ตอนที่ 3 เดินทางปุ๊บได้งานแรกปั๊บ

อวี้จิ่นบอกลาเพื่อนบ้าน หลังจากผ่านงานศพของยายเฒ่าลิ่ว

ได้เจ็ดวัน โดยใช้ข้ออ้างว่าจะไปตามหาบุตรหลานของยายเฒ่าลิ่วเท่านั้น เพื่อนบ้านต่างอวยพรให้อวี้จิ่นปลอดภัยและทำภารกิจสำเร็จ บางคน

มีมอบอาหารให้นางนำติดตัวไปคนละเล็กละน้อย ทำเอาอวี้จิ่น

ถึงกับน้ำตาซึมที่เห็นความมีน้ำใจจากชาวบ้าน

เพราะหมู่บ้านอยู่ไม่ไกลจากตำบล จึงใช้การเดินเท้าอวี้จิ่นสำรวจสองข้างทางไปเรื่อย ๆ เพื่อเรียนรู้ทุกสิ่งในโลกใบใหม่ แต่ถ้านางต้องการเข้าเมืองย่อมไม่อาจเดินเท้าไปเองได้ ด้วยระยะทางที่ไกลจึงอาศัย

การนั่งเกวียนหรือรถม้าเท่านั้น ยังดีที่อวี้จิ่นมีเงินติดตัวมาห้าตำลึงเงิน

กับเศษเหรียญอีแปะอีกเล็กน้อย นางถึงได้นั่งเกวียนวัวเข้าเมือง

จ้าวโจวรอบสุดท้ายพอดี กว่าจะมาถึงเมืองจ้าวโจวก็เป็นเวลาพลบค่ำ

อวี้จิ่นอาศัยอารามร้างนอกเมืองเป็นที่หลับนอน เนื่องจากตอนนี้นางต้องประหยัดเงินไว้ก่อน ซึ่งที่นี่มีชาวบ้านที่นำของป่าที่ดูมีราคามาขายในเมือง พวกเขาก็เลือกที่จะพักในอารามร้างเช่นเดียวกัน แต่เป็นข่าวดีสำหรับอวี้จิ่นเมื่อชาวบ้านที่นั่งผิงไฟ เริ่มพูดถึงบุตรสาวของท่านเจ้าเมือง

ที่หายออกจากจวน แม้จะส่งเจ้าหน้าที่ออกไปตามหาก็ยังไม่พบตัว

“นี่เจ้าว่าบุตรสาวท่านเจ้าเมืองหายไปที่ใดรึ หลายวันแล้ว

ที่เจ้าหน้าที่ออกตามหาแต่ยังไร้วี่แวว”

“ข้าว่านะคุณหนูว่านต้องถูกคนลักพาตัวไปแน่ ๆ”

“หรือว่าจะมีโจรภูเขาออกอาละวาดปล้นฆ่า และฉุดสตรีที่งดงาม พากลับไปปรนเปรอบำเรอกาม ในกลุ่มโจรหรือไม่ถึงไม่มีใครตามหา

ตัวนางพบนี่ก็ผ่านไปสิบกว่าวันแล้วนะ”

‘หืม ลูกสาวเจ้าเมืองหายตัวไปงั้นเหรอน่าสนใจดี ไว้พรุ่งนี้เช้า

เข้าเมืองได้ค่อยไปถามผู้คนในเมืองอีกรอบก็แล้วกัน’

“แต่ข้าว่านางอาจจะหนีตามคนรัก ที่ฐานะยากจนก็เป็นได้นะ

หากเป็นข้อนี้ก็น่าสงสารฝ่ายบุรุษที่ฐานะต่ำต้อย มิใช่คุณชายจากตระกูลสูงศักดิ์ทำให้ทั้งสองคนตัดสินใจทำเช่นนี้ะ”

“นั่นน่ะสิหากฐานะเช่นพวกเรา นั่นคงเป็นอุปสรรคอันใหญ่หลวง ระหว่างบุตรสาวขุนนางกับชาวนายากจนแน่นอน”

“เฮ้อ โชคชะตาช่างเล่นตลกร้ายกับมนุษย์อย่างเราเสียจริง”

อวี้จิ่นนั่งอยู่ในมุมหนึ่งเงียบ ๆ ไม่สุงสิงกับใคร ยังดีที่เสื้อผ้าค่อนข้างเก่าจึงไม่มีใครสนใจนางเท่าใดนัก จนกระทั่งคนอื่น ๆ นอนพัก

