ตอนที่ 1682 ฉันอยู่นี่

“คุณนาย ระวัง!”

โสธรแทบจะปกป้องนรมนเอาไว้ในทันที

เสียงดังลั่นจนทำให้ทุกคนรู้สึกหูชา

นรมนสูญเสียการได้ยินไปชั่วคราว เธอรีบผลักโสธรออก แล้ววิ่งไปที่หน้าต่างทันที

เปลวไฟที่ลุกไหม้ต่อเนื่องกัน เหมือนจะเริ่มทำสงครามแล้ว

นรมนยังไม่เคยเห็นสงครามด้วยตาตัวเอง เธอคิดว่าชีวิตของตนเองสงบเกินไปมาโดยตลอด ชีวิตนี้คงไม่มีโอกาสได้สัมผัสกับอะไรที่เรียกว่าการทำสงครามอยู่แล้ว แต่วินาทีนี้เธอถึงได้พบว่าสงครามมันโหดร้ายขนาดไหน

ท่ามกลางห่ากระสุนปืนใหญ่ราวกับมีร่างของคนกระเด็นขึ้นไปบนฟ้า ตอนนี้เสียงต่างๆนานาผสมปนเปเข้าด้วยกัน ทำให้คนที่ได้ยินรู้สึกทนไม่ได้

“คุณนายครับ ที่นี่อันตราย!”

โสธรอยากจะดึงนรมนออกไป แต่ไม่รู้ว่าวินเซนต์เดินเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่

“นี่คือสงคราม เทียบกับยุคสมัยนั้นของพวกเรา สงครามในตอนนี้โหดร้ายยิ่งกว่า เพราะอาวุธสงครามในตอนนี้มีความก้าวหน้า เป็นไปได้ว่าอาจจะใช้อาวุธนิวเคลียร์”

หัวใจของนรมนบีบตัวแน่น

ก่อนจะมา เธอไม่รู้เลยว่าสภาพแวดล้อมที่ด้านนี้จะเลวร้ายเช่นนี้ หลังจากที่มาถึงรู้ว่า คนที่นี่ใช้ชีวิตด้วยความหวาดกลัวขนาดไหน

“ฉันทำอะไรได้บ้าง?”

วินาทีนี้ นรมนเข้าใจคมทิพย์แล้ว

เข้าใจแล้วว่าทำไมเธอเป็นห่วงพฤกษ์แต่ไม่ไปตามหา ทว่ากลับอยู่ที่นี่คอยช่วยเหลือคนเจ็บเหล่านั้นเท่าที่จะทำได้

เพราะเธอรู้ ถึงตนเองออกไปตามหา ก็อาจจะไม่เจอพฤกษ์อยู่ดี

พฤกษ์บุริศร์เจตต์พวกเขาเป็นทหารเหมือนกัน เป็นมีดคมๆของประเทศชาติ ในเมื่อพวกเขาออกไปปฏิบัติภารกิจ นั่นก็ไม่มีทางที่ผู้หญิงของพวกเขาที่ไม่เคยมีประสบการณ์การสู้รบเหล่านี้จะเจอได้อย่างแน่นอน

ที่มาที่นี่ เพราะแค่อยากห่างกับพวกเขาให้ใกล้ขึ้นอีกหน่อย จินตนาการถึงความหวังที่อาจมีไม่ถึง0.01ว่าจะได้เจอกันโดยบังเอิญ

แต่พวกเธอก็รออยู่เฉยๆไม่ได้ แค่อยากทำอะไรเพื่อผู้ชายของพวกเธอบ้าง แม้จะเป็นการบรรเทาความเจ็บปวดของสหายร่วมรบของพวกเขาก็ได้

เหมือนวินเซนต์จะประหลาดใจกับคำถามของนรมน

“ผมคิดว่าคุณจะถามผมว่าเฮียบุริศร์อยู่ที่ไหนซะอีก”

“ฉันอยากถาม แต่ก็รู้ว่าคุณอาจจะไม่รู้ อีกอย่างต่อให้รู้แล้ว คุณก็อาจจะไม่บอกฉัน เพราะคุณกลัวว่าฉันจะกลายเป็นภาระของเขา แล้วก็กลัวว่าถ้าฉันเกิดเรื่องคุณคงหมดหนทางที่จะอธิบายกับบุริศร์ คุณวางใจเถอะ ที่นี่ไม่ใช่สถานที่ที่ฉันคุ้นเคย ฉันจะไม่พุ่งตัวไปโดยไม่คิดให้รอบคอบ และจะไม่ทำตัวเป็นฮีโร่ ฉันแค่จะทำเรื่องที่ฉันทำได้เท่านั้น อย่างเช่นที่คมทิพย์กำลังทำอยู่ ฉันจะอยู่ที่นี่รอพวกบุริศร์กลับมา!”

คำพูดของนรมนทำให้วินเซนต์ตะลึงงันอีกครั้ง

เขามองนรมน ไม่พูดอะไรเลยอยู่พักใหญ่

บางทีการเติบโตของคนๆหนึ่งก็เกิดขึ้นในวินาทีนี้ บางทีความรู้สึกที่ลึกซึ้งก็ไม่ได้ขึ้นอยู่กับได้เกิดหรือตายไปพร้อมกัน

วินเซนต์มองห่ากระสุนปืนที่ดังขึ้นต่อเนื่องที่ด้านนอก พูดขึ้น: “ผมก็ไม่รู้ แต่ที่ผมรู้พวกเขาพอจะใช้อาวุธนิวเคลียร์ได้แต่กลับไม่ใช้ ดันยิงถล่มด้วยปืนใหญ่ นั่นแสดงว่าอาวุธนิวเคลียร์ของพวกเขาใช้งานไม่ได้แล้ว บางทีอาจจะบอกได้ว่าพวกเขาไม่กล้าใช้ ไม่ว่าจะเป็นสถานการณ์แบบไหน ต่างก็กำลังบอกข่าวให้พวกเราได้รู้ พวกเฮียบุริศร์อาจจะทำสำเร็จแล้ว! เวลาที่พวกเขาจะกลับมาคงไม่นานแล้ว”

นี่อาจจะเป็นข่าวที่ดีที่สุดหลังจากที่นรมนมาถึงที่นี่

“นรมน! นรมน!”

จู่ๆเสียงตะโกนเรียกนรมนก็ลอยมาจากด้านหลัง น้ำเสียงทั้งเร่งรีบ ทั้งร้อนใจ

นรมนรีบหันไป

“ฉันอยู่นี่!”

เสียงของเธอดังมาก จึงดึงดูดความสนใจของคมทิพย์ได้ในทันที เห็นนรมนไม่เป็นอะไรเธอถึงคลายกังวลลงได้

“เธออย่าเดินไปไหนมาไหนมั่วซั่วนะ เธอเพิ่งมาถึงที่นี่ ไม่เข้าใจสถานการณ์ของที่ด้านนี้หรอก เธอตามติดอยู่ข้างๆฉันดีกว่า แต่ถ้าเป็นไปได้ เธอควรนั่งเฮลิคอปเตอร์กลับไปเลย ที่นี่ไม่ปลอดภัย!”

คมทิพย์พูดไม่หยุด ดึงมือของนรมนเดินไป

จู่ๆในใจของนรมนก็รู้สึกอบอุ่นขึ้นมา