ตอนที่ 4 หัวใจที่ด้านชากลับมาเต้นแรงอีกครั้ง

ระหว่างการเดินทางจากเมืองจ้าวโจวใช้เวลาถึงเจ็ดวัน กว่ารถม้าจะพาอวี้จิ่นมาถึงเมืองเฉียนโจว ที่ดูจะคึกคักไม่น้อยมีผู้คนเดิน

สวนทาง เข้าออกเมืองกันอย่างคับคั่ง ทั้งพ่อค้าแม่ค้าหรือนักเดินทาง

จากต่างแคว้น แต่ถึงบรรยากาศยามกลางวันดูผู้คนพลุกพล่าน

ใช้ชีวิตกันอย่างปกติทั่วไปเหมือนเมืองอื่น ๆ หากเมื่อใดใกล้ถึงยามค่ำคืนในเมืองเฉียนโจวกลับเงียบสนิท และเป็นครั้งแรกที่อวี้จิ่นรู้สึกว่า

ที่เมืองเฉียนโจวมีเรื่องแปลก ๆ เกิดขึ้น

“แม่นางน้อยพวกเรามาถึงเมืองเฉียนโจวแล้วขอรับ ข้าคง

ส่งท่านถึงแค่หน้าประตูเมืองเท่านั้น หวังว่าท่านจะไม่โกรธนะขอรับ”

คนบังคับรถม้าไม่อยากค้างคืนที่นี่ เพราะข่าวลือเรื่องยามค่ำคืนที่น่ากลัว

“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะท่านลุง ขอบคุณท่านมากที่มาส่งข้าว่าแต่ทำไมท่านลุง ไม่พักเหนื่อยที่เมืองเฉียนโจวเสียก่อนล่ะเจ้าคะ เดินทางมาตั้งไกลม้าเองก็น่าจะเหน็ดเหนื่อยไม่น้อยนะเจ้าคะ” อวี้จิ่นสงสัยกับสายตา

ที่ดูหวาดกลัวบางอย่าง

“เอ่อ ฮ้าย! หากข้าพูดให้แม่นางน้อยฟังแล้ว ท่านต้องมีสติ

ให้ดี ที่ข้าไม่อยากพักที่เมืองเฉียนโจวเป็นเพราะว่ามีข่าวลือเกิดขึ้น ในยามกลางคืนมักจะมีผีสาวนางหนึ่งออกอาละวาด และสังหารบุรุษเพื่อดูดพลังดังนั้นคืนนี้ถ้าท่านรู้สึกถึงความเงียบสงัดก็อย่าได้แปลกใจไปล่ะ”

“ห๊ะ!! ผีสาวออกอาละวาดฆ่าบุรุษดูดพลังวิญญาณ เอ่อ ฟังแล้วมันไม่น่าจะเป็นไปได้นะเจ้าคะท่านลุง แล้วทางการว่าอย่างไรบ้าง

มีการตรวจสอบไหมเจ้าคะ ว่าเป็นฝีมือผีหรือว่าฝีมือของคนที่อุปโลกน์ขึ้นมา เพื่อทำการบางอย่างโดยใช้สถานการณ์นี้บังหน้าก็ได้นี่เจ้าคะ”

อวี้จิ่นชอบดูหนังหรือซีรี่ย์แนวสืบสวน แบบมีกำลังภายในเหาะไปเหาะมามาก ๆ เพราะเธอรู้สึกว่ามันเป็นอะไรที่ท้าทายดี

“แม่นางน้อยเจ้าอย่าพูดเสียงดังไป มิเช่นนั้นจะถูกเพ่งเล็งเอาได้ ข้าจะบอกให้ว่าเรื่องนี้แม้แต่ทางการ หรือเจ้าเมืองยังไม่สนใจ ทำงาน