เอาแรงกันหมดแล้ว อวี้จิ่นถึงได้แอบเข้าไปในมิติเพื่อหาของกินให้อิ่มท้อง

ภายในมิติแห่งนี้กว้างใหญ่สมกับเป็นตลาดครอบจักรวาล

ทั้งอาหารสด อาหารแห้ง ผัก ผลไม้ ร้านขายยาหน้าตาแปลก ๆ ที่บอกว่าเป็นยาวิเศษรักษาได้ทุกโรค อวี้จิ่นหยุดชะเง้อมองเข้าไปด้านในเล็กน้อย แต่เพียงประเดี๋ยวก็เดินไปหาของกินต่ออีกทาง

อวี้จิ่นเดินไปหาร้านซาลาเปาที่ยังคงความร้อนอยู่ และร้านติดกันก็เป็นร้านหมูปิ้ง ที่กลิ่นหอมของมันชวนให้ท้องร้องหนักมาก อวี้จิ่นใช้เวลาเติมพลังอยู่ในมิติเพียงหนึ่งเค่อเท่านั้น จึงกลับออกมานอนที่เดิม

ยามเหม่าของวันต่อมา อวี้จิ่นตื่นทีหลังชาวบ้านคนอื่นเล็กน้อย ก่อนจะล้างหน้าบ้วนปาก เตรียมตัวไปต่อแถวเข้าเมืองจ้าวโจว หากไปสายต้องยืนต่อแถวยาวเหยียดตากแดดร้อน ๆ กันพอดี

เมื่อผ่านการตรวจป้ายประจำตัวเข้าเมืองมาได้ อวี้จิ่นไม่รอช้า

รีบหาลู่ทางสืบข่าว เกี่ยวกับบุตรสาวของจวนเจ้าเมืองทันที

แต่รายละเอียดของเรื่องราวมิได้มีใจความสำคัญเท่าใดนัก เพราะฉะนั้นอวี้จิ่นจึงตัดสินใจ ที่จะไปพบท่านเจ้าเมืองที่ศาลาว่าการแทน

ซึ่งมันไม่ง่ายเลยเมื่อเจ้าหน้าที่ด้านหน้า ไม่ยอมให้นางได้พบท่านเจ้าเมือง

“พี่ชายเจ้าคะไม่ทราบว่าท่านเจ้าเมือง ยังต้องการคนช่วยตามหาบุตรสาวอยู่หรือไม่เจ้าคะ”

“หืม เจ้าถามไปทำไม เป็นสตรีจะช่วยเรื่องตามหาคนได้อย่างไร เจ้าเข้าเมืองมาหางานทำก็ไปหาที่อื่น อย่าได้มาสร้างความวุ่นวายที่นี่”

“พี่ชายข้าสามารถช่วยตามหาคุณหนูว่านได้จริง ๆ นะเจ้าคะ

ท่านช่วยพาข้าไปพบท่านเจ้าเมืองด้วยเถิด หากปล่อยเวลาให้ผ่านไป

เรื่อย ๆ เช่นนี้อาจจะไม่ทันการณ์ได้นะเจ้าคะ” อวี้จิ่นยังคงยืนกราน

จะขอเข้าพบท่านเจ้าเมือง

“เอ๊ะ! เจ้าฟังภาษาคนไม่เข้าใจหรืออย่างไร อย่าได้วุ่นวายอีก

รีบไปเสีย เพราะเรื่องคนที่จะช่วยตามหาคุณหนูว่าน พวกเรารับเฉพาะ

บุรุษเท่านั้นไม่รับสตรีมาเป็นภาระหรอกนะ”

“ทำไมพวกท่านถึงดะ”

ขณะที่อวี้จิ่นถกเถียงกับเจ้าหน้าที่อยู่ด้านหน้าประตู ก็มีเสียงทุ้มเอ่ยถามขึ้นมาเสียก่อน ทุกคนจึงหันไปทางต้นเสียง พอได้เห็นท่าทาง

ของเจ้าหน้าที่อวี้จิ่นจึงเดาได้ว่า เจ้าของเสียงนี้คือท่านเจ้าเมือง

อย่างแน่นอน

“มีเรื่องอะไรกันถึงได้เสียงดังไปถึงด้านใน ใครพอจะอธิบายให้ข้าฟังได้บ้างไหม” ว่านเหิงหลวนได้รับรายงานจากคนสนิท ว่ามีเด็กคนหนึ่งยืนถกเถียงกับเจ้าหน้าที่ด้านหน้าประตู เพราะต้องการพบตนเอง

