ตอนที่ 5 ข้อแลกเปลี่ยนที่เข้าทางฟู่หลงเหยียน

ล่วงเลยเข้าปลายยามห้าย อวี้จิ่นออกจากห้องพักแสร้งเดินเล่น

ไปตามถนนในเมืองเฉียนโจว ในมือข้างซ้ายถือลูกผิงกั่วกัดกินไปด้วย ท่ามกลางความเงียบสงัดอย่างที่คนบังคับรถม้าบอก ทำให้รู้สึกวังเวง

อยู่ไม่น้อย แต่นั่นไม่ช่วยให้ความอยากรู้ลดลงแต่อย่างใด ด้านบนหลังคายังมีคนกลุ่มหนึ่งคอยตามอวี้จิ่นไปเงียบ ๆ

หลังจากเดินเลี้ยวไปเลี้ยวมาอยู่หลายมุม จนเริ่มจะเมื่อยขาและอวี้จิ่นคิดว่า คืนนี้ไม่น่ามีเหตุการณ์ในข่าวลือเกิดขึ้น จึงคิดจะเดิน

กลับโรงเตี๊ยมเพื่อนอนพักเอาแรง ยามที่กำลังคิดเรื่องกลับห้องพัก

ก็มีเสียงหัวเราะแทรกเข้ามา ด้วยบรรยากาศที่เงียบเชียบ พอมีเสียงหัวเราะกลับกลายเป็นความรู้สึกน่ากลัว สำหรับคนในเมืองเฉียนโจวยิ่งนัก แต่อวี้จิ่นทำเพียงหยุดเดินและรอคอยอย่างตั้งใจ ว่าผีสาวตนนี้จะทำอะไรกับนาง ถ้าหากนางถามคำถามออกไป มันจะตอบคำถามของนาง

ได้หรือไม่

“ฮิ ๆ ๆ อาหารของข้า”

“โอ๊ะ!! ในที่สุดก็ออกมาจนได้ ขอดูหน้าหน่อยก็แล้วกัน ว่าจะเป็น

ผีสาวใบหน้างดงามหรือน่าขยะแขยง”

“ฮ่า ๆ ๆ มาเป็นอาหารให้ข้าเสียเถิดเด็กน้อย แผล่บ ๆ”

“ขวับ!! สวัสดีตอนดึกเจ้าค่ะ เป็นผีทำไมถึงรู้สึกหิวได้ล่ะ ข้าไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยนะว่า วิญญาณคนตายจะรู้สึกหิวเหมือนคนปกติ”

“...?...”

“อ๋า เมื่อกี้ยังพูดอยู่เลยทำไมเงียบไปไม่ตอบคำถามข้าล่ะ หรือว่าจะหิวจนพูดไม่ออก เอานี่ไปกินรองท้องก่อนไหม ผลไม้นี้เรียกว่าผิงกั่ว

มันอร่อยมากเลยนะ ลองชิมดูแล้วเจ้าจะติดใจ” อวี้จิ่นหันไปถามกับผี

ชุดขาวผมเผ้ารุงรังไม่เห็นใบหน้า และยังมีน้ำใจยื่นผลผิงกั่วให้ผีได้ชิมอีก

‘อึก...!? นางเด็กนี่มีผลไม้ราคาแพงได้อย่างไร จากเสื้อผ้าที่ใส่อยู่

ดูก็รู้ว่าฐานะยากจน แต่กลับมีผลผิงกั่วกินอย่างเอร็ดอร่อย ข้าทำงาน

ให้ใต้เท้าอวี่มาตั้งนานยังไม่กล้าซื้อมากิน ฮึ่ม นี่นางกล้าหยามข้าซึ่งหน้าเช่นนี้เชียวรึคงต้องสั่งสอนเสียหน่อยแล้ว’

เจียนฉือลูกน้องอีกคนของเจ้าเมืองเฉียนโจว คิดอย่างดูถูกฐานะของอวี้จิ่นจากเสื้อผ้าที่นางใส่อยู่ เขาทำหน้าที่แต่งตัวเป็นผีสาวออกมาอาละวาดหลายเดือน เพื่อสร้างความหวาดกลัวให้ชาวบ้าน ทั้งในเมือง

และนอกเมือง สำหรับเปิดทางให้เจ้าเมืองเฉียนโจวและคนใต้บัญชา

ขององค์ชายหก ลักลอบนำเกลือเถื่อนเข้ามาก่อนจะกระจายออกไปขาย

และวิธีนี้ช่วยให้องค์ชายหก ได้เงินจากการค้าเกลือเถื่อนแต่ละครั้ง

หลายหมื่นตำลึงทอง ซึ่งจะนำไปเลี้ยงดูกองกำลังที่แอบซ่องสุมไว้

“พี่สาวอย่าได้เกรงใจ มีของดีก็แบ่งกันกินคนละนิดคนละหน่อย กินคนเดียวมันจะไปอร่อยได้อย่างไรกัน อ่ะ ท่านถือไว้แล้วค่อยกัดทีละนิดจะได้รู้ว่ามันอร่อยมากแค่ไหน” อวี้จิ่นฉวยโอกาสที่เจียนฉือยืนนิ่งจ้องมา

