคนที่ก่อเรื่องทั้งหมดก็คือพ่อที่เชี่ยวชาญในด้านชีววิทยาของเขานั่นเอง

สำหรับเรื่องนี้ราเชนรู้สึกผิดมาก เขาพูดขึ้น: “คุณอาบุญทิวาครับ ถ้าคุณอายินยอม คุณยอมรับผมเป็นลูกได้ไหมครับ? วันนี้ผมแต่งงาน ในห้องโถงที่โอ่อ่าถ้ามีแค่แม่คนเดียว คงน่าเสียดาย ผมกับภรรยาของผมไม่ได้มีญาติที่ไหน ถ้าคุณอาบุญทิวาไม่รังเกียจ ต่อไปผมก็คือลูกชายของคุณอา ผมจะดูแลคุณเหมือนที่พี่ทำ คอยช่วยเหลือคุณ แต่ก่อนเรื่องที่คนๆนั้นทำทั้งหมดผมไม่มีความสามารถและไม่มีหนทางที่จะขัดขวางได้ แต่ต่อไปชีวิตที่เหลืออยู่ของคุณผมจะเป็นคนรับผิดชอบเองครับ”

บุญทิวาตะลึงงันไปเลย ส่วนนงลักษณ์กลับกัดริมฝีปากแน่น น้ำตาร่วงลงมาทันที

สำหรับลูกชายคนนี้ นงลักษณ์รู้ว่าตนเองอคติ เธอสงสารเขา ปกป้องเขา แต่ในใจกลับอึดอัด อันที่จริงเขาไม่ใช่ลูกชายที่เธออยากให้กำเนิด หลายปีมานี้เธอจึงละอายใจต่อราเชนมาก

ตอนนี้ราเชนไม่เพียงแต่ไม่ตำหนิเธอ กลับยังปฏิบัติต่อบุญทิวาเช่นนี้ ในใจของนงลักษณ์จึงเต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย พูดไม่ออกเลยว่ารู้สึกยังไง

ส่วนบุญทิวากำลังมองดวงตาที่จริงใจของราเชน นึกถึงความรู้สึกของเขากับจณัตว์ จึงอดไม่ได้ที่จะปล่อยวางความรู้สึกแย่ๆก้อนสุดท้ายในใจออกไป

“อื้ม ต่อไป ฉันจะเป็นพ่อบุญธรรมของนาย ตอนนี้แก่แล้ว ไม่มีประโยชน์แล้วนะ แต่เพียงแค่นายอยากให้ฉันช่วยอะไร ฉันจะไม่ปฏิเสธแน่นอน”

“พ่อครับ”

ราเชนก้าวเข้าไปกอดบุญทิวาแน่น วินาทีนี้เองที่เขารู้สึกว่าชีวิตของตนเองสมบูรณ์แล้ว

อยู่กับสมชัยเขาไม่เคยได้สัมผัสความรักจากพ่อเลย ตอนนี้เห็นแววตาที่เมตตาและอ่อนโยนของบุญทิวา จู่ๆเขาก็อยากจะร้องไห้

นงลักษณ์ไม่สามารถสงบอารมณ์ลงได้ กอดราเชนเอาไว้แน่น

“ลูกชาย ขอโทษนะ หลายปีนี้แม่ไม่ใส่ใจลูกเลย”

“ไม่เป็นไรครับ ผมรู้ว่าแม่ลำบากใจ อีกอย่างแม่ก็ทำเพื่อผมลับหลังผมไม่น้อยเลยนะครับ”

ราเชนจัดการให้นงลักษณ์กับบุญทิวาเข้าไปในห้องเรียบร้อยแล้ว คิมกับชินทรก็มาถึง

สำหรับคิม ไม่ว่าพ่อของราเชนจะเป็นใคร เขาก็เป็นหลานชายแท้ๆของตนเอง ส่วนชินทรก็เป็นน้าเขย ถือว่ามีความเกี่ยวข้องกันทางเครือญาติ

พวกเขาเตรียมของขวัญมาให้ราเชน พร้อมกับกำชับด้วยถ้อยคำที่จริงใจที่สุด จากนั้นจึงโดนพาเข้าไปพักผ่อนด้านใน

ตอนที่คิมเห็นนงลักษณ์ ตอนที่ชินทรเห็นบุญทิวา ทั้งสองคู่อดไม่ได้ที่จะชะงักงัน ในเวลาเดียวกันก็ยิ้มออกมา

ผ่านไปค่อนชีวิตแล้ว แฝดชายกับแฝดหญิงสองคู่นี้ในที่สุดก็ได้เจอกันเสียที เพียงแต่ตลอดเส้นทางมันค่อนข้างปวดใจ

ชินทรมองน้องชายที่อยู่บนรถเข็นดูแล้วแก่กว่าตนเองเสียอีก จึงอดไม่ได้ที่จะร้องไห้ออกมา

“บุญทิวา ไม่เจอกันนานเลยนะ”