บทที่ 554 ตรวจดูอาการให้คังหวังเฟย

แม้ว่าซ่งฉงปิงจะไม่เข้าใจกฎเกณฑ์ของยุคนี้ แต่ก็รู้ดีว่าปัญหาเรื่องทายาทของราชวงศ์ไม่ใช่เรื่องเล็ก

แต่ฮองเฮาให้นาง ‘ประทานบุตร’ อย่างง่ายดายเช่นนี้ เหอะๆ นี่เป็นการดูถูกนางเกินไปจริงๆ

อีกอย่างเกรงว่าคราวนี้จุดประสงค์ของฮองเฮาจะไม่ง่ายขนาดนั้น

ดังนั้นซ่งฉงปิงจึงกล่าวอย่างตรงไปตรงมาว่า “เจ้าแม่ประทานบุตร เป็นเพียงคำกล่าวเกินจริงในหมู่ประชาชน ฮองเฮาเหนียงเหนียงทรงอย่าคิดเป็นจริงเป็นจัง”

เมื่อฮองเฮาได้ยินซ่งฉงปิงกล่าวเช่นนี้ สีหน้าก็ไม่ค่อยดีนัก เนื่องจากเห็นได้ชัดว่าเป็นการปฏิเสธโดยอ้อม

แต่ไม่นานฮองเฮาก็กล่าวด้วยสีหน้าผ่อนคลายลงว่า “ไม่เป็นไร ในเมื่อประชาชนขนานนามให้เจ้า เช่นนั้นฝีมือการรักษาโรคของเจ้าต้องใช้ได้อย่างแน่นอน ข้าให้คนไปเชิญคังหวังเฟยเข้ามาในวังแล้ว อีกเดี๋ยวเจ้าก็ตรวจดูอาการให้คังหวังเฟยหน่อยเถิด”

น้ำเสียงของฮองเฮามีน้ำเสียงที่ออกคำสั่ง

เมื่อซ่งฉงปิงได้ยินก็ก้มหน้าลงเล็กน้อย “เพคะ!”

นางบอกว่าให้คังหวังเฟยเข้ามาในวังแล้ว เช่นนั้นนางก็จำเป็นต้องอยู่ต่อ และจำเป็นต้องตรวจดูอาการให้คังหวังเฟย

อย่างไรเสียอีกฝ่ายก็เป็นฮองเฮา แม้ว่านางจะสามารถต่อต้านการแสดงอำนาจของนางได้เล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้หมายความว่านางจะสามารถขัดคำสั่งของฮองเฮาได้

อย่างน้อยก็ไม่ใช่ตอนนี้

ดังนั้นนางจึงทำได้เพียงนั่งรออยู่ที่นี่

แต่นางรู้ดีว่าเรื่องนี้ เป็นไปได้มากว่าปัญหาอาจจะไม่ได้อยู่ที่คังหวังเฟย

ถึงอย่างไรฮองเฮาก็บอกแล้วว่าจวนอ๋องมีภรรยาและนางสนม

ภรรยาและนางสนมล้วนแต่ไม่มีบุตร เช่นนั้นก็อาจจะเป็นปัญหาของผู้ชาย

แต่หากอ๋องคังมีปัญหาจริงๆ จะไม่สามารถเข้าร่วมศึกชิงการสืบทอดตำแหน่งได้

ตั้งแต่เข้ามาในเมืองหลวงจนถึงตอนนี้ นางไม่เคยได้ยินข่าวลือนี้มาก่อน เช่นนั้นก็อธิบายได้ว่าถึงแม้ว่าอ๋องคังจะมีปัญหา แต่ก็ปกปิดไว้เป็นอย่างดี

หากเป็นอย่างที่นางคิดไว้จริงๆ ฮองเฮาจะต้องรู้อย่างแน่นอน

แต่หากฮองเฮารู้ แต่แล้วยังให้ตนเองตรวจดูอาการให้คังหวังเฟย......เช่นนั้น——คราวนี้ฮองเฮาจะต้องมีเจตนาร้าย และต้องดึงนางเข้าไปพัวพันอย่างแน่นอน

