บทที่ 553 เจียเล่อจวิ้นจู่ ฮองเฮาเหนียงเหนียงให้มาเชิญเสด็จ

แม่นมไม่เคยเห็นคนเช่นซ่งฉงปิงมาก่อน

โดยปกติฮองเฮารับสั่งให้รอ ใครบ้างไม่ยืนรออยู่ตรงนั้นอย่างเชื่อฟัง?

หรือว่าเมื่อฮองเฮาทรงมีธุระแล้วต้องการให้รอ ยังต้องกล่าวเสริมเป็นพิเศษด้วยว่า ‘เจ้ายืนรออยู่ตรงนั้น’?

ไม่มีเรื่องเช่นนี้เกิดขึ้น

แต่ทุกคนจะรอด้วยจิตสำนึก ใครจะกล้าบ่นสักครึ่งคำ? แล้วทำไมเมื่อมาถึงซ่งฉงปิง รสชาติถึงเปลี่ยนไป?

แม่นมไม่รู้ว่าผิดพลาดตรงไหน เพียงแต่สามารถนำมาประกอบกับเหตุผลที่ซ่งฉงปิงมาจากชนบทได้

เกรงว่างานเลี้ยงในวังวันนั้น แม้ว่าซ่งฉงปิงจะชนะการแข่งขัน ในสายตาของคนที่ดูถูกนาง นางก็เป็นแค่คนคนหนึ่งที่มาจากชนบท

แต่ไม่ว่าแม่นมจะคิดอย่างไร ซ่งฉงปิงก็หันกลับมาและไปถึงใต้ต้นไม้ที่ร่มรื่น

หลังจากนั้นไป๋เสาที่อยู่ข้างกายซ่งฉงปิง ได้ย้ายอิฐหลายก้อนออกมาจากสวนดอกไม้ข้างๆ ก่ออิฐขึ้นสูง ปูผ้าเช็ดหน้าข้างบน แล้วให้ซ่งฉงปิงนั่งลง

เมื่อเห็นฉากนี้ ใบหน้าของแม่นมก็แทบจะบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ

หยาบคาย!

ไร้มารยาท!

ต่ำช้า!

ที่แท้ก็มาจากชนบทจริงๆ

แต่ทว่าในเวลานี้ ไม่รู้ว่าซ่งฉงปิงไปเอาขนมมาจากไหน ยื่นให้ไป๋เสาหนึ่งชิ้น และกินเองหนึ่งชิ้น

ลมพัดเบาๆ มองดูแล้วสบายไม่น้อย

เมื่อแม่นม เห็นฉากนี้ในสายตา หลอดเลือดดำที่ขมับของแม่นมก็หดเกร็งอย่างช่วยไม่ได้

ฮองเฮาเหนียงเหนียงทรงเรียกให้เจียเล่อจวิ้นจู่มาเข้าเฝ้า และได้รับคำสั่งให้แสดงอำนาจกับเจียเล่อจวิ้นจู่......

แต่ทำไมดูเหมือนเจียเล่อจวิ้นจู่ผู้นี้ไม่ได้มาเพื่อถูกแสดงอำนาจ แต่มาสนุกเพลิดเพลิน?

เมื่อเห็นใบหน้าที่มีความสุขของซ่งฉงปิง แม่นมก็ทนไม่ได้ ก้าวไปข้างหน้าและพูดด้วยใบหน้าแก่ๆ ว่า “เจียเล่อจวิ้นจู่ ท่าน—”

แม่นมยังพูดไม่ทันจบ ก็ไม่รู้ว่าซ่งฉงปิงหยิบขนมอีกชิ้นหนึ่งออกมาจากไหน แล้วยื่นให้แม่นมด้วยรอยยิ้ม “แม่นมก็อยากกินด้วยกันหรือ?”

แม่นม : “......” อยากกิน เพ้อเจ้อ

นางอยากจะกินขนมชิ้นนั้น?

แต่เมื่อเห็นแววตานั้นของซ่งฉงปิง แม่นมรู้สึกเหมือนกับว่าตนเองอยากกินขนมชิ้นนั้นจริงๆ

และอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว ในใจของแม่นมเหมือนจะเป็นบ้า

เกือบจะตกหลุมพรางแล้ว

ที่แท้หญิงสาวที่มาจากชนบทก็ไม่เคยเห็นโลกกว้าง ขนมชิ้นเดียวก็คุ้มค่าที่นางจะให้ความสำคัญ

หลังจากต่างฝ่ายต่างไม่ยอมอ่อนข้ออยู่ครู่หนึ่ง แม่นมก็รู้สึกว่าตนเองไม่ไหวแล้วจริงๆ จึงหันหลังกลับไปและรีบเข้าไปในตำหนัก เพื่อไปรายงานฮองเฮา

เมื่อเห็นแผ่นหลังของแม่นมหันกลับไป แววตาของซ่งฉงปิงก็เย็นชา ไม่มีต้องอ่อนน้อมถ่อมตนเหมือนเมื่อครู่ที่เผชิญหน้ากับแม่อีก

จากนั้นก็กินขนมในมืออีกหนึ่งคำ นั่งบนก้อนอิฐที่ทำเป็นเก้าอี้ที่ เอนกายพิงต้นไม้ และหลับตาพักผ่อน

ไม่นานทางด้านตำหนักก็มีการเคลื่อนไหว แต่ซ่งฉงปิงไม่ได้ลืมตา

เมื่อแม่นมมาอยู่ข้างๆ ซ่งฉงปิง ซ่งฉงปิงก็ยังไม่ลืมตา

แม่นมขมวดคิ้ว “เจียเล่อจวิ้นจู่ ฮองเฮาเหนียงเหนียงให้มาเชิญเสด็จ”

แต่ทว่าซ่งฉงปิงไม่ตอบสนอง

แม่นมอดไม่ได้ที่จะเพิ่มน้ำเสียงให้หนักแน่นขึ้น “เจียเล่อจวิ้นจู่—”

“แม่นม จวิ้นจู่ของเรากำลังหลับอยู่ ได้โปรดรอสักประเดี๋ยว” เมื่อเห็นว่าแม่นมเสียงดังมากขึ้น ไป๋เสาก็พูดขัดจังหวะ