บทที่ 612 ฉีเทียนเห้าหึงหวง

เจียเล่อ——จวิ้นจู่?

ลั่วเสี่ยวจู๋ตกตะลึง

และมองไปที่ซ่งฉงปิงอย่างไม่อยากเชื่อ ในหัวมีเสียงดังหึ่งๆ

เป็นไปได้อย่างไร?

ลั่วเสี่ยวปิงจะเป็นเจียเล่อจวิ้นจู่ได้อย่างไร?

นางจะเป็นเจียเล่อจวิ้นจู่ที่เล่าลือกันได้อย่างไร?

ทันใดนั้นลั่วเสี่ยวจู๋ดูเหมือนจะคิดอะไรได้

ในตอนนั้น——เมื่อชาติที่แล้ว ตอนที่อานอานกลายเป็นอ๋องเซ่อเจิ้ง ดูเหมือนจะมีเรื่องอะไรเกิดขึ้น

ดูเหมือนว่าอ๋องอี้วและอี้วหวังเฟยจะไปที่เมืองหลินอาน เพื่อตามหาบุตรสาวแท้ๆ ของตนเอง

เพียงแต่ในเวลานั้น ตนเองใกล้จะหมดลมหายใจแล้ว และเหลือเวลาอีกไม่นาน......

ด้วยเหตุผลนี้ นางจึงไม่ได้สนใจมาโดยตลอด

ตอนนี้เมื่อมองไปที่ลั่วเสี่ยวปิง ลั่วเสี่ยวจู๋ก็รู้สึกว่าช่างน่าขันยิ่งนัก

ตนเองคิดว่าหลังจากที่ตนเองได้เป็นเจ้าอำเภอแล้ว จะสูงส่งและได้ยืนอยู่ข้างกายอ๋องเซ่อเจิ้ง สามารถเทียบได้กับลั่วเสี่ยวปิง ผลสุดท้ายก็เป็นแค่เรื่องน่าขบขัน?

ลั่วเสี่ยวปิงเป็นจวิ้นจู่ของราชวงศ์?

ทำไมลั่วเสี่ยวปิงถึงเป็นจวิ้นจู่ของราชวงศ์?

และนางเป็นเพียงเสี้นยจู่ที่บริจาคเสบียงอาหารจำนวนมาก แม้กระทั่งจวิ้นจู่คนหนึ่งก็ไม่ใช่

ซ่งฉงปิงเหลือบมองลั่วเสี่ยวจู๋ที่เกือบจะกลายเป็นหิน หลังจากนั้นก็มองไปยังหญิงสาวสูงศักดิ์ที่อยู่ตรงหน้า

ไม่มีความทรงจำใดๆ

“เจ้าคือ?” ซ่งฉงปิงถาม

แม้ว่าจะดูงดงามและเย่อหยิ่ง แต่ดูเหมือนจะไม่รังเกยจ

อืม อาจเป็นเพราะสิ่งที่ตนเองพูด ซ่งฉงปิงคิดเช่นนั้น

เมื่อถูกถามชื่อ ว่านเหม่ยเถียนก็ตื่นเต้นมาก

“ข้าชื่อว่านเหม่ยเถียน จากบ้านซื่อหลาง ปีนี้อายุสิบหก…...ย่างสิบเจ็ดแล้ว ยังไม่ได้หมั้นหมาย......”

“อืม วันหลังถ้าว่างก็สามารถไปเป็นแขกที่จวนอ๋องอี้วได้” เมื่อเห็นว่าว่านเหม่ยเถียนพูดไม่หยุด ซ่งฉงปิงก็รีบเอ่ยปาก

ในเวลานี้นางกลืนไม่เข้าคายไม่ออกเล็กน้อย และสงสัยจริงๆ ว่าหากตนเองยังไม่เอ่ยปากอีก ว่านเหม่ยเถียนผู้นี้คงจะรายงานแม้แต่ส่วนสูงของตนเองใช่หรือไม่......เอ่อ หากเป็นเช่นนั้น

เมื่อว่านเหม่ยเถียนได้ยิน ทันใดนั้นก็ยิ่งดีใจมากขึ้น “ได้ๆ พรุ่งนี้ข้าจะไป——”

ซ่งฉงปิง: “......ได้! ”

