บทที่ 611 นกกระจอกบินขึ้นไปบนท้องฟ้าก็จะกลายเป็นหงส์หรือ?

ซ่งฉงปิงไม่หยุด

นางไม่ได้มีหน้าที่ต้องฟังผู้อื่นเช่นนั้น

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง คนผู้นั้นยังคง——

“ลั่วเสี่ยวปิง ข้าบอกให้เจ้าหยุด!”

ลั่วเสี่ยวจู๋โกรธมาก

เดิมทีหลังจากได้รับการแต่งตั้งให้เป็นเจ้าอำเภอ นางควรจะมาเมืองหลวงตั้งนานแล้ว

แต่ไม่รู้ว่าทำไม ระหว่างการเดินทางของนางถึงได้ไม่ราบรื่นอย่างมาก

แม้กระทั่งก่อนที่จะเข้าไปในเมืองหลวง นางตั้งใจไปสืบข่าวคราว ไม่คิดเลยว่าในเมืองหลวงจะมีเพียงไม่กี่คนที่รู้จักเจ้าอำเภอจู้อิน

ในช่วงเวลานี้ มีเพียงเจียเล่อจวิ้นจู่คนเดียวเท่านั้นที่เป็นประเด็นในยามว่างของทุกคน

และเจียเล่อจวิ้นจู่ผู้นั้น ว่ากันว่าเกิดในครอบครัวชาวนา แม้ว่าจะมีสายเลือดของราชวงศ์ แต่ชีวิตพลิกผัน และเติบโตมาในครอบครัวชาวนา

ยังมีเรื่องราวอีกมากมายเกี่ยวกับเจียเล่อจวิ้นจู่ แต่นางไม่อยากฟัง

นางครุ่นคิดเกี่ยวกับคำถามหนึ่งมาโดยตลอด ตอนที่ตนเองเข้ามาในเมืองหลวง จะต้องทำอย่างไรให้ตนเองเป็นที่รู้จัก

ประจวบเหมาะกับในช่วงเวลานั้น นางได้พบกับนักเล่าเรื่องตกอับคนหนึ่ง จึงใช้เงินจ้างมา

แต่เหล่าประชาชนไม่ได้สนใจฟังเลยด้วยซ้ำ

ไม่ง่ายเลยที่จะมีคนฟัง และไม่คิดว่าจะมีคนหัวเราะเพราะเรื่องนี้

มีอะไรน่าหัวเราะ?

เห็นได้ชัดว่าเป็นเรื่องที่น่าตื่นเต้นมาก นางทำเพื่อบ้านเมืองและประชาชน หรือว่าไม่ควรยกย่อง?

รถม้าแล่นช้ามาก เป็นคำสั่งของนาง

ดังนั้นนางจึงตั้งใจฟังข่าวคราว

เพียงแต่นางคิดไม่ถึงว่าจะได้เจอลั่วเสี่ยวปิงที่เมืองหลวง

และคนผู้นั้นที่หัวเราะเยาะตนเอง ก็คือลั่วเสี่ยวปิง!

ลั่วเสี่ยวปิง!

นี่ คนที่นางเกลียดเข้ากระดูก

นางบอกให้นางหยุด แต่นางไม่หยุด น่าชิงชัง!

“ทหาร ขวางนางไว้!” ลั่วเสี่ยวจู๋สั่ง

วันนี้ในเมื่อได้เจอกับลั่วเสี่ยวปิงแล้ว เช่นนั้นนางจะทำให้นางได้รู้ถึงความสามารถของนาง นางต้องการให้นางคุกเข่าลงตรงหน้าตนเอง และแหงนมองตนเอง

ตอนนี้นางเป็นเจ้าอำเภอ

ลั่วเสี่ยวปิง นางเป็นอะไร?

เมื่อลั่วเสี่ยวจู๋คิดเช่นนี้ องครักษ์ข้างกายของนางก็ก้าวไปข้างหน้า เพื่อขวางทางซ่งฉงปิง

และเมื่อองครักษ์ที่ติดตามซ่งฉงปิงอยู่ไม่ไกลเห็นเช่นนี้ ก็กำลังจะก้าวไปข้างหน้า แต่ถูกสายตาหนึ่งหยุดไว้

องครักษ์ทั้งสองคนได้รับการว่าจ้างจากลั่วเสี่ยวจู๋ระหว่างทาง

หลังจากขวางซ่งฉงปิงไว้ ก็มองไปที่ใบหน้าของซ่งฉงปิงและตกตะลึง

ซ่งฉงปิงไม่ใช่แค่สวย แต่ยังเยือกเย็นและสง่าผ่าเผยอีกด้วย ในขณะนั้นทำให้พวกเขารู้สึกละอายใจ ไม่กล้ามองหน้า และยิ่งไม่กล้าปะทะกัน

ซ่งฉงปิงเหลือบมองทั้งสองคน ก่อนจะหันไปมองลั่วเสี่ยวจู๋

ในเวลานี้ลั่วเสี่ยวจู๋ แต่งกายด้วยชุดผ้าไหม สง่างาม และดูเหมือนคุณหนูของตระกูลสูงศักดิ์

เพียงแต่คุณหนูของตระกูลสูงศักดิ์ ยังมีนิสัยใจคอที่ด้อยกว่าบุตรสาวของตระกูลมั่งคั่งที่มีชื่อเสียงในเมืองหลวง

ไม่ว่าลั่วเสี่ยวจู๋จะมีประสบการณ์อย่างไร มีทรัพย์สมบัติอย่างไร นั่นก็คือแต่ก่อนที่เห็นได้จากหลังบ้านตระกูลจู ไม่ได้มีทัศนคติมากยิ่งขึ้น และกำหนดขอบเขตของนางในตอนนี้

เมื่อเทียบกับคนในเมืองหลวง เห็นได้ชัดว่าลักษณะท่าทางของนางไม่สุภาพเรียบร้อยอย่างมาก

ลั่วเสี่ยวจู๋ไม่เห็นความแตกต่างแบบนี้ แต่ซ่งฉงปิงสามารถเห็นได้ในชั่วพริบตาเดียว

เมื่อลั่วเสี่ยวจู๋เห็นใบหน้าตรงๆ ของซ่งฉงปิง นางก็อดไม่ได้ที่จะตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง

ดูเหมือนว่าซ่งฉงปิงจะใจกว้างกว่าแต่ก่อนเล็กน้อย ในขณะนั้น นางรู้สึกตระหนกตกใจ

ทำไม?

ลั่วเสี่ยวปิงเป็นแค่หญิงสาวชาวบ้านไม่ใช่หรือ?

นางใช้ชีวิตมากกว่าลั่วเสี่ยวปิงหนึ่งชาติ อยู่ที่ตระกูลจูมาหนึ่งชาติ มีประสบการณ์และความรู้กว้างขวาง