แค่สุกเอาเผากินไปวัน ๆ ยิ่งมีเรื่องน่ากลัวด้วยแล้ว ก็เอาแต่กลัวหัวหด

นอนคลุมโปงอยู่ในจวนนั่นแหละ ชาวบ้านถึงไม่มีใครออกมาเดิน

ในยามค่ำคืนอย่างไรเล่า หากท่านหาที่พักได้เมื่อดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้า อย่าออกมาข้างนอกเด็ดขาด ข้าเตือนเพราะหวังดีกับท่านจริง ๆ ตอนนี้

ก็ไม่เช้าแล้วข้าขอตัวเดินทางกลับก่อนล่ะนะแม่นางน้อย ขอให้เจ้าโชคดีเดินทางถึงเมืองหลวงอย่างปลอดภัย”

“ขอบคุณท่านลุงมากเจ้าค่ะ ขอให้ท่านลุงสุขภาพแข็งแรง

อายุยืนยาวเช่นกันนะเจ้าคะ” อวี้จิ่นไม่เชื่อว่าจะมีเรื่องภูตผีวิญญาณอาละวาด แต่นางก็รับฟังเป็นความรู้เอาไว้เผื่อจะใช้ตีสนิทชาวบ้านได้

แต่คำพูดของอวี้จิ่นทำให้บุรุษที่อยู่ในชุดผ้าคลุมสีดำ

ปกปิดใบหน้าและนั่งอยู่บนหลังม้าตัวใหญ่ ที่หยุดอยู่ไม่ไกลเขาได้ยินทุกคำพูดของนาง และมันเป็นสิ่งที่เขาเองก็คิดคล้าย ๆ กับนางเช่นกัน

“ตงลู่..”

“ขอรับนายน้อย”

“ตามนางไป รอดูจนแน่ใจว่านางมาคนเดียวหรือนัดพบใครหรือไม่ พักอยู่ที่ไหนแล้วกลับมารายงานข้าโดยเร็วที่สุด”

“รับทราบขอรับนายน้อย”

เมื่อตงลู่ได้รับคำสั่งจากเจ้านาย ก็แยกตัวเดินตามอวี้จิ่นทันที และเจ้านายที่ออกคำสั่งนี้มิใช่ใครที่ไหนเขาคือ ‘ฟู่หลงเหยียน’ หัวหน้าสำนักตรวจสอบของฮ่องเต้ บุตรชายคนโตทายาทจวนไคกั๋วกง ที่มีบิดาเป็นถึงอัครมหาเสนาบดี มารดาเป็นบุตรสาวของนายท่านเซี่ย

แห่งหนานเจียง เจ้าของท่าเรือขนส่งสินค้าที่ใหญ่ที่สุดของแคว้นจ้าว

ครั้งนี้ฟู่หลงเหยียนได้รับพระบัญชาจากฮ่องเต้ รับสั่งให้เดินทางมาหาสาเหตุของข่าวลือเรื่องผีสาวในเมืองเฉียนโจว

ที่สำคัญฟู่หลงเหยียนที่คิดว่า เรื่องนี้มีจุดน่าสงสัยอยู่พอได้ยินสิ่งที่อวี้จิ่นพูดออกมา ยิ่งทำให้เขาสนใจมากกว่าเดิม แต่ที่แปลกไปกว่า

ทุกครั้งคือเขากลับรู้สึกใจสั่นอย่างแรง เมื่อเห็นใบหน้าพร้อมรอยยิ้ม

ของสตรีร่างบาง ที่มีความคิดเหมือนกับเขาเสียอย่างนั้น ทั้งที่ความรู้สึกนี้หายไปเกือบสิบปีตั้งแต่สตรีที่เขาพึงใจ ยอมแต่งงานเพื่อเพิ่มอำนาจให้กับตระกูล ฟู่หลงเหยียนไม่อยากเชื่อว่ามันกำลังเกิดขึ้นกับเขาอีกครั้ง และยังเป็นเด็กสาวหน้าตาธรรมดา แต่มีอำนาจต่อหัวใจของเขาเสียเหลือเกิน

