ตอนที่ 1683 เธอจะดูแลแทนเอง

ตอนที่นรมนรู้ว่าวินเซนต์ออกไปก็ผ่านไปชั่วโมงกว่าแล้ว โสธรอยากจะบอกนรมนอยู่ตลอด แต่คนเจ็บเยอะมาก นรมนกับคมทิพย์จึงกำลังช่วยเหลือ ไม่มีเวลาปลีกตัวออกมาได้เลย

ตอนที่รอให้เธอมีเวลาว่าง เวลาก็ผ่านไปชั่วโมงกว่าแล้ว

นรมนชะงักเล็กน้อย แต่ไม่ได้พูดอะไร ให้โสธรไปช่วยดูแลคนเจ็บกับเธอ

สงครามที่แนวหน้ารบกันทั้งคืน ตอนที่แสงอาทิตย์ยามเช้าส่องเข้ามา ในที่สุดก็ไม่มีเสียงปืนใหญ่แล้ว แต่ทว่าที่นี่กลับไม่เงียบ

หลังจากที่ยาชาหมดฤทธิ์คนไข้มากมายก็เริ่มร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด

เป็นครั้งแรกที่นรมนได้รู้ถึงความลำบากในฐานะที่เป็นบุคลากรทางการแพทย์ในสนามรบ

คมทิพย์ไม่ได้นอนมาทั้งคืนแล้ว นรมนเห็นหน้าซีดเซียวของเธอ จึงอดไม่ได้ที่จะดึงเธอเอาไว้

“ไปพักผ่อน”

“ยังมีคนเจ็บอีกมากมายที่ต้องการฉัน......”

“ไปพักผ่อน!”

นรมนตัดบทคำพูดของคมทิพย์ ท่าทางเด็ดขาด

น้อยมากที่คมทิพย์จะเห็นท่าทางอย่างนี้ของเธอ จึงชะงักเล็กน้อย แล้วมองตามสายตาของนรมนมาเห็นท้องของตนเอง

“คมทิพย์ เธอจะทำอะไรฉันไม่ห้าม แต่เธอต้องนึกถึงสุขภาพของตนเองด้วย ตอนนี้เธอเป็นคนท้องนะ! ถ้ายังคิดจะคลอดลูกคนนี้ให้พฤกษ์ ก็ไปพักผ่อนซะ ส่วนที่ด้านนี้ฉันจัดการเอง!”

คำพูดของนรมนทำให้คมทิพย์เงียบ

เธอเหนื่อยจริงๆ

แต่เธอก็มีสิ่งที่อยู่ในใจเช่นกัน

เธออยากอยู่ที่นี่เพื่อดูคนเจ็บพวกนั้น เพื่อยืนยันด้วยตาตัวเองว่าในนี้ไม่มีพฤกษ์ บางทีการกระทำนี้อาจจะโง่มาก แต่ตอนนี้เธอทำอย่างนี้ออกมาแล้วมันยังไงล่ะ?

สนามรบต่างประเทศกว้างเกินไป กว้างขนาดที่ต่อให้เธอเดินวนรอบก็อาจจะไม่ได้เจอพฤกษ์น่ะสิ ดังนั้นเธอจึงรออยู่ที่นี่

ที่นี่เป็นโรงพยาบาลในเขตสนามรบเพียงแห่งเดียว ไม่ว่าใครได้รับบาดเจ็บก็ต้องส่งเข้ามา

ถ้าเธอไม่ได้เจอพฤกษ์ เธอก็จะสบายใจ

แต่คมทิพย์รู้ นรมนพูดถูก เธอต้องใส่ใจสุขภาพของตนเอง ถึงยังไงในท้องนี้ก็ยังมีเลือดเนื้อเชื้อไขของพฤกษ์อยู่

“อื้ม ฉันจะไปพักครู่หนึ่ง ถ้ามีข่าวอะไร......”

“ฉันจะบอกเธอทันที”

คำสัญญาของนรมนทำให้คมทิพย์วางใจลงได้

ใต้ตาของเธอคล้ำไปหมด เห็นได้ชัดว่าตั้งแต่มาถึงที่นี่คมทิพย์ก็ไม่ได้หลับสนิทเท่าไหร่เลย

นรมนสงสารจนทนไม่ไหว

ในที่สุดคมทิพย์ก็ไปพักแล้ว

โสธรเห็นท่าทางเหนื่อยล้าของนรมน จึงก้าวเข้าไปใกล้ๆพูดขึ้น: “คุณนายครับ คุณก็ไปพักหน่อยเถอะ”

สายตาของนรมนชะงักเล็กน้อย ถามขึ้น: “วินเซนต์ไปทั้งคืนแล้วใช่ไหม?”

“ครับ”

“มีข่าวอะไรบ้างไหม?”

“ไม่มีครับ”

ไม่รู้ว่านรมนกำลังคิดอะไรอยู่ แววตาลึกซึ้ง

โสธรเห็นเธออย่างนี้ จึงอดไม่ได้ที่จะปลอบใจ: “คุณนาย ตอนที่คุณโน้มน้าวคุณนายรัตติกรวรกุลทำไมถึงไม่โน้มน้าวตนเองด้วยล่ะครับ? คุณไม่ได้นอนเลยทั้งคืน ร่างกายจะทนไม่ไหวเอานะครับ”

“รอให้คมทิพย์ตื่นเถอะ รอเธอตื่นแล้วฉันค่อยไปพักหน่อย”

นรมนรู้ความในใจของคมทิพย์ ถ้าเธอไม่อยู่ เธอต้องอยู่ดูแลแทน!

แต่ทว่าที่เธอค่อนข้างอ่อนเพลียน่ะก็จริง

“นายดูตรงนี้นะ ฉันจะออกไปเดินดูรอบๆหน่อย”

กลิ่นคาวเลือดตรงนี้รุนแรงเกินไป รุนแรงจนทำให้เธอรับไม่ไหว

โสธรพยักหน้า

นรมนออกมาจากโรงพยาบาล เดินมาถึงป่าไผ่ด้านหลัง หาที่เงียบๆนั่งลงไป

ที่นี่กลับเป็นสถานที่ที่เงียบสงบแห่งหนึ่ง