บทที่ 471 คิดใบสั่งยาใหม่?

หลังจากที่ลั่วเสี่ยวปิงเอ่ยถามถึงสถานการณ์ทั่วไปอย่างคร่าวๆ แล้ว หมออู๋ก็ออกจากตระกูลเว่ยพร้อมกับเลือดของเว่ยเจ๋อฉี

หมออู๋อยากรู้ว่าลั่วเสี่ยวปิงจะนำเลือดเหล่านั้นไปทำอะไร ลั่วเสี่ยวปิงแสดงให้เห็นว่าเลือดเหล่านั้นสามารถเอามาเปรียบเทียบกับคนอื่นได้ ถ้าหากสามารถรับประกันได้ว่าสารที่ประกอบของไวรัสบางชนิดในเลือดของผู้ป่วยเหล่านั้นมีมาก่อนเว่ยเจ๋อฉี เช่นนั้นจะพิสูจน์ได้ว่าเว่ยเจ๋อฉีไม่ใช่ต้นตอของโรค

ถึงแม้ว่าสิ่งเหล่านี้หมออู๋จะฟังไม่ค่อยเข้าใจ แต่เมื่อลั่วเสี่ยวปิงเอ่ยถามถึงผู้ป่วยวิกฤตรายแรก หมออู๋ยังให้ข้อมูลแก่นาง

หลังจากนั้น ก็เก็บรวบรวมเลือดเอาไว้เป็นธรรมดา

และในอีกด้านหนึ่ง หลังจากที่ลั่วเสี่ยวปิงจากไปแล้ว เว่ยเจ๋อฉีกลับมีจิตใจเหม่อลอยเล็กน้อย

เว่ยเหลียงเฉิงพบว่าลูกชายของตนเองผิดปกติ จึงเอ่ยถามว่า "เจ้าเป็นอะไรไปหรือ?"

เว่ยเจ๋อฉีมองไปยังท่านพ่อของตนเอง ครุ่นคิดเล็กน้อย และยังคงกล่าวว่า : "ท่านพ่อ จู่ๆ ข้าก็นึกขึ้นได้ว่า ดูเหมือนพี่สาวจะไม่ได้ช่วยเหลือข้าเพียงหนึ่งครั้ง......"

……

เมื่อลั่วเสี่ยวปิงและหมออู๋กลับมายังหยาเหมิน ก็พบว่าเมื่อตอนออกไปสีหน้าทุกคนที่ดูปกติดีอยู่ ในเวลานี้กลับหน้านิ่วคิ้วขมวด

"เกิดอะไรขึ้นหรือ?" หมออู๋เอ่ยถาม

และลั่วเสี่ยวปิงก็มองทุกคนด้วยสีหน้าสงสัยเช่นกัน

หมอคนหนึ่งกล่าวด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความโศกเศร้า "หมอเทวดาลั่ว ไม่มียาแล้ว"

ลั่วเสี่ยวปิงได้ยินเช่นนั้นก็ตกตะลึง "ในโกดังยังมียาอยู่ไม่ใช่เหรอ?"

นางให้ท่านซุนเตรียมสมุนไพรไว้ไม่ใช่น้อยๆ อีกทั้งนางยังเอาในสเพซมาผสมอีกด้วย จากนั้นกัวหงหยางก็ได้รวบรวมยาสมุนไพรจากโกดังสมุนไพรส่วนตัวของคนรวยมาบ้างเล็กน้อย มันจึงเพิ่มขึ้นเป็นจำนวนมาก

ถึงแม้จะเทียบกับคนจำนวนมากแล้ว บางทีอาจจะไม่พอ แต่ก็ไม่ถึงกับว่าตอนนี้จะไม่เหลือแล้ว

หมอตู้ได้ยินเช่นนั้น ก็ถอนหายใจอีกครั้งหนึ่ง "ยาสมุนไพรยังมีอยู่ แต่ไม่ใช่ยาเหล่านั้นในใบสั่งยา"

ที่แท้ ยาสมุนไพรตัวหลักๆ ในใบสั่งยาได้ใช่จนหมดแล้ว ถึงแม้ในโกดังจะยังมียาอยู่ แต่กลับไม่สามารถใช้ในใบสั่งยาได้

