บทที่ 413 ขี้เหม็นกว่าคนอื่นก็สูงส่งกว่าหรือไง

อย่าพูดถึงเหล่าทหาร ถึงแม้เป็นซ่งหลิงหลางสีหน้าตอนนี้ก็น่ากลัวมากเช่นกัน

เพราะตอนที่นางโมโหอยู่ เดิมไม่ได้อุจจาระมาหลายชั่วโมงแล้ว แต่กลับอุจจาระต่อหน้าไอ้คนต่ำต้อยเหล่านี้

"โอ๊ะ"

ซ่งหลิงหลางกรีดออกมา

จากนั้นก็ดึงดูดความสนใจของหลายๆคน

จากนั้นซ่งหลิงหลางก็วิ่งเข้าไปในเกี้ยว"รีบๆ ยกเกี้ยว กลับไปสิ"

ซ่งหลิงหลางโกรธจนน้ำตาคลออยู่ในดวงตา

เพราะเหตุใด?

ทำไมนายถึงอุจจาระต่อหน้าคน?

ไอ้หญิงเลวคนนั้นสมควรตายจริงๆ กล้าทำให้นางเสียหน้าขนาดนี้

โตขนาดนี้ นางยังไม่เคยได้ขายหน้าเช่นนี้

ซ่งหลิงหลางในตอนนี้ไม่รู้เลยว่า หากตัวเองไม่โกรธ ก็จะไม่ขี้แตกอีก แล้วนางก็จะกลับสู่สภาพปกติ

แต่ถ้านางโกรธ ก็จะขี้แตกไปเรื่อยๆ......

คนที่ยกเกี้ยวให้ซ่งหลิงหลางนั้นลำบากมาก เหม็นจนเกือบจะสลบ แต่มีแต่ต้องอดทนเดินหน้าต่อ

ส่วนทหารที่อยู่หน้าประตูเมือง หลังจากอึ้งไปอีกครู่หนึ่งแล้ว ถึงปิดจมูกไว้

"ถุย จวิ้นจู่สูงส่งเป็นเช่นนี้หรือ ขี้เหม็นกว่าคนอื่นก็สูงส่งกว่าหรือไง?"

……

เรื่องฝั่งซ่งหลิงหลางลั่วเสี่ยวปิงไม่ทราบ หลังจากออกจากเมืองหยู รถม้าเร่งไปสามวัน ลั่วเสี่ยวปิงถึงกลับมาถึงเมืองหลัว

เล่อเล่อเห็นว่าไม่เพียงแต่ลั่วเสี่ยวปิงกลับมา แม้กระทั่งพ่อตัวเองก็กลับมาด้วย ก็ดีใจมาก พูดคุยกับฉีเทียนเห้าไปเรื่อย แม้กระทั่งแม่ของตัวเองยังละเลย

สำหรับสิ่งนี้ลั่วเสี่ยวปิงรู้สึกหดหู่ใจเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้รบกวนพ่อลูกคู่นี้ ไปยุ่งเรื่องของตัวเอง

ลั่วเสี่ยวปิงรู้ข่าวจากไป๋เสาว่า คดีของตระกูลจูดำเนินการเสร็จแล้ว

ตระกูลจูประหารชีวิตทั้งตระกูล แต่สาวใช้และเมียน้อยในตระกูลจูส่วนใหญ่เป็นเหยื่อ คนที่ตรวจสอบแล้วพบว่าถูกบังคับให้เข้าจวน และไม่เคยทำเรื่องเลวร้ายมาก่อน แถมไม่ได้ตั้งครรภ์ด้วย ก็ปล่อยไป ส่วนคนที่เหลือล้วนประหารชีวิต

สำหรับการตัดสินนี้ ลั่วเสี่ยวปิงก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่ค่อยชินกับการลงโทษแบบนี้ แต่ก็รู้ว่าตัวเองไม่ควรจะใจอ่อน ก็เลยไม่ได้พูดอะไร

จากนั้นก็ถามผลสุดท้ายของตระกูลอู๋ เป็นไปตามที่จีซิงยี่แจกแจงในก่อนหน้านี้ คนในตระกูลอู๋ถูกเนรเทศ อู๋เทียนป้าและอู๋เทียนเจียวสองคนไม่เป็นอะไร แต่ยังไงอู๋เทียนป้าก็เคยทำเรื่องชั่วร้ายมาบางอย่าง เลยถูกตีตูดห้าสิบทีเป็นการลงโทษ

แต่ทรัพย์สมบัติของตระกูลอู๋ก็ถือว่าได้มาโดยมิชอบ ดังนั้นทรัพย์สินล้วนถูกยืดหมด ตอนนี้อู๋เทียนเจียวและอู๋เทียนป้าสามารถถือได้ว่าไม่มีที่อยู่อาศัย

ได้ข่าวว่าอู๋เทียนเจียวสองพี่น้องตอนนี้ยังอยู่ในเมืองหลัว ไม่ได้กลับเมืองหลินอาน ลั่วเสี่ยวปิงเลยพาไป๋เสาออกจากบ้าน

ไป๋เสารู้ว่าอู๋เทียนเจียวพักอยู่ที่ไหน เลยนำทางอยู่ข้างหน้า

ที่พักไม่ได้ไกลจากลั่วเสี่ยวปิง ห่างกันประมาณสามเส้นถนน เดินไปประมาณครึ่งชั่วโมงถึง

แต่ครึ่งชั่วโมงนี้ กลับเหมือนเป็นการจากความร่ำรวยเดินไปยังความยากจน สัมผัสกับความเศร้าโศกในชีวิต

เดินอยู่ในแถบคนยากจน แน่นอนว่าลั่วเสี่ยวปิงและไป๋เสาก็คือจุดเด่น

สายตาของคนเหล่านั้นจะบรรยายอย่างไรดีล่ะ?

มีความอิจฉา ความปรารถนา ความอยากและความโลภ

เพราะหญิงสาวสองคนเดินอยู่ในแถบคนยากจน ก็เสมือนแกะสองตัวเข้าไปในฝูงหมาป่า เลยมีคนคิดร้ายอยู่แล้ว

ไม่นาน ลั่วเสี่ยวปิงและไป๋เสาก็ถูกนักเลงกลุ่มหนึ่งที่ใส่เสื้อไม่ต่างกับขอทานขวางทาง

"แม่นางทั้งสองมาหาความสุขที่นี่หรือ?พวกเจ้าดูสิว่าพวกข้าเป็นยังไงบ้าง?"คนหนึ่งในนั้นพูดอย่างอันธพาลสุด สายตาที่โลภมองมาที่ไป๋เสาก่อน จากนั้นมองไปที่ใบหน้าของลั่วเสี่ยวปิง สายตาดูลามกขึ้นเรื่อยๆ

ไป๋เสาขมวดคิ้ว สายตาเย็นชามาก

สีหน้าของลั่วเสี่ยวปิงไม่มีการเปลี่ยน ยังถามว่า"หรือว่า?พวกเจ้ามีความสุขที่พวกข้าต้องการหรือ?"

เมื่อเห็นแม่นางน้อยคนนี้ไม่เพียงแต่ไม่กล้วใดๆ แถมยังพูดคุยกับพวกเขาอย่างใจเย็น นักเลงตะลึง จากนั้นรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมา"แน่นอน พวกข้าหลายคนล้วนสามารถทำให้พวกเจ้า......"

"พวกเจ้าอยากจะทำอะไร?"

คำพูดของนักเลงยังพูดไม่จบ ก็ถูกเสียงตวาดตัดขาด