เมื่อคิดเช่นนี้ นัยน์ตาของซ่งฉงปิงก็เปล่งประกายด้วยความเย็นชา

วันนี้นางเข้าวังมาได้ง่าย แต่เกรงว่าจะออกจากวังได้ยาก

แน่นอนว่ายังมีความเป็นไปได้อีกอย่างหนึ่ง

นั่นก็คือคังหวังเฟยเองที่มีปัญหาและไม่สามารถให้กำเนิดบุตรได้ ดังนั้นจึงใช้วิธีการที่ทำให้ผู้อื่นก็ไม่สามารถให้กำเนิดบุตรได้เช่นกัน

จะเป็นความเป็นไปได้แบบใด อีกเดี๋ยวคังหวังเฟยมาแล้วก็คงได้รู้

และคังหวังเฟยก็ไม่ปล่อยให้ซ่งฉงปิงรอนาน

หรือว่าตอนที่ซ่งฉงปิงก้าวเข้ามาในประตูวัง ฮองเฮาก็ได้รับข่าวและไปเชิญให้คังหวังเฟยมาแล้ว มิเช่นนั้นคังหวังเฟยคงไม่มาเร็วขนาดนี้

คังหวังเฟยให้ความรู้สึกที่พอใช้ได้ เป็นหญิงที่สง่างามและมีคุณธรรม บนใบหน้ามีความอ่อนโยนและรอยยิ้มอยู่เสมอ ทำให้ผู้คนเห็นแล้วรู้สึกสบายใจ

ทันทีที่เข้ามา คังหวังเฟยไม่ได้ ‘ไร้มารยาท’ เหมือนซ่งฉงปิง และคำนับฮองเฮาตามธรรมเนียมปฏิบัติอย่างเคร่งครัด บนใบหน้าดูเคารพมากยิ่งขึ้น “คารวะเสด็จแม่เพคะ”

เมื่อเห็นคังหวังเฟย ฮองเฮาก็ยิ้มอย่างใจดี “เซียนเอ๋อร์มาแล้ว รีบลุกขึ้นเถิด”

คังหวังเฟยมีชื่อเดิมว่าหลิวจิ้งเซียน เป็นบุตรสาวภรรยาเอกของจวนหลิวไท่ฟู่ และเป็นคู่ภรรยาที่ให้ความเคารพนอบน้อมซึ่งกันและกันกับอ๋องคังแห่งเมืองหลวง

หลังจากที่คังหวังเฟยลุกขึ้น นางก็มองไปยังฮองเฮา “ไม่ทราบว่าเสด็จแม่ทรงมีเรื่องอันใดถึงเรียกลูกเข้ามาในวังเพคะ?”

เห็นได้ชัดว่าฮองเฮาไม่ได้บอกเหตุผลกับคังหวังเฟย

เมื่อฮองเฮาได้ยิน ก็มองไปยังซ่งฉงปิงที่ยืนอยู่ข้างๆ และกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “เพียงแค่ได้ยินว่าเจียเล่อลูกพี่ลูกน้องของเจ้า มีฝีมือการรักษาโรคที่ยอดเยี่ยม และยังมีชื่อเสียงในหมู่ประชาชนว่าเป็นเจ้าแม่ประทานบุตร เจ้าแต่งงานกับหงซีมาสี่ปีแล้ว ยังไม่มีลูก พอดีเรียกเจียเล่อลูกพี่ลูกน้องของเจ้ามาตรวจอาการให้เจ้า บางทีปีหน้าข้าอาจจะได้อุ้มเจ้าเด็กตัวอ้วน?”

ทันทีที่ฮองเฮากล่าวเช่นนี้ ไม่เพียงแต่คังหวังเฟยจะสีหน้าเปลี่ยน แต่ซ่งฉงปิงก็สีหน้าเปลี่ยนด้วยเช่นกัน

ฮองเฮากล่าวอย่างเต็มปากเต็มคำ ต้องการจะทำอะไร?

กลั่นแกล้งนาง?

นางกลั่นแกล้งได้ง่ายๆ เช่นนี้ คิดว่าจะยกนางให้สูงส่ง แล้วนางจะยอม?