บทที่186 อยู่พักช่วงหนึ่ง

กัวฮูหยินใหญ่เป็นผู้ที่ดูแล้วมีเมตตาและมีอัธยศัยดียิ่งนัก หน้าตาเหมือนหญิงชราเฒ่าห้าสิบกว่าๆ ในมือยังถือลูกประคำเอาไว้

ในเวลานี้ กัวฮูหยินใหญ่กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ไทชิ มือข้างหนึ่งถือลูกประคำไว้ และมองดูหราวชิงหย่าอย่างเมตตา "ชิงหย่ากลับมาเหรอ ดีแล้ว"

หลังจากพูดจบ ไม่รอหราวชิงหย่าได้พูด ก็หันไปมองลั่วเสี่ยวปิง และมองสังเกตอย่างรอบคอบ

“ท่านนี้คือ?” กัวฮูหยินใหญ่ทำหน้างง

แม่นมที่อยู่ด้านข้างก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ยิ้มแล้วอธิบายว่า "ฮูหยินใหญ่ แม่นางลั่วคนนี้เป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตของฮูหยินและนายน้อยสอง เป็นหมอหญิงเทวดาเจ้าค่ะ"

เป็นคำพูดปกติแท้ๆ แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด พอพูดออกมาจากปากของแม่นม ลั่วเสี่ยวปิงกลับรู้สึกมันแปลกยิ่งนัก

แต่มันแปลกตรงไหนนั้น นางก็ไม่สามารถบอกได้ในชั่วขณะนี้เหมือนกัน

เมื่อกัวฮูหยินใหญ่ได้ยินถ้อยคำเช่นนี้ ก็รีบลุกขึ้นจากเก้าอี้อย่างตื่นเต้นทันที และสั่งสาวใช้ที่ยืนอยู่ข้างๆว่า “เร็วเข้า รีบเอาเก้าอี้มาให้ผู้มีพระคุณนั่งเร็ว”

หลังจากพูดเช่นนั้น ก็มองดูลั่วเสี่ยวปิงอย่างซาบซึ้ง “ต้องขอบคุณหมอหญิงเทวดามากยิ่งนัก เช่นนี้หมอหญิงเทวดาอยู่พักในจวนสักสองสามวันดีไหม"

“ข้า……”

ลั่วเสี่ยวปิงกำลังจะปฏิเสธ แต่ดูเหมือนว่ากัวฮูหยินใหญ่จะตื่นเต้นเกินไป และไม่ได้รอให้ลั่วเสี่ยวปิงได้พูดจบเลย เพียงแค่มองดูหราวชิงหย่า "ชิงหย่าตอนนี้เจ้ายังอยู่ในช่วงอยู่เดือนพึ่งคลอดลูกเสร็จ ดังนั้นให้หมอหญิงเทวดาอาศัยอยู่ในห้องของเจ้าละกัน"

ลั่วเสี่ยวปิงขมวดคิ้ว รู้สึกไม่ชอบการถูกผู้อื่นวางแผน

อีกอย่าง หลังจากมาพบฮูหยินใหญ่เสร็จนางก็อยากกลับไปแล้ว และไม่ได้มีความคิดที่อยากพักอยู่ที่นี้ไปนานๆ

เพราะแม้ว่าจางซิ่งฮวาจะได้นำข่าวคราวของนางกลับไปแล้ว แต่หากภายในสามวันนางยังไม่กลับไปกลัวว่าเด็กๆ จะเป็นห่วง

“ขอบคุณท่านแม่ที่เป็นห่วง” เสียงของหราวชิงหย่าดังขึ้นจากด้านข้าง

เมื่อเทียบกับความจัดจ้านตอนเผชิญหน้ากับกัวหงหยาง และความต่างที่อ่อนโยนและสง่างามที่ลั่วเสี่ยวปิงเคยเห็นมาก่อน เสียงของหราวชิงหย่าในเวลานี้นั้นกลับราบเรียบและสงบนิ่งราวกับสระน้ำนิ่ง

ท่าทีของหราวชิงหย่าในตอนนี้นั้น อาจกล่าวได้ว่าเป็นสีหน้าที่ไร้อารมณ์ หรืออาจกล่าวได้ว่าเฉยเมยยิ่งนัก

มันช่างแตกต่างกันยิ่งนัก ทำให้ลั่วเสี่ยวปิงอดไม่ได้ที่จะมองสังเกตกัวฮูหยินใหญ่

เพียงแต่ว่านางมองอะไรไม่ออกเลย กัวฮูหยินใหญ่ก็ยังคงดูเมตตาเช่นเคย นางไม่เห็นมีสิ่งผิดปกติอะไรเลย

ท้ายที่สุด ลั่วเสี่ยวปิงก็อยู่พักที่นี้ และถูกกัวฮูหยินใหญ่สั่งให้คนพานางกับหราวชิงหย่าเข้าไปในลานของหราวชิงหย่า

ระหว่างทาง ลั่วเสี่ยวปิงไม่ได้พูดอะไรสักคำเลย ส่วนหราวชิงหย่าก็เรียบร้อยและเงียบเช่นกัน

จนกระทั่งคนของฮูหยินใหญ่จากไป หราวชิงหย่าและลั่วเสี่ยวปิงก็ยังคงเงียบสงบอยู่เช่นนั้น

……

แต่ไม่นาน ลั่วเสี่ยวปิงก็ได้ยินเสียงถอนหายใจของหราวชิงหย่า

จากนั้น ลั่วเสี่ยวปิงได้สบกับดวงตาที่รู้สึกผิดและเศร้าโศกของหราวชิงหย่า

“น้องเสี่ยวปิง ข้าขอโทษจริงๆนะที่ทำให้เจ้าต้องมาเดือดร้อนไปด้วย……”

……

ฟ้าเริ่มมืดลง

กัวหงหยางกลับเข้ามาในจวนด้วยความเหนื่อยล้า และเดินตรงไปที่ลานหลัก

พึ่งมาถึงในลานหลัก กัวหงหยางก็ถูกคนขวางเอาไว้ และบอกว่ามีแขกอาศัยอยู่ในลานหลัก ให้เขาไปที่ลานสำหรับแขก

กัวหงหยางขมวดคิ้ว ไม่พอใจเล็กน้อย แต่ก็เพียงแค่พูดด้วยเสียงที่เคร่งขรึมว่า："ข้าพูดคุยกับนายหญิงเพียงไม่กี่คำก็ไป"

พูดจบ กัวหงหยางก็เข้าไปในลานหลัก และตรงไปที่ห้องนอนของตัวเอง

ในเวลานี้ เทียนในห้องนอนยังไม่ดับ และประตูห้องก็ไม่ได้ถูกมัดจากด้านใน กัวหงหยางผลักประตูและเดินเข้าไป