บทที่ 185: กัวฮูหยินใหญ่ขอเชิญ

กัวหงหยางตะลึงงัน ไม่เข้าใจว่าความคิดถึงและเป็นห่วงช่วงที่ผ่านมาของตนเองเหตุใดถึงได้มาซึ่งคำกล่าวโทษเช่นนี้ แต่ก็ยังกล่าวอธิบายไปโดยสัญชาตญาณ “หย่าเอ๋อร์ เจ้าโกรธที่ข้าไม่เคยไปเยี่ยมเจ้าใช่ไหม ข้าไม่ใช่……”

“กัวหงหยาง!” หราวชิงหย่าขัดจังหวะการพูดของกัวหงหยาง กล่าวถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ท่านรู้หรือไม่ ข้ากับลูกในท้องเกือบจะตายไปแล้ว?”

ทันทีที่กัวหงหยางได้ยินคำพูดนี้ การแสดงออกทางสีหน้าเปลี่ยนเป็นความนึกกลัวในภายหลังและเอ็นดูสงสารทันที “ข้ารู้……”

“ไม่ ท่านไม่รู้!” หราวชิงหย่าตัดบทคำพูดของกัวหงหยาง “หากท่านรู้ ก็จะไม่จับผู้มีพระคุณของข้าส่งเดช เจ้ารู้ไหม หากไม่มีนาง ข้ากับลูกต่างก็ไปพบยมบาลแล้ว? ท่านจะเนรคุณคนเช่นนี้ได้อย่างไร?”

กัวหงหยางตะลึงงัน “ผู้มีพระคุณอยู่ไหน?” เขาจับตัวผู้มีพระคุณเมื่อไหร่กัน?

เห็นผู้มีพระคุณ เขาแทบจะขอบคุณไม่ทันด้วยซ้ำ แล้วจะไปจับได้อย่างไร?

แน่นอนว่า อันดับแรกคือผู้มีพระคุณไม่ได้ก่ออาชญากรรม

“ท่าน……” หราวชิงหย่ากำลังจะพูด ก็เห็นลั่วเสี่ยวปิงที่กำลังเดินออกมาจากห้อง คำพูดมาถึงปากก็วกกลับไป “แม่นางลั่ว ท่านไม่เป็นไรใช่ไหม?”

ขณะที่พูด ก็เดินไปทางลั่วเสี่ยวปิง ตามองพิจารณาขึ้นลง

จากนั้น ก็มองไปทางกัวหงหยางด้วยความโกรธเคือง มือชี้ไปที่ลั่วเสี่ยวปิง “ท่านดู ผู้มีพระคุณอยู่ที่นี่ ไม่มีนางข้ากับลูกชายสองคนก็ตายไปหมดแล้ว ท่านกลับสั่งให้คนไปจับนาง? คนที่ใจดีและอ่อนแออย่างแม่นางลั่วเช่นนี้จะเป็นผู้ร้ายในคดีฆาตกรรมนั่นได้อย่างไร ข้าว่าท่านเป็นขุนนางจนเลอะเลือนไปแล้ว”

ลั่วเสี่ยวปิงที่ใจดีและอ่อนแอ: “……กัวฮูหยิน ข้าว่าท่านเข้าใจผิดแล้ว”

ถึงแม้ นางจะคิดไม่ถึงว่าคุณหนูของตระกูลหราวจะเป็นฮูหยินของนายอำเภอกัว ยิ่งคิดไม่ถึงว่าหราวชิงหย่าที่ดูอ่อนโยนและอ่อนแอ จะมีด้านที่ใจร้อนขนาดนี้ได้

แต่ สามีภรรยาที่อยู่ข้างหน้าคู่นี้เกิดความเข้าใจผิดเพราะตนเอง นางก็จำเป็นต้องพูดออกมา

ถึงแม้ จะรู้สึกว่าระหว่างสามีภรรยาคู่นี้เหมือนจะมีอะไรที่ไม่ค่อยปกติเท่าไหร่ก็ตาม

“แม่นางลั่ว ท่านเรียกข้าว่าชิงหย่าก็พอ……” หราวชิงหย่าพูดถึงตรงนี้ ขมวดคิ้วขึ้นมา ถึงได้กล่าวขึ้นมาอีกว่า “ข้าแก่กว่าท่านห้าปี ท่านเรียกข้าว่าพี่ชิงหย่าก็ได้”