เกี่ยวกับเรื่องของบุตรสาว

“เรียนใต้เท้าเด็กสาวคนนี้บอกว่าต้องการพบท่าน เนื่องจากนางสามารถช่วยตามหาคุณหนูได้ขอรับ ข้าได้บอกไปแล้วว่าจะรับเฉพาะ

บุรุษเท่านั้นไม่รับสตรี แต่นางก็ไม่ยอมยืนกรานที่จะพบใต้เท้าให้ได้ขอรับ”

“หืม เจ้าบอกว่า สามารถช่วยตามหาบุตรสาวของข้าได้เช่นนั้นรึ ทุกคนออกตามหาอยู่หลายวัน ยังไร้วี่แววว่าจะพบตัว แล้วเจ้ามีวิธีใด

ที่จะช่วยตามหาตัวนางให้พบได้เล่า” ใต้เท้าว่านพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งมิได้โมโหแต่อย่างใด

“แน่นอนว่าข้าย่อมมีวิธีที่ใครก็ไม่อาจทำได้ ขอเพียงท่านเจ้าเมืองอนุญาตให้ข้าได้พบฮูหยิน และสาวใช้คนสนิทของคุณหนูว่าน รับรองว่าวันนี้ท่านเจ้าเมือง จะได้ตัวคุณหนูว่านกลับมาอย่างปลอดภัย แต่หากท่านคิดว่าสิ่งที่ข้าพูดเป็นเรื่องไร้สาระของเด็กสาวคนหนึ่ง ท่านกับฮูหยิน

จะไม่ได้พบกับบุตรสาวคนนี้อีกตลอดกาล” อวี้จิ่นไม่ได้พูดล้อเล่น

กับเจ้าเมืองว่าน เพราะความรู้สึกของนางบอกเช่นนั้นจริง ๆ

“ได้ ข้าจะลองเชื่อเจ้าดูสักครั้ง ตามข้าไปพบฮูหยินที่จวนเถิด

หากเจ้าช่วยตามหาบุตรสาวของข้าได้จริง เงินรางวัลห้าสิบตำลึงทอง

จะเป็นของเจ้า แต่หากกลับกันเจ้าคงรู้นะว่า จะเกิดอะไรหากทำไม่ได้อย่างที่พูดเอาไว้”

“เจ้าค่ะเรื่องนั้นข้าย่อมรู้และเข้าใจดี”

“อืม”

อวี้จิ่นตามเจ้าเมืองว่านไปยังจวนหลังใหญ่ ซึ่งเป็นที่พักสำหรับตำแหน่งเจ้าเมืองจ้าวโจวแห่งนี้ เจ้าเมืองว่านให้พ่อบ้านไปเชิญฮูหยินเอกของตน และสาวใช้ของบุตรสาวอีกสองคนมายังห้องรับแขกของจวน

“ท่านพี่ให้พ่อบ้านไปตามข้ากับสาวใช้ของชิงเอ๋อร์มาที่นี่ หรือว่า

มีเรื่องเกี่ยวกับลูกของเราแล้วใช่หรือไม่เจ้าคะ” หั่วฮูหยินเป็นห่วงบุตรสาวจนกินไม่ได้นอนไม่หลับมาหลายวัน เอ่ยถามกับสามีเมื่อได้ยินจากพ่อบ้านว่าสามีต้องการพบนาง

“น้องหญิงใจเย็น ๆ นั่งลงก่อนเถิดนะ ที่พี่ให้คนไปตามเจ้ามาพบ เนื่องจากเด็กสาวคนนี้นางบอกว่าสามารถช่วยตามหาชิงเอ๋อร์ได้”

“คารวะฮูหยินเจ้าค่ะ” อวี้จิ่นทำความเคารพอย่างที่เคยดูในซีรี่ย์จีนโบราณเรื่องโปรด

“เจ้าพูดจริงหรือไม่ เรื่องการตามหาชิงเอ๋อร์ของข้าน่ะ เจ้าไม่ได้โกหกให้ข้ากับสามีดีใจเก้อใช่ไหม” หั่วฮูหยินได้ยินสามีพูดถึงอวี้จิ่นเช่นนั้นก็รู้สึกมีความหวังขึ้นมาอีกครั้ง