บทที่ 587 เหรินยี่ถังเริ่มกิจการ

เมื่อไม้ปลุกสติดังขึ้น เหยียนขวนก็กลับมารู้สึกตัวอีกครั้ง

นอกจากความตกใจกลัว เหยียนขวนยังอยากจะเถียงข้างๆ คูๆ

แต่พยานก็อยู่ที่นี่พร้อม จ้งฉางจะให้โอกาสเขาได้อย่างไร

จ้งฉางสั่งให้โบยทันที

ถึงแม้จะเคยมีเหตุการณ์ที่บางคนต้องสารภาพผิดทั้งที่ไม่ได้ทำผิดเพราะถูกทรมาน แต่ก็มีบางคนที่ไม่ยอมสารภาพผิดเสียทีจนกระทั่งถูกทรมาน

เหยียนขวนทนได้

แต่หลี่ชนเหมยทนไม่ได้

ทีแรกก็โบยไปแล้วสิบไม้

เมื่อมีการโบยอีกครั้ง หลี่ชนเหมยจึงกรีดร้องออกมาตั้งแต่แรก

หลังจากรับการโบยเป็นครั้งที่สิบ หลี่ชนเหมยก็ทนไม่ไหวและตะโกนออกมาว่า “ข้าสารภาพ ข้าสารภาพแล้ว ข้ายอมสารภาพทุกอย่าง ใต้เท้าโปรดอย่าโบยเลย อย่าโบยข้าเลย!”

หลี่ชนเหมยเป็นม่ายตั้งแต่อายุยังน้อย นางเลี้ยงเหยียนขวนจนเติบใหญ่ด้วยตัวคนเดียวและพบเจอความลำบากมามาก

แต่ถึงอย่างนั้นนางก็ไม่เคยถูกลงโทษเช่นนี้

ด้วยเหตุนี้การถูกโบยไปยี่สิบไม้จึงนับว่าเป็นขีดจำกัดสูงสุดแล้วที่นางจะทนได้

“ท่านแม่!” เหยียนขวนร้อนรนทันทีที่ได้ยิน!

เหยียนขวนมีสติกว่าหลี่ชนเหมย เขารู้ดีว่าถ้าสารภาพออกไปจริงๆ มันจะเกิดอะไรขึ้น

เขาคิดว่าถ้าทนไปได้สักพักก็จะไม่มีอะไรแล้ว

แต่ถ้าสารภาพออกไป ไม่มีใครรู้เลยว่าอะไรกำลังรอพวกเขาอยู่

สรุปก็คือ การสารภาพน่ากลัวว่าการไม่สารภาพ

ทว่าเวลานี้หลี่ชนเหมยไม่สนใจอะไรทั้งนั้น

นางเจ็บปวดมากจริงๆ

เพราะเหตุนี้หลี่ชนเหมยจึงไม่สนใจอะไรอีก

นางเอ่ยปากสารภาพทุกอย่างออกมา

เล่าตั้งแต่เรื่องที่บุตรชายของนางล้อมหมู ตอนที่พวกนางเริ่มเตรียมตัวออกจากหมู่บ้านต้าซิงเพื่อหนีภัย

แต่ว่าการหนีภัยไม่ใช่ความคิดของพวกนางสองแม่ลูก

ถึงอย่างไรคนหนึ่งก็เป็นม่าย คนหนึ่งก็เป็นบัณฑิต ถ้าออกไปจากหมู่บ้านต้าซิง พวกนางจะใช้ชีวิตอยู่อย่างไร

พวกนางไม่กล้าออกเดินทาง

แต่เป็นลั่วเหอซิ่งต่างหากที่เกิดความคิดขึ้นมาและเป็นคนชักชวน

นอกจากนี้ลั่วเหอซิ่งยังแนะนำสองแม่ลูกเหยียนขวนให้รู้จักกับฮัวเว่ยซึ่งตอนนี้ไม่มีชีวิตอยู่แล้ว

ในตอนแรกฮัวเว่ยคิดจะจัดการกับซ่งฉงปิง พร้อมกันนั้นก็รู้สึกว่าเมืองหลินอานเป็นเมืองที่อับโชค ดังนั้นจึงคิดว่าจะหาวิธีจัดการนางหลังจากออกมาจากเมืองหลินอานแล้ว

ด้วยเหตุนี้ฮัวเว่ยจึงพาสองแม่ลูกเหยียนขวนมาที่เมืองหลวง

แต่หลังจากที่สองแม่ลูกเหยียนขวนเดินทางมาถึงเมืองหลวง ฮัวเว่ยก็ปล่อยให้สองแม่ลูกหาที่อยู่กันเองโดยไม่จัดการอะไรให้เลย

นั่นเพราะฮัวเว่ยถูกตระกูลฮัวลงโทษทันทีที่มาถึงเมืองหลวง

ด้วยเหตุนี้ฮัวเว่ยจึงดูแลใครไม่ได้เลย

หลังจากฮัวเว่ยตาย เหยียนขวนกับมารดาก็ได้ข่าวและรู้สึกหวาดกลัวมาก ตั้งใจว่าจะรีบออกไปจากเมืองหลวง

แต่ในตอนนั้นมีคนมาหาพวกเขา ขอให้พวกเขาช่วยกระจายข่าวลือและไปก่อความวุ่นวายที่จวนอ๋องอี้ว

แต่พอถามว่าคนที่มาหาพวกเขาเป็นใคร สองแม่ลูกเหยียนขวนกลับบอกไม่ได้

เนื่องจากอีกฝ่ายแค่บอกว่า หากทำตามวิธีของเขา ไม่เพียงแต่จะขอยศได้ยศ แต่ขอลาภก็จะได้ลาภด้วย

สองแม่ลูกย่อมตื่นเต้นเป็นธรรมดาเมื่อเจอสิ่งที่ยั่วยวน ดังนั้นจึงเกิดเป็นเรื่องราวอย่างที่เห็นในวันนี้

หลังจากรับฟังทุกอย่างจนจบ ซ่งหยุนดาซึ่งอดทนมานานก็ทนไม่ไหวอีกต่อไปและฟาดมือไปทางสองแม่ลูกเหยียนขวนทันที

ต่อหน้าธารกำนัล คลื่นความโกรธทำให้สองแม่ลูกเหยียนขวนกระเด็นออกไป

ทุกคนมองท่าทางที่โกรธจัดของซ่งหยุนดา จากนั้นจึงนึกขึ้นมาได้ว่าก่อนหน้านี้อ๋องอี้วไม่ใช่อ๋องอี้วผู้เอ้อระเหยลอยชาย แต่เขาเป็นถึงท่านอ๋องเทพแห่งสงครามที่ทำให้แคว้นของศัตรูหวาดกลัว