บทที่ 588 หนึ่งปีจ่ายยี่สิบเหวิน

“เจ้าได้ยินหรือไม่ว่าทางตะวันตกของเมืองมีโรงหมอมาเปิด”

“มีโรงหมอมาเปิดทางตะวันตกของเมืองแล้วแปลกตรงไหน จะมีสักกี่คนกันที่ไปหาหมอที่นั่น”

“เจ้านี่ช่างไม่รู้อะไรบ้างเลย โรงหมอนี่ไม่ได้มีอะไรแปลกประหลาด แต่ที่แปลกประหลาดคือใบประกาศที่หน้าโรงหมอ”

“ใบประกาศรึ แล้วใบประกาศนี่มีอะไรแปลก”

“ได้ยินมาว่าโรงหมอแห่งนี้ชื่อเหรินยี่ถัง ที่เหรินยี่ถังแห่งนี้ ขอเพียงแค่เป็นคนยากจน เจ้าก็จ่ายเงินปีละยี่สิบเหวิน ถ้าเกิดป่วยขึ้นมาทางนั้นจะเก็บค่ารักษาร้อยละยี่สิบ แต่ถ้ายากจนมากจริงๆ ก็จะได้รับการรักษาโดยไม่มีค่าใช้จ่าย”

“เถ้าแก่เหรินยี่ถังหัวไม่ดีงั้นหรือ ดูอย่างไรก็เป็นการค้าที่ขาดทุนชัดๆ”

“ข้าคิดว่าต้องเป็นการเล่นตลกแน่ๆ พวกเจ้าคิดว่าใครจะมาทำการค้าที่ขาดทุนเช่นนี้? ก็แค่เรียกร้องความสนใจเท่านั้นแหละน่า”

"....."

ในเวลาเพียงไม่นาน ข่าวลือเกี่ยวกับเหรินยี่ถังก็ถูกกล่าวถึงไปทั่วทุกตรอกซอกซอย

บางคนบอกว่าเจ้าของเหรินยี่ถังคงสมองขึ้นสนิมไปแล้วจึงได้ทำการค้าที่ขาดทุน

บางคนบอกว่าเจ้าของเหรินยี่ถังแค่คิดจะเล่นตลกเรียกร้องความสนใจจากผู้คน

บางคนบอกว่าเจ้าของเหรินยี่ถังกำลังวางแผนรวบรวมและโกงเงิน

แต่ก็มีคนบอกว่าเจ้าของเหรินยี่ถังตั้งใจจะทำการกุศล

กล่าวก็คือ ในชั่วระยะเวลาสั้นๆ เรื่องของเหรินยี่ถังก็กลายเป็นที่กล่าวขานไปทั่วทั้งเมืองหลวง

และในเวลานี้ผู้คนจำนวนมากก็มารวมตัวกันอยู่ที่เหรินยี่ถังแล้ว

มีทั้งผู้คนจากเขตยากจนทางตะวันตกของเมือง มีทั้งคนทั่วๆ ไป นอกจากนี้ยังมีคนร่ำรวย แน่นอนว่าต้องมีเจ้าของโรงหมอโรงอื่นมาดูเรื่องคึกคักที่เกิดขึ้นด้วย

คนเหล่านี้มารวมตัวกันจนหน้าเหรินยี่ถังแน่นขนัด

ซ่งฉงปิงที่มองดูอยู่ในมุมลับตารู้สึกพอใจมาก

เพราะเมื่อมีคนก็หมายความว่าทำสำเร็จไปครึ่งหนึ่งแล้ว

ตอนนี้สิ่งที่นางต้องการก็คือการป่าวประกาศให้รู้กันโดยทั่ว เพราะถึงอย่างไรนางก็อยากจะทำให้สำเร็จตามเป้าหมายในระยะเวลาที่สั้นที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ ดังนั้นหากไม่ป่าวประกาศให้ใหญ่โตก็คงไม่สำเร็จ

ในขณะเดียวกันนั้น หวู่เจียงซึ่งเป็นผู้ดูแลโรงหมอคนปัจจุบันก็เดินเข้ามาหาซ่งฉงปิง

“เวลานี้ยังไม่มีใครจ่ายเงินเลยขอรับจวิ้นจู่” แม้หวู่เจียงจะไม่เข้าใจว่าทำไมซ่งฉงปิงจึงเขียนใบประกาศแบบนั้น แต่เมื่อเห็นว่ายังไม่มีคนเข้ามาในโรงหมอเพื่อจ่ายเงิน เขาก็อดกังวลไม่ได้

ซ่งฉงปิงรับรู้ ทว่าไม่ได้กังวลเลยแม้แต่น้อย “เจ้าไปแปะประกาศใบที่สอง...”

จากนั้นคนที่มามุงดูจึงเห็นคนหนุ่มคนหนึ่งเดินออกมาฉีกใบประกาศ

“อย่างที่ข้าว่าไหมล่ะ ก็แค่เรียกความสนใจ พอกลายเป็นเรื่องใหญ่แล้วก็มาฉีกประกาศ...”

ใครบางคนกำลังพูดขึ้นมา แต่ยังพูดไม่ทันจบก็เห็นชายหนุ่มที่ฉีกประกาศทิ้ง หยิบประกาศใบใหม่ออกมาแปะ

“เอ๊ะ เนื้อหาเหมือนกันเลยนี่!”

มีคนสงสัย

จะฉีกใบเก่าแล้วแปะใบใหม่ที่มีเนื้อหาเดียวกันไปเพื่ออะไร

ในไม่ช้าก็มีคนสังเกตเห็นความแตกต่าง

“มันเขียนว่ามีเวลาจำกัด หมดเขตภายในปีนี้ ผู้ที่เข้าร่วมการคุ้มครองนี้ในครั้งต่อไปจะต้องรอหลังเทศกาลไหว้พระจันทร์ปีหน้า”

คำพูดของคนรู้หนังสือผู้นี้ ทำให้ผู้คนที่กำลังมุงดูเริ่มกังวลขึ้นมาเล็กน้อย

ตอนนี้คือเดือนสิบ อีกไม่ถึงสองเดือนก็จะถึงปลายปีแล้ว

ดังนั้นใครบางคนจึงลุกขึ้นยืนและมองหวู่เจียง “น้องชาย ที่บอกว่าจ่ายเงินยี่สิบเหวิน พวกเจ้าคุ้มครองนานแค่ไหนรึ”

หวู่เจียง “ระยะเวลาคุ้มครองคือหนึ่งปี”

คนผู้นั้นถามต่ออีกว่า “พวกเจ้า... คงไม่ได้โกหกใช่หรือไม่”

ยี่สิบเหวินไม่ใช่เงินมากมาย

แต่เงินก็ไม่ใช่ของที่หล่นลงมาจากฟากฟ้า