ด้านอวี้จิ่นที่ไม่รู้ตัวว่ายามนี้มีคนกำลังติดตามตนเอง ก็เดิน

มาหาห้องพักที่โรงเตี๊ยมระดับกลาง ที่ราคาไม่แพงนัก หองพักส่วนตัว

ของอวี้จิ่น อยู่บนชั้นสองห้องริมสุดทางเดิน ตงลู่ที่ติดตามมาจึงเฝ้าสังเกตอยู่เงียบ ๆ รอดูว่าจะมีใครมาพบกับอวี้จิ่นหรือไม่ แต่ระหว่างที่เฝ้าดู

ตงลู่ได้ยินเสียงพึมพำพูดกับตนเองของสตรีในห้องอย่างชัดเจน

“เฮ้อ เหนื่อยใช่ย่อยเลย ถึงจะนั่งรถม้าก็เมื่อยเอาเรื่องนะเนี่ย

ถ้ามีรถม้าหรือขี่ม้าเองน่าจะถึงเมืองหลวง ภายในสองเดือนก็ได้นะ

แต่ไปถึงเร็วก็ยิ่งดีไม่ใช่หรือไร จะได้ตามหาครอบครัว จากนั้นก็จัดการ

สองผัวเมียชั่วช้านั่นให้ได้รับโทษอย่างสาสม ถ้าพวกเขายินดีต้อนรับก็ดีหากไม่ยอมรับก็ดีอีกเช่นกัน ถึงจะมีเจ้าหยกชิ้นนี้ช่วยยืนยันตัวตน แต่ใช่ว่าคนที่เห็นจะเชื่อในทันที ไม่น่าจะเป็นไปได้ ช่างเถิดถึงเวลาก็รู้เองว่า

จะเป็นอย่างไร

อืม แต่เรื่องผีสาวในข่าวลือที่ว่านี่ มันไม่แปลกไปหน่อย

หรือไงนะ มีคนถูกฆ่าตายแต่เจ้าเมืองกลับเพิกเฉย ไม่สืบหาความจริง

แล้วยังจะทำตัวขี้ขลาดตาขาว หลบอยู่แต่ในจวนเช่นนั้นอีก ข้าไม่เชื่อ

หรอกว่าเรื่องนี้จะไม่มีคนชักใยอยู่เบื้องหลัง ตอนนี้นอนพักเอาแรง

สักหน่อยน่าจะดี กลางดึกจะได้พิสูจน์ความจริงกันว่า เป็นฝีมือผีหรือคน ฮ่า ๆ ๆ” พอคิดได้ดังนั้นอวี้จิ่นเช็ดหน้าเช็ดตา ก่อนจะนอนพักผ่อน

และหลับไปอย่างรวดเร็ว ด้วยอาการอ่อนเพลียจากการเดินทาง นางต้องแข็งแรงถึงจะไปจนถึงเมืองหลวง

ตงลู่จดจำสิ่งที่อวี้จิ่นพูดไว้ทุกคำเขาเฝ้าดูจนแน่ใจแล้วว่า คนที่เจ้านายให้ติดตามมา มิได้นัดพบผู้ใดและนางก็เดินทางตัวคนเดียวเท่านั้น

‘นางจะไปเมืองหลวงตัวคนเดียวเชียวรึ แล้วยังจะไปพิสูจน์

เรื่องผีสาวกลางดึกอีกใจกล้าไม่เบา หากนายน้อยรู้ว่านางจะออกไป

ข้างนอกยามดึก จะยังให้ข้าติดตามนางไปอีกครั้งหรือไม่นะ’

แน่นอนว่าฟู่หลงเหยียนเข้าพักที่โรงเตี๊ยมอันดับหนึ่งของเมือง เนื่องจากมีความเป็นส่วนตัวสูงแขกของที่นี่ ล้วนมีฐานะร่ำรวยทั้งสิ้น