ตอนที่ 1679 ฉันยินดี

ได้ยินนรมนฝากฝังกานต์ไว้กับตนเอง ปาณีจึงพยักหน้าทันที

“คุณนายวางใจเถอะค่ะ ฉันจะดูแลคุณชายกานต์ให้ดี”

“แล้วต้องดูแลตัวเองให้ดีด้วยนะ ฉันคุยกับคุณชายธเนศพลไว้แล้ว อีกเดี๋ยวจะให้เธอไปหาคุณหญิงแก้วตา”

คำพูดนี้ทำให้ปาณีตะลึงงัน

ส่วนแม่บ้านหลิวที่อยู่ข้างๆกลับตื่นเต้นมาก

“คุณนายบุริศร์ พูดจริงใช่ไหมคะ?”

“จริงสิ บางทีนี่อาจจะเป็นครั้งสุดท้ายก็ได้ ปาณี เธอต้องเตรียมใจไว้ด้วยนะ”

นรมนรู้ว่าปาณีปรารถนาความรักจากครอบครัว แต่บางเรื่องก็จนปัญญาที่จะผ่อนผันนอกเหนือจากกฎหมายได้จริงๆ

แค่ยอมให้ปาณีได้เจอเธอสักครั้งก็ถือว่าเป็นบุญแล้ว

ปาณีเองก็รู้ เธอพยักหน้าด้วยความเศร้าใจ

เพราะการโจมตีของเรื่องนี้ ความรู้สึกที่ต้องแยกจากนรมนจึงคลี่คลายลงไปบ้าง

ช่วงบ่ายรถยนต์พิเศษคันหนึ่งพาปาณีออกไป โดยมีแม่บ้านหลิวไปด้วย

จริงๆไม่ต้องพาแม่บ้านหลิวไปด้วยก็ได้ แต่ปาณีรู้ถึงความรู้สึกที่แม่บ้านหลิวมีต่อคุณหญิงแก้วตา คงคาดหวังว่าจะได้รับโอกาสบอกลาสักครั้งอยู่แล้วสินะ

ขณะที่เธอนั่งอยู่ในห้องรับรองตอนที่เห็นคุณหญิงแก้วตาสวมชุดนักโทษเดินออกมา แม้จะเป็นการเจอกันครั้งแรก แต่ปาณีก็ยังคงตาแดง

แววตาของคุณหญิงแก้วตาสงบนิ่ง แต่ตอนที่เห็นปาณีกลับค่อนข้างตื่นเต้น

“ลูกไม่ควรมาสถานที่ประเภทนี้”

“แม่คะ------”

เดิมทีปาณีคิดว่าตนเองคงพูดคำนี้ไม่ออก แต่วินาทีนั้นที่ได้เห็นคุณหญิงแก้วตา ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความสัมพันธ์ทางสายเลือดที่อยู่ในใจหรือว่าเพราะอะไร เธอจึงเรียกออกมาโดยอัตโนมัติ ไม่เพียงส่งเสียงเรียกเท่านั้น แต่น้ำตายังไหลออกมาด้วย

คุณหญิงแก้วตาโดนเรียกอย่างนี้ก็น้ำตาคลอ

“ฮือ!”

ยังไงเธอก็คิดไม่ถึงว่าปีนั้นที่ตนเองให้กำเนิดลูกแล้วจะยังได้ยินลูกสาวเรียกตนเองว่าแม่อีก

จริงๆคุณหญิงแก้วตาอยากจะกอดปาณี แต่เธอรู้ว่าตนเองทำไม่ได้

กระจกที่กั้นเอาไว้ คุณหญิงแก้วตายื่นมือออกไปวาดเค้าโครงใบหน้าของปาณี กำลังสลักไว้ในหัวใจทีละครั้งๆ

“แม่ อยู่ในนั้นเป็นยังไงบ้างคะ?”