ที่นางเดินเข้าไปใกล้และจับมือของเขาขึ้นมา

แต่สิ่งที่อวี้จิ่นคาดไม่ถึงคือ ภาพที่ปรากฏขึ้นอย่างรวดเร็ว

เมื่อได้สัมผัสมือของเจียนฉือและนางเอาแต่ยืนนิ่ง เพราะกำลังปะติดปะต่อเรื่องราวจากภาพที่เห็น ว่าแท้จริงแล้วเป็นอย่างที่นางคิด

ข่าวลือที่เกิดขึ้นคือฝีมือของคนและยังเป็นขุนนางอีกด้วย

ขณะนั้นเองกลุ่มคนที่คอยตามอวี้จิ่นมา เห็นว่านางยืนนิ่ง

ไม่ยอมขยับ ฟู่หลงเหยียนกำลังคิดว่านางคงถูกทำร้าย จึงกระโดดลงไปด้านล่างทันที เป็นช่วงเวลาเดียวกับที่เจียนฉือ ใช้มือทั้งสองข้างผลัก

ร่างของอวี้จิ่น เนื่องจากนางไม่ทันระวังตัว เมื่อถูกผลักออกอย่างแรง

ร่างของอวี้จิ่นจึงหงายหลัง เกือบจะบาดเจ็บเพราะความไม่รอบคอบ

ของตน แต่เป็นฟู่หลงเหยียนที่กระโดดเข้ามารับร่างของนางเอาไว้เสียก่อน

“ปึก อ๊ะ!!”

พรึ่บ! หมับ! ตุบ

“พวกเจ้าสามคนช่วยกันจับตัวมันไว้ อย่าปล่อยให้หนีรอดไปได้”

ฟู่หลงเหยียนเมื่อรับร่างบางไว้แล้ว จึงออกคำสั่งกับคนสนิททั้งสามทันที

“ขอรับ/ขอรับ/ขอรับ”

“บาดเจ็บที่ใดหรือไม่” เมื่อร่างบางยืนได้มั่นคง ฟู่หลงเหยียน

จึงถามถึงอาการบาดเจ็บกับร่างบางในอ้อมแขน

อวี้จิ่นที่ยังหลับตาอยู่ เพราะคิดว่าตนเองต้องเจ็บตัวแน่ ๆ

แต่พอได้ยินเสียงทุ้มติดไปทางดุเล็กน้อยถามกับตนเอง จึงตอบกลับไป

ทั้งที่ยังก้มหน้าอยู่เช่นเดิม

“มะ มะ ไม่เจ้าค่ะ ดีที่ท่านมารับข้าไว้ทันจึงไม่บาดเจ็บ

ขอบคุณท่านมากที่ช่วยข้าเอาไว้เจ้าค่ะ”

“หึ ควรมองหน้าผู้มีพระคุณยามต้องพูดคำว่าขอบคุณมิใช่หรือ”

“อ่อ ขอบคุณคุณชายมากที่ช่วยรับข้าเอาไว้จะ จะ เจ้าค่ะ” อวี้จิ่น

พูดจบและเงยหน้ามองผู้มีพระคุณก่อนจะอึกอัก เมื่อรู้สึกถึงอะไรบางอย่างทั้งยินดีและเกรงกลัวในคราวเดียวกัน

“หึ ๆ ๆ ไม่เป็นอะไรก็ดี เจ้าหลบอยู่ด้านหลังข้าจะปลอดภัยกว่านะ และหวังว่าต่อไปจะไม่มีเหตุการณ์เช่นนี้กับเจ้าอีก”

“เชอะ! ครั้งนี้ข้าแค่ไม่ทันระวังตัวเท่านั้นแหละ เจ้าผีบ้านั่นถึงมีโอกาสทำร้ายข้าได้ เป็นคนดี ๆ ไม่ชอบกลับชอบทำตัวปลอมเป็นผีสาว

มาทำร้ายคน เจ้านายสารเลวของเจ้าถือว่าฉลาดมากที่ใช้วิธีนี้ แต่แผนการทั้งหมดมันจบลง เมื่อเจ้าต้องมาพบเจอคนอย่างอวี้จิ่น ฮึ” อวี้จินไม่ชอบใจที่ถูกบุรุษตรงหน้าดูถูกความสามารถ จึงลืมตัวพูดถึงแผนการของเจียนฉือที่รับคำสั่งจากเจ้าเมืองเฉียนโจวออกไปไม่รู้ตัว

