ตอนที่ 1680 เธอเป็นห่วงพวกเขา

ด้วยเสียงที่ดังขึ้นนี้ ด้านนอกจึงมีสีสันมากมาย พลุพุ่งขึ้นไปบนท้องฟ้า สวยงามตระการตาสว่างเจิดจ้า ทำให้หวั่นไหวไปทั้งหัวใจ

จู่ๆปาณีก็ตะลึงงันไปเลย ข้างหูเหลือแค่เสียงที่อบอุ่นราวกับสายน้ำของนภดลเท่านั้น

“ชอบไหม?”

“ชอบ”

ดวงตาของปาณีชุ่มชื้นขึ้นมาทันที

เธออดไม่ได้ที่จะนึกถึงตอนที่เพิ่งได้เจอกับนภดล ท่าทีของเขาในตอนนั้นเย็นชาเหินห่าง ไม่สนใจใครเลย เป็นเธอที่หน้าไม่อายคอยตามติดอยู่ข้างกายเขา โดนเขาปฏิเสธครั้งแล้วครั้งเล่า หลังจากที่ทำตัวไม่ถูกไปหลายครั้งต่อหลายครั้งก็ค่อยๆสะสมความกล้าหาญขึ้นมาใหม่

ในที่สุดตอนนี้ผู้ชายคนนี้ก็เป็นของตนเองแล้ว ปาณีพูดไม่ออกเลยว่าในใจดีใจขนาดไหน

“ชอบแล้วยังร้องไห้อีกเหรอ?”

นภดลพูดอย่างหลงใหล หยิบแหวนเพชรวงหนึ่งออกมาจากในกระเป๋าสวมให้ปาณี แล้วพูดขึ้น: “คุณนายบอกผมว่าแหวนประเภทนี้ใช้บัตรประชาชนสั่งซื้อได้แค่ครั้งเดียวในชีวิต ดังนั้นคุณคิดดีแล้วนะ สวมไปแล้วถอดไม่ได้แล้วนะ ชีวิตนี้ของผมนภดลจะไม่มีคำว่าหย่าเด็ดขาด”

ปาณีรู้สึกว่าน้ำตาของตนเองยิ่งไหลหนักขึ้น

“คุณนี่แย่ชะมัด”

เธอมุดหัวเข้าไปในอกของนภดล รู้สึกว่าความสุขที่มาถึงอย่างกะทันหันเกินไป ทำให้เธอสติหลุด

แต่นภดลกลับโดนสุดที่รักที่อยู่ในอ้อมอกทรมานจนอารมณ์ไม่คงที่ หลังจากที่ปาณียินยอมก็ก้มหน้าลงไป อุดริมฝีปากของเธอเอาไว้ แล้วพาไปที่เตียงทันที

และไม่มีใครเข้ามารบกวนช่วงเวลาแห่งความสุขนี้

หลายวันนี้นรมนอยู่กับชินทรและพวกเด็กๆตลอด เนื่องจากกานต์มีเรื่องที่ต้องจัดการจึงโดนธเนศพลเรียกตัวกลับไป กิจจาก็บอกนรมนเรื่องที่วางแผนจะอยู่ที่เมืองหลวงต่อไป

หมายความว่าลูกชายของเธอสองคนจะต้องอยู่ในความดูแลของธเนศพล

ความรู้สึกอย่างนี้แย่มากๆ

วันที่สามนรมนเข้าไปในห้องทำงานของธเนศพลโดยตรง ทั้งยังปิดประตูห้องทำงานโดยไม่สนใจอะไรเลย

ธเนศพลชะงักเล็กน้อย ค่อนข้างทำตัวไม่ถูก

“คุณนายบุริศร์ คุณทำอย่างนี้ไม่ค่อยดีหรือเปล่า? เจ้าบุริศร์น่ะขี้หึงขนาดนั้น ถ้าเขา......”

“ถ้าลูกชายของฉันได้รับความไม่ยุติธรรมจากทางคุณแม้แต่นิดเดียว ไม่ว่าสถานะของคุณในตอนนี้กับอนาคตจะเป็นยังไง ห้องทำงานของคุณก็รอโดนฉันทำลายได้เลย”

นี่เป็นการข่มขู่อย่างเปิดเผย!

ใต้หล้านี้คนที่กล้าพูดกับตนเองขนาดนี้มีไม่มากจริงๆ

บุริศร์ถือเป็นหนึ่งในนั้น นรมนก็ถือเป็นหนึ่งในนั้น

ธเนศพลยิ้มแหยๆ พูดขึ้น: “ผมรู้ว่าคุณนายบุริศร์รักลูกชาย แต่ทว่าอนาคตของลูกผู้ชายอยู่กับผมที่นี่ถึงจะแสดงความสามารถออกมาได้ ดังนั้น......”

“ฉันยอมให้พวกเขาอยู่ที่นี่ ไม่ได้เป็นเพราะที่คุณมีพื้นที่ให้เขาแสดงความสามารถ คุณควรจะรู้ไว้นะ ถ้าฉันต้องการ ฉันก็สามารถให้พื้นที่พวกเขาไปเติบโตได้เหมือนกัน ฉันยินยอมให้พวกเขาอยู่ที่นี่ เป็นเพราะพวกเขาอยากอยู่ที่นี่เอง คุณชายธเนศพล ถึงพวกเขายังเป็นแค่เด็ก แต่เลือดร้อนๆที่ไหลเวียนในหัวใจเป็นของจริง ฉันหวังว่าคุณจะไม่ทำให้หัวใจของพวกเขาเหน็บหนาวนะคะ”

นรมนพูดด้วยท่าทีจริงจัง

ธเนศพลก็ไม่ทำเป็นเล่นแล้ว พยักหน้าอย่างเคร่งขรึม

“คุณวางใจเถอะ มีผมอยู่ ไม่มีใครแตะต้องพวกเขาได้แม้แต่นิดเดียว”

“เช่นนั้น ลูกชายของฉันก็ฝากคุณชายธเนศพลด้วยนะคะ”

นรมนพูดจบก็โค้งคำนับไปทางธเนศพล แต่กลับทำให้ธเนศพลตกใจ

“คุณนายบุริศร์ ไม่จำเป็นต้องทำอย่างนี้”

“ควรทำค่ะ รอให้คุณชายธเนศพลขึ้นไปบนตำแหน่งนั้น ช้าเร็วพิธีการนี้ฉันก็ต้องทำอยู่ดี วันนี้ที่ฉันมาเรื่องหนึ่งก็เพื่อเด็กๆ อีกเรื่องหนึ่งก็เพื่อมาบอกลาคุณ”

เรื่องของที่นี่กระจ่างแจ้งแล้ว ปาณีกับนภดลก็อยู่ด้วยกันแล้ว พวกเขามีชีวิตของตนเองที่ต้องดำเนินกันต่อไป ไม่ว่าจะเป็นอุปสรรคหรือความยากลำบากก็ควรให้พวกเขาตัดสินใจกันเอง

ธเนศพลค่อนข้างแปลกใจ แต่ก็พอจะเข้าใจอยู่บ้าง

“คุณจะไปสนามรบต่างประเทศงั้นเหรอ?”