ตอนที่ 1678 ถ้าฉันคิดถึงคุณจะทำยังไง

แต่ก่อนปาณีไม่เคยคิดว่าตนเองจะมีโอกาสนี้เลย ตอนนี้หลังจากได้ฟังเรื่องราววีรบุรุษของยศพงศ์ และได้รู้ภูมิหลังของตนเองแล้ว จริงๆเธอก็มีความคิดนี้ แต่เรื่องที่พวกตุลธรทำคงจะตัดขาดหนทางที่จะได้เข้าร่วมกองทัพของตนเองไปแล้วแหละ

นึกถึงตรงนี้ แววตาที่ตื่นเต้นเป็นประกายของปาณีก็ค่อยๆหายไป ก้มหน้าพูด: “ตอนนี้หนูก็มีความสุขดีแล้วค่ะ”

ยศพงศ์มองปาณี จะไม่เข้าใจว่าเป็นเพราะอะไรได้ยังไง เขาจึงถอนหายใจพูดขึ้น: “เด็กหนอเด็ก เราน่ะเป็นเด็กดี ถ้าเราต้องการ ปู่จะหาหนทางให้”

“คุณปู่! เท่าที่เป็นอยู่ตอนนี้หนูก็มีความสุขดีจริงๆค่ะ”

ปาณีรู้ว่าชีวิตนี้ของยศพงศ์จะไม่ใช้อำนาจที่อยู่ในมือมาทำเรื่องส่วนตัวแน่ๆ เธอไม่คาดหวังให้คนแก่อย่างเขาทิ้งศักดิ์ศรีและเกียรติยศในบั้นปลายของชีวิตหรอกนะ

เธอไม่เป็นทหารก็ได้ ต่อให้ต้องอยู่ในอาณาจักรรัตติกาลของนรมน เธอก็ยังคงมีความสุขดีเหมือนเดิม

นรมนมอบความรักที่แต่ก่อนเธอไม่เคยมีให้แก่เธอมากมาย เธอซาบซึ้งใจจริงๆ

ยศพงศ์เห็นปาณีอย่างนี้ ในใจก็มีความรู้สึกหลากหลาย

“ได้ยินว่าเราชอบนภดลเหรอ?”

พูดถึงคนที่อยู่ในใจของตนเอง หน้าของปาณีจึงแดงระเรื่อขึ้นมา

“ค่ะ เขาดีมากเลยนะคะ”

นึกถึงแต่ก่อนที่เบื้องบนสำรวจและเฝ้าติดตามการเคลื่อนไหวของนภดล ปาณีจึงค่อนข้างกังวล

“คุณปู่ ตอนนี้นภดลเขาเป็นปกติแล้วนะคะ จริงๆนะ!”

“ปู่รู้ ไม่ต้องกังวล ปู่ไม่ทำอะไรเขาหรอก”

สำหรับคำพูดของยศพงศ์กลับไม่ได้ปลอบใจปาณีสักเท่าไหร่ เธอยังคงกังวลใจอยู่ดี

“คุณปู่ไม่ทำอะไรเขา? แล้วเบื้องบนล่ะคะ?”

“เบื้องบนก็เช่นกัน แต่ด้วยตัวตนของนภดลเกรงว่าคงจะเป็นคนธรรมดาทั่วไปไม่ได้”

คำพูดนี้ของยศพงศ์ทำให้ปาณียิ่งกระวนกระวายใจ

“คุณปู่ หมายความว่ายังไงคะ?”

ยศพงศ์ให้ปาณีนั่งลง แล้วพูดขึ้น: “ถึงนภดลจะกลับมาเป็นปกติแล้ว แต่พละกำลังการเคลื่อนไหวอะไรต่างๆของเขามันยอดเยี่ยมมากๆ ความหมายของปู่ก็หวังให้เขายังอยู่ในเขตทหาร”

“ถ้าไม่ล่ะคะ?”

ปาณีจับมือของยศพงศ์เอาไว้ด้วยความประหม่า

จริงๆแล้วยศพงศ์ก็มีหลานสาว เช่นพชิรา แต่ไม่มีหลานสาวคนไหนเลยที่กล้าจับมือเขาอย่างนี้ พูดคุยกับตนเองเหมือนปู่กับหลานทั่วๆไป

แต่ปาณีที่อยู่ตรงหน้ากลับทำให้เขาปฏิเสธไม่ลง

จู่ๆยศพงศ์ก็ยิ้มพูดขึ้น: “ถ้าเขาไม่ยินยอม ปู่จะเป็นคนคุ้มครองเขาเอง เราวางใจเถอะ”

“ขอบคุณค่ะคุณปู่!”

ปาณีกอดยศพงศ์ ในที่สุดส่วนหนึ่งในใจที่ขาดหายไปก็โดนเติมเต็มเสียที

เธออยู่เป็นเพื่อนยศพงศ์สักพักแล้วถึงกลับไปที่ห้อง เห็นนรมนกำลังนั่งมองตนเองอยู่ตรงนั้น จึงอดไม่ได้ที่จะก้าวเข้าไปหาอย่างรวดเร็ว

“คุณนาย? คุณมาแล้วทำไมไม่บอกฉันล่ะคะ”

“ไม่เป็นไร คุยกับคุณปู่เธอมาเป็นยังไงบ้าง?”

นรมนดีใจไปกับเธอด้วย แต่ก็กลัวว่าปาณีจะทุกข์ใจเพราะเรื่องของตระกูลสิทธิรัตน์สุนทร จึงมาดูซะหน่อย

แต่ปาณีกลับยิ้มอย่างเบิกบานพูดขึ้น: “คุณปู่ใจดีมากๆค่ะ ขอบคุณคุณนายนะคะ ถ้าไม่ใช่คุณ ฉันคงไม่มีโชคที่จะได้เจอคนในครอบครัวแน่ๆ”

“พูดเหลวไหล”

นรมนยิ้มๆ

แม่บ้านหลิวชงชาเข้ามาให้นรมน เห็นปาณีกลับมาแล้ว จึงรีบยกอาหารตุ๋นยาจีนมาให้ปาณี

“คุณหนูคะ คุณต้องกินนะ ของพวกนี้ดีต่อร่างกายของคุณ”