บทที่ 375 ผ่าตัดสำเร็จ

หลังจากป้อนยาชาให้สตรีมีครรภ์แล้ว ลั่วเสี่ยวปิงก็ถือมีดผ่าตัด ผ่าท้องชั้นแรกของสตรีมีครรภ์......

เวลาค่อยๆผ่านไป จีเหวินจุนที่อยู่ข้างนอกรีบร้อนมาก มองไปทิศทางของรถม้าเป็นครั้งๆ

แต่ว่า ในรถม้าเงียบสงบมาก ไม่มีเสียงใดๆส่งมา ไม่เหมือนเป็นการคลอดลูกเลย

จีเหวินจุนรีบร้อนมาก เดินเข้าใกล้รถม้า

ไป๋เสาเห็น รีบห้ามจีเหวินจุนเอาไว้"นายหญิงของข้าไม่ให้เข้าใกล้"

ก่อนหน้านี้ในสายตาของจีเหวินจุน ไป๋เสาเป็นแค่สาวใช้ธรรมดาคนหนึ่ง แต่ตอนนี้กลับใช้สายตาที่เฉียบแหลมและน้ำเสียงที่เย็นชาเช่นนี้ ทำให้จีเหวินจุนอึ้งไปเลย

แต่ไม่นานความสงสัยในใจก็ถูกความห่วงใยแทนที่ จีเหวินจุนพูดอย่างโกรธ"ข้าจะไปดูแม่ของข้า"

"ไม่ได้!"ไป๋เสาพูดปฏิเสธ

นายหญิงบอกว่าไม่ได้ นั่นก็คือไม่ได้

ในฐานะที่เป็นองครักษ์ ก็ต้องเชื่อฟังคำสั่งของนายหญิง

ยิ่งถูกห้าม จีเหวินจุนก็ยิ่งรู้สึกสงสัย พูดอย่างรีบร้อน"ตกลงพวกเจ้าจะทำอะไรแม่ข้า?เจ้าหลบไป"

ระหว่างพูด จีเหวินจุนก็คิดจะลงมือ

เดิมทีนางก็ใส่ชุดสีแดง มองก็รู้ว่าไม่ใช่กุลสตรีตระกูลสูงศักดิ์ธรรมดา ไป๋เสาก็ไม่ได้แปลกใจว่านางจะลงมือ และหลบหลีกในเวลาแรก

จีเหวินจุนมีฝีมือการต่อสู้ไป๋เสาไม่ได้แปลกใจ แต่ไป๋เสามรฝีมือการต่อสู้ กลับทำให้จีเหวินจุนแปลกใจ และระมัดระวังขึ้นมา

ยังไม่ทันได้คิดมาก จีเหวินจุนก็เริ่มต่อสู้กับไป๋เสา พร้อมตะโกนว่า"พวกเจ้านิ่งอยู่ทำห่าอะไร รีบมาช่วยข้า"

ไป๋เสาขมวดคิ้ว คิดอยู่ว่าจะให้คนมาช่วยหรือเปล่า

ก็ไม่ใช่ว่าตัวเองจัดการคนเหล่านี้ไม่ได้ เป็นเพราะกลัวคนเหล่านี้จะไปรบกวนลั่วเสี่ยวปิง

องครักษ์เดินขึ้นหน้าไป ทั้งสองฝ่ายกำลังคิดจะลงมือต่อสู้ แต่อยู่ๆก็มีเสียงร้องไห้ของเด็กทารกส่งมาจากรถม้า

องครักษ์ตะลึง จีเหวินจุนก็ตะลึง

นี่......คลอดออกมาแล้วหรือ?

แต่พวกเขาไม่ได้ยินการเคลื่อนไหวใดๆเลย

จีเหวินจุนอึ้งไปเลย

เวลานี้ เสียงของลั่วเสี่ยวปิงส่งมาจากรถม้า"ไป๋เสา"

ไป๋เสาเหลือบตามองคนพวกจีเหวินจุนทีหนึ่ง จากนั้นมาถึงหน้ารถม้า

จากนั้น มือเปื้อนเลือดคู่หนึ่งก็ยื่นทารกที่เปื้อนเลือดและคลุมด้วยผ้าห่อตัวนั้นออกไป

"ให้พวกเขาไปทำความสะอาดเอาเอง"

หลังจากลั่วเสี่ยวปิงพูดเสร็จ ก็ทิ้งกระเป๋าอีกใบลงจากรถม้า แล้วก็ไม่มีเสียงใดๆอีก

ไป๋เสาไม่ได้เกรงใจเลย ยื่นทารกที่เปื้อนเลือดในมือให้จีเหวินจุนโดยตรง

จีเหวินจุนอุ้มมาด้วยจิตสำนึก แต่เจ้าตัวเล็กที่นุ่มละมุนและเปื้อนเลือดเช่นนี้ ทำให้จีเหวินจุนอึ้งไปเลย

มีแต่ต้องเบิกตากว้างมองทารกในอ้อมอก รู้สึกกลัวมาก

"ลู่อิง เร็ว......เร็วๆสิ......"

จีเหวินจุนตื่นเต้นมาก

นางเติบโตมากับหลังม้า ฝึกฝนศิลปะการต่อสู้มาแต่เด็ก จะเคยจับเจ้าตัวเล็กที่อ่อนเยาว์ขนาดนี้ที่ไหนได้ล่ะ?

นางยังสงสัยว่าหากตัวเองออกแรงมากกว่านี้หน่อยนึง เด็กจะถูกนางทำหักเลย

แต่นางก็กลัวว่าถ้าไม่ใช้แรง เด็กจะตกลงไปในอ้อมอกของตัวเอง ดังนั้นมีแต่ต้องขอความช่วยเหลือจากสาวใช้

ส่วนองครักษ์เหล่านั้น......ยิ่งอย่าไปพูดถึงเลย ร่างใหญ่แรงมากกันทั้งนั้น สู้นางไม่ได้ด้วยซ้ำไป