เมื่อว่านเหม่ยเถียนเห็นซ่งฉงปิงพยักหน้าก็ดีใจมาก

สวรรค์รู้ว่านางชื่นชมซ่งฉงปิงมากแค่ไหน

เห็นได้ชัดว่ามาจากชนบท แต่กลับบดขยี้หญิงสาวสูงศักดิ์ที่เติบโตมาในเมืองหลวงตั้งแต่เด็ก

หลังจากเผชิญกับอันตรายใหญ่หลวงเช่นนั้น ก็ยังสามารถสงบสติอารมณ์ได้ ช่างน่าชื่นชมจริงๆ

เหตุผลที่ว่านเหม่ยเถียนมีความคิดนี้ เป็นเพราะก่อนที่จะอายุสิบขวบ นางไม่ได้อาศัยอยู่ที่เมืองหลวง แต่หลังจากอายุสิบขวบ นางก็ย้ายตามพ่อแม่ที่มารับตำแหน่ง จึงได้มาอยู่ที่เมืองหลวงด้วย

ในตอนแรกนางเข้ากันไม่ได้ และมักจะถูกบีบคั้น

ต่อมาใช้เวลาหลายปีในการเรียนรู้ที่จะเสแสร้ง และนางก็ค่อยๆ แทรกซึมเข้าในแวดวงหญิงสาวสูงศักดิ์ของเมืองหลวง

แต่เมื่ออยู่ด้วยกันกับพวกนาง นางไม่รู้สึกว่ามีความสุขมาก แต่ตอนนี้กลับรู้สึกว่ามีความสุขอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน

ซ่งฉงปิงเป็นคนที่เป็นแบบอย่างของนางจริงๆ

และเมื่อคนที่เป็นแบบอย่างของตนเองถูกรังแก นางจะไม่ช่วยกลับมาได้อย่างไร

ดังนั้นว่านเหม่ยเถียนจึงเอามือกอดอก เชิดคางขึ้นอย่างเย่อหยิ่ง และมองไปที่ลั่วเสี่ยวจู๋ “บังอาจ อยู่ต่อหน้าเจียเล่อจวิ้นจู่ เจ้ากล้าที่ไม่คำนับหรือ? เจ้าดูหมิ่นราชวงศ์! ”

ทันทีที่คำพูดเหล่านี้ออกมา ลั่วเสี่ยวจู๋ก็รู้สึกตัวกลับมาอีกครั้ง

ไม่ว่าจะโง่แค่ไหน ก็ย่อมรู้ว่าการดูหมิ่นราชวงศ์มีโทษอย่างไร

แม้ว่าจะไม่ยอมเต็มใจ แต่ท้ายที่สุดลั่วเสี่ยวจู๋ก็ต้องคำนับให้ซ่งฉงปิง ภายใต้การเยาะเย้ยของทุกคน

เดิมทีคิดว่าจะทำให้ลั่วเสี่ยวปิงอับอายได้ แต่สุดท้ายแล้วก็เป็นตนเองที่ต้องอับอาย สายตาของลั่วเสี่ยวจู๋เต็มไปด้วยความชั่วร้าย แต่ทำได้เพียงแอบเกลียดชัง และมองดูลั่วเสี่ยวปิงหายไปจากสายตาของตนเอง

ระหว่างทางว่านเหม่ยเถียนติดตามข้างกายซ่งฉงปิง

ในระหว่างที่พูดคุยกันเรื่อยเปื่อย ซ่งฉงปิงก็รู้บางอย่างเกี่ยวกับว่านเหม่ยเถียน

ตัวอย่างเช่นว่านเหม่ยเถียนเคยอาศัยอยู่ที่ชายแดน ดังนั้นลักษณะท่าทางภายนอกจึงไม่เหมือนกับหญิงสาวสูงศักดิ์ในเมืองหลวง แต่ธาตุแท้ก็ยังคงมีความดุร้ายอยู่

สิ่งนี้ค่อนข้างคล้ายกับจีเหวินจุน

เมื่อนึกถึงจีเหวินจุน ซ่งฉงปิงก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว

ไม่ได้ข่าวคราวของจีเหวินจุนมาสักพักแล้ว ไม่รู้ว่านางเป็นอย่างไรบ้าง และไม่รู้ว่าจีฮูหยินมาเมืองหลวงแล้วหรือไม่

พรุ่งนี้ต้องไปดูเสียหน่อย