ปาณีเคยได้ยินเรื่องราวในคุกมามากมาย ด้วยเหตุนี้จึงเป็นกังวลมาก

แต่คุณหญิงแก้วตากลับยิ้มพูดขึ้น: “แม่ไม่เป็นไร ลูกไม่ต้องเป็นห่วง แค่ต่อไปจะไม่มีคนในครอบครัวอยู่ข้างกายลูกแล้ว ลูกต้องดูแลตัวเองให้ดีนะ แม่ไม่ขอให้ลูกร่ำรวยเงินทอง แค่ต้องการให้ลูกสงบสุขราบรื่นก็พอแล้ว เป็นแม่เองที่ทำผิดต่อลูก ปีนั้นที่ต้องส่งลูกออกไปก็เพราะโดนบีบให้ไม่มีทางเลือก ลูกอย่าเกลียดแม่เลยนะ”

“ไม่เกลียดค่ะ! หนูไม่เกลียดแม่เลย!”

ปาณีรู้ว่าถ้าปีนั้นคุณหญิงแก้วตาไม่แอบเปลี่ยนมังกรให้กลายเป็นหงส์ ตนเองคงไม่ได้อยู่มาจนถึงทุกวันนี้ แล้วก็คงไม่ได้รู้จักกับพวกนรมน ยิ่งกว่านั้นคงไม่ได้มีชีวิตอย่างในตอนนี้ด้วย

เธอรู้สึกเสียใจ เสียใจที่ชีวิตนี้ตนเองไม่มีโอกาสได้แสดงความกตัญญูต่อคุณหญิงแก้วตาแล้ว

สองแม่ลูกเพิ่งได้รู้จักกันก็ต้องจากกันเสียแล้ว ทั้งยังเป็นไปได้ว่าอาจจะต้องจากกันตลอดไปอีกด้วย ความรู้สึกนี้บีบหัวใจเกินไปจริงๆ

ได้ยินปาณีบอกว่าไม่เกลียดตนเอง คุณหญิงแก้วตาจึงยิ้มขึ้นมาทันที

“ลูกสาวของแม่จิตใจดีที่สุดเลย น่าเสียดายที่ไม่ได้เจอกับครอบครัวดีๆ แม่ได้ยินว่าลูกมีแฟนชื่อนภดลใช่ไหม? แม่ไม่มีโอกาสเจอเขาแล้ว แม่บ้านหลิวรู้ว่าแม่ฝากเงินก้อนหนึ่งไว้ให้ลูกที่ซิตี้แบงก์ด้านนอกในนามของแม่บ้านหลิว ถือเป็นทรัพย์สินก่อนแต่งงานที่แม่ให้ลูกนะ นี่เป็นของชิ้นสุดท้ายที่แม่สามารถทิ้งไว้ให้ลูกได้”

ปาณีทนไม่ได้

“แม่คะ หนูไม่ต้องการ จริงๆถ้าเป็นไปได้ หนูแค่อยากอยู่กับแม่เท่านั้นเอง”

ปาณีรู้ว่านี่เป็นความปรารถนาที่มากเกินไปของตนเอง แต่เธอทนไม่ได้

แล้วคุณหญิงแก้วตาจะไม่คาดหวังได้ยังไงล่ะ?

แต่บางเส้นทางที่เดินผิดไปแล้ว ก็หันกลับมาไม่ได้แล้ว

เธอมองปาณีอย่างอาลัยอาวรณ์ อยากจะหยุดเวลาเอาไว้ตรงนี้จริงๆ

แม่บ้านหลิวร้องห่มร้องไห้

โทษที่กระทำผิดของคุณหญิงแก้วตายังไม่ได้ตัดสินแน่นอน แต่ด้วยการกระทำของเธอที่ปกปิดเรื่องเลวร้ายต่างๆนานาของตุลธร บทลงโทษคงไม่เบาแน่ๆ ไม่แน่อาจจะมีโทษประหารชีวิตด้วย