ความกระตือรือร้นกะทันหันของหราวชิงหย่าเช่นนี้ทำให้ลั่วเสี่ยวปิงรู้สึกปรับตัวไม่ทันเล็กน้อย แต่ก็คล้อยตามราวกับกระแสน้ำที่ไหลจากที่สูงลงสู่ที่ต่ำ “พี่ชิงหย่า ท่านเรียกข้าว่าเสี่ยวปิงก็พอ”

“น้องเสี่ยวปิง ทำให้เจ้าตกใจแล้ว” หราวชิงหย่าสีหน้าละอายใจ

กัวหงหยางผู้ซึ่งอยู่ด้านข้างหลังจากถูกภรรยาของตนเองกล่าวโทษแล้วก็เพิกเฉยไปโดยตรงเพิ่งจะตอบสนองกลับมา มองไปทางลั่วเสี่ยวปิงอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตาเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่านึกไม่ถึงว่าหมอหญิงเทวดาที่ช่วยลูกเมียของตนเองจะเป็นลั่วเสี่ยวปิง

ปรับสีหน้าท่าทาง กัวหงหยางโค้งคำนับเก้าสิบองศาให้กับลั่วเสี่ยวปิง “ขอบคุณแม่นางลั่วมากที่ช่วยภรรยาและลูกชายของข้า”

การคำนับกะทันหันเช่นนี้ทำให้ลั่วเสี่ยวปิงตอบสนองกลับมาไม่ทันไปชั่วขณะหนึ่ง แต่กลับสังเกตเห็นว่าเวลานี้หราวชิงหย่าไม่ได้มองไปทางกัวหงหยาง และการแสดงออกทางสีหน้าก็ซับซ้อนเข้าใจยาก

เห็นได้ชัดว่า ระหว่างสองผัวเมียนี้ต้องมีเรื่องเข้าใจผิดอะไรแน่นอน

“มันเป็นแค่เรื่องที่อยู่ในหน้าที่ข้าเท่านั้น” ลั่วเสี่ยวปิงไม่ได้รับความดีความชอบ

พูดจบ ลั่วเสี่ยวปิงมองไปที่กัวหงหยาง “นายอำเภอกัว ที่บ้านยังมีลูกเล็กสองคน ในเมื่ออธิบายเรื่องราวชัดเจนแล้ว ให้ข้าพาน้องสาวของข้าคนนั้นกลับไปได้หรือไม่?”

เมื่อครู่นี้นางได้อธิบายเรื่องราวความเป็นมาให้นายอำเภอกัวฟังอย่างชัดเจนแล้ว และก็รู้ว่าซิ่งฮวาไม่เป็นไร นึกถึงอานอานเล่อเล่อ ลั่วเสี่ยวปิงก็อยากจะกล่าวอำลา

ส่วนเรื่องการจับกุมผู้ต้องหา ไม่ใช่สิ่งที่นางจะสามารถแทรกแซงได้

และเรื่องระหว่างสามีภรรยาที่อยู่ตรงหน้าคู่นี้ นางเป็นคนนอก ย่อมไม่มีความจำเป็นต้องเข้าไปมีส่วนร่วมอยู่แล้ว

“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ แม่นางลั่วท่านก็……” กัวหงหยางเตรียมจะอนุญาต

บุญคุณที่ช่วยชีวิตลูกเมีย วันหน้าเขาย่อมจะตอบแทนแน่นอน

ตอนนี้สิ่งที่สำคัญคือการจับกุมคนร้าย กับภรรยาที่อยู่ตรงหน้า คนอื่นเขาย่อมไม่มีใจจะไปรับมืออยู่แล้ว

แต่ทว่าคำพูดของกัวหงหยางยังพูดไม่ทันจบ จู่ๆก็ถูกแม่นมคนหนึ่งขัดจังหวะการพูดกะทันหัน

“ใต้เท้า ฮูหยินใหญ่ได้ยินว่าฮูหยินน้อยกลับมาแล้ว สั่งให้ข้าน้อยมารับกลับจวนโดยเฉพาะ” ใบหน้าของแม่นมเต็มไปด้วยความเคารพนบนอบ

ลั่วเสี่ยวปิงรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าร่างกายของหราวชิงหย่าแข็งทื่อ มีกลิ่นอายของการต่อต้านแผ่ซ่านอยู่รอบกาย