ลั่วเสี่ยวปิงได้ฟังเหตุผล จึงเดินไปที่โกดังทันที

หลังจากที่มีเหตุการณ์ครั้งก่อน ครั้งนี้โกดังสมุนไพรจึงมีคนเฝ้ายามอยู่แล้ว

เมื่อเห็นลั่วเสี่ยวปิงมา องครักษ์สองก็ไม่ได้พูดอะไรและให้ลั่วเสี่ยวปิงเข้าไป

หมออีกสองสามคนตามมาด้วย รวมถึงหมออู๋ ล้วนรออยู่ด้านนอก

เพราะว่า คนที่สามารถเข้าไปในโกดังได้ตามอำเภอใจ มีเพียงแค่กัวหงหยาง ลั่วเสี่ยวปิงและซุนมู่หยางเท่านั้น คนอื่นๆ จำเป็นจะต้องได้รับคำสั่งมอบหมายก่อน

หลังจากลั่วเสี่ยวปิงเข้าไปในโกดังแล้ว ก็ตรวจสอบดูว่ามีสมุนไพรอะไรบ้าง เห็นว่ามีจินอิ๋นฮวา อึ่งงิ้มและเหลียนเฉียวยังมีเป็นจำนวนมาก ในใจจึงคิดใบสั่งยาใหม่ขึ้นมาอีกสูตรหนึ่ง

รอหลังจากลั่วเสี่ยวปิงเดินออกมาจากโกดังสมุนไพร ก็เป็นเวลานับชั่วโมงแล้ว

เวลานี้หมอสามคนที่รออยู่ตรงหน้าประตูก็กลายเป็นห้าคนแล้ว เห็นลั่วเสี่ยวปิงออกมา ทุกๆ คนก็ต่างรุมล้อมกันเข้ามา "หมอเทวดาลั่ว เจ้ามีความคิดเห็นอย่างไรหรือ?"

หลังจากถามเสร็จ จู่ๆ หมอคนนั้นก็นึกอะไรขึ้นมาได้ และใบหน้าก็ดูเศร้าสลดทันที

ยาขาดแคลนก็ทำได้เพียงไปหายา ยังจะมีความเห็นอะไรอีกล่ะ?

แต่ทว่า ลั่วเสี่ยวปิงกลับพยักหน้า

"ข้าคิดใบสั่งยาใหม่ได้แล้ว!"

ลั่วเสี่ยวปิงกล่าวคำนี้ออกไป ทุกๆ คนต่างมีสีหน้าตกตะลึง

"อะไรนะ? หมอเทวดาลั่ว เจ้าพูดจริงหรือ?"

เห็นลั่วเสี่ยวปิงพยักหน้า ก็มีหมอที่เริ่มขอบคุณฟ้าดินขึ้นมา "สวรรค์มีตา สวรรค์มีฟ้าจริงๆ! หมอเทวดาลั่ว เจ้าคือดาวนำโชคของพวกเรา"

ทุกๆ คนล้วนดีใจเป็นอย่างมาก แต่หมออู๋กลับไม่เอ่ยปากใดๆ

หมอตู้เห็นเช่นนั้น ก็อดที่จะเอ่ยถามไม่ได้ว่า "หมออู๋ เจ้าเป็นอะไรไป?"

หมออู๋ได้สติกลับมา เห็นทุกๆ คนมองมายังตนเอง จึงส่ายหัวอย่างต่อเนื่อง "เปล่า ไม่ได้เป็นอะไร"

หลังจากนั้น หมออู๋ก็มองลั่วเสี่ยวปิงด้วยสีหน้าดีใจและแปลกใจ "ลั่วเสี่ยวปิง เจ้าคิดใบสั่งยาอะไรได้? บอกเราหน่อยได้หรือไม่?"

ลั่วเสี่ยวปิงก็ได้ปิดบัง กลับกล่าวว่า "ข้าเห็นด้านในมีหวงเหลียนจำนวนมาก ใบสั่งยาครั้งนี้ของฉันส่วนประกอบหลักคือหวงเหลียน แต่ยังอยู่ในขั้นตอนของการพิจารณา รอให้พรุ่งนี้ข้าใช้กับคนป่วยได้ประสิทธิผลจริงๆ ข้าจะบอกกับทุกๆ คน"

ลั่วเสี่ยวปิงพูดคำพูดนี้ หมอสองสามคนก็พูดคุยกันขึ้นมา