“เจ้านายสารเลว? แผนการร้าย? ที่เจ้าพูดมาหมายความว่าอย่างไร เรื่องข่าวลือมีคนบงการอยู่เบื้องหลังใช่หรือไม่!” ฟู่หลงเหยียน

ได้ยินเต็มสองรูหูและคิดว่าเขาฟังไม่ผิดแน่

“ใช่น่ะสิพวกขุนนางชั่วเห็นแก่เงินสมควรถูกทำโทษ อุ๊บ!!”

อวี้จิ่นมัวแต่โมโหจึงลืมตัวบ่นเรื่องขุนนางกังฉินออกไป

“เจ้าจะปิดปากตนเองไปทำไมกัน พูดมาเสียขนาดนี้แล้วอย่าคิดจะแก้ตัวว่า เจ้าแค่พูดออกมาตามสถานการณ์เพราะมันไม่ทันแล้วล่ะ”

ยังไม่ทันจะโต้ตอบคนรู้ทัน เสียงเอะอะจากคนที่ถูกจับตัวได้

เรียกสายตาคนทั้งสองให้หันไปมอง เมื่อภายใต้ผมเผ้าที่บดบังใบหน้าไว้ แท้จริงแล้วเป็นบุรุษรูปร่างคล้ายสตรีมิใช่สตรีจริง ๆ

“เจ้าจะดิ้นไปทำไมให้เหนื่อยถึงอย่างไรก็หนีไม่พ้นอยู่ดี”

อู่จิ้งเริ่มรำคาญเจียนฉือที่ไม่ยอมหยุดดิ้น

“ปล่อยข้า!! หากพวกเจ้าไม่อยากเดือดร้อน จงรีบปล่อยข้าไปเดี๋ยวนี้ ถ้านายท่านของข้ารู้ว่าพวกเจ้าสอดมือเข้ามายุ่ง รับรองว่าพวกเจ้าต้องทิ้งชีวิตเอาไว้ที่เมืองเฉียนโจวแห่งนี้แน่นอน” เจียนฉือแอบอ้างบารมีเจ้าเมืองมาข่มขู่กลุ่มคนที่จับตัวเขาไว้

“ไอหยา ข้ากลัวจนตัวสั่นไปหมดแล้วเจ้านายของเจ้าต้องมีอำนาจมากใช่ไหม ถึงได้กล้าให้ลูกน้องอย่างเจ้ามาสร้างข่าวลือเช่นนี้” ตงลู่ทำทีว่าเกรงกลัวอำนาจของอีกฝ่ายเหลือเกิน

“นายน้อยจับตัวคนผู้นี้ได้แล้วจะให้พาไปที่ใดดีขอรับ” เฉินอิ่น

สอบถามถึงสถานที่สำหรับการไต่สวนหาความจริง

“ปิดปากให้เงียบแล้วพาไปยังตรอกร้างทิศตะวันตก ข้าต้องการรู้ความจริงทั้งหมดในคืนนี้ก่อนจะวางแผนขั้นต่อไป” แต่นั่นต้องขึ้นอยู่กับสตรีที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เขาด้วย

“รับทราบขอรับ รีบเอาตัวมันไปที่นั่น ก่อนจะมีชาวบ้านมาเห็น

เข้าเสียก่อน” เฉินอิ่นหันไปกำชับกับสหายอีกสองคน ก่อนจะฉีกชายเสื้อของเจียนฉือออกมาอุดปากของเจ้าตัวไว้

“อื้อ ๆ ๆ”

อวี้จิ่นที่ยืนมองคนแปลกหน้าพาตัวเจียนฉือไป นางคิดว่าคงไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับตนแล้วจึงจะกลับโรงเตี๊ยม แต่กลับมีมือหนาจับเข้า

ที่ข้อมือของนางเอาไว้ พร้อมกับแรงดึงให้เดินตามคนกลุ่มนั้นไป หมับ!!

“เฮ้ย!! ดะ ดะ เดี๋ยวก่อน ๆ ๆ ท่านจะจับมือข้าไว้ทำไมกันเจ้าคะ

แล้วจะพาไปที่ใดข้าจะกลับโรงเตี๊ยมของข้านะเจ้าคะ”

“หืม ใครบอกว่าจะให้เจ้ากลับไปโรงเตี๊ยมในยามนี้ เจ้าต้องตามข้าไปและเรื่องในคืนนี้ เจ้ามีส่วนเกี่ยวข้องอย่างมาก เพราะเจ้ารู้ในสิ่ง