บทที่ 613 ฝ่าบาททรงพระราชทานการแต่งงาน

ซ่งฉงปิงลงจากรถม้าอย่างรวดเร็ว

ในเวลานี้เหล่าข้าหลวงที่อยู่หน้าประตูจวนแม่ทัพ ต่างก็เห็นซ่งฉงปิง และคารวะซ่งฉงปิง

ซ่งฉงปิงพยักหน้าให้พวกเขาเล็กน้อย แต่ยังไม่ทันได้ถามว่าเกิดอะไรขึ้น นางก็เห็นจีฮูหยินเดินออกมาพร้อมกับคนใช้ของจีเหวินจุน

ที่แท้จีเหวินจุนก็มาถึงเมื่อหลายวันก่อน เพียงแต่เก็บตัวอยู่ในจวนและไม่ออกไปไหน

เมื่อเห็นซ่งฉงปิง แววตาของจีฮูหยินก็เปล่งประกาย

แต่ไม่นานก็สงบลง และเห็นแววตาที่ไม่คุ้นเคยอย่างยิ่งของซ่งฉงปิง

ในเวลานี้สีหน้าของจีเหวินจุนดูกลัดกลุ้ม และคนทั้งคนก็ดูเหมือนเงียบไม่พูดไม่จา

ต่อมาเป็นพระราชโองการ

ไม่ต้องสงสัยเลยว่านี่เป็นพระราชโองการพระราชทานการแต่งงาน

ผู้ที่ได้รับพระราชทานการแต่งงานคือคนตระกูลมู่ หลานชายแท้ๆ ของฮองเฮา มู่กุ้ยเหริน บุตรคนที่สามของมู่ต้าฮ่าว

บทสรุปนี้ทำให้ซ่งฉงปิงขมวดคิ้ว

ในเวลานี้ฝ่าบาททรงต้องการเป็นทองแผ่นเดียวกันหรือ?

เมื่อเห็นท่าทางที่อยากจะร้องไห้ของจีเหวินจุน ซ่งฉงปิงก็กำมือแน่นขึ้น

หลังจากอ่านพระราชโองการพระราชทานการแต่งงานแล้ว หัวหน้าขันทีที่ประกาศพระราชโองการก็มองไปที่ซ่งฉงปิงและถามว่า “เจียเล่อจวิ้นจู่ทรงคุ้นเคยกับแม่นางจี?”

ขันทีที่ประกาศพระราชโองการสีหน้าดูสงสัย

“ไม่ถึงกับคุ้นเคย จีฮูหยินเพียงแค่นัดให้ข้ามาตรวจดูอาการเท่านั้น”

จีเหวินจุนเข้ามาในเมืองหลวงพร้อมกันกับซ่งฉงปิง และเรื่องนี้ก็ไม่ใช่ความลับอะไร

แต่หลังจากที่จีเหวินจุนเข้ามาในเมืองหลวง ก็ไม่ค่อยใกล้ชิดกับซ่งฉงปิงมากนัก และไม่มีใครรู้ว่าพวกนางเป็นเพื่อนสนิทกันหรือไม่

ในตอนนี้ขันทีถามเพียงเพื่อความแน่ใจ

ดูจากท่าทางของจีฮูหยิน ซ่งฉงปิงก็รู้ว่าต้องตอบโต้อย่างไร

เมื่อขันทีที่ประกาศพระราชโองการได้ยิน ก็ถามโดยไม่รู้ตัวว่า “จีฮูหยินนัดหมายอย่างไร?”

เมื่อได้ยิน ซ่งฉงปิงก็หัวเราะเยาะ “ทำไม? ท่านสนใจเรื่องตรวจรักษาผู้ป่วยและช่วยชีวิตผู้คนด้วยหรือ?”

เมื่อขันทีที่ประกาศพระราชโองการได้ยิน สีหน้าก็ตื่นตระหนก และรีบกล่าวด้วยความเคารพว่า “บ่าวมิกล้า”

ถึงอย่างไรพวกเขาก็เป็นบ่าว บางอย่างพวกเขาก็ไม่ควรถามจริงๆ

พูดจบก็พาข้าหลวงจากไป

หลังจากออกไปไกลแล้ว ขันทีที่ประกาศพระราชโองการก็สั่งข้าหลวงที่อยู่ข้างๆ ว่า “หลังจากกลับไปแล้ว เรื่องนี้หากฝ่าบาททรงไม่ตรัสถาม พวกเราก็ไม่ต้องพูด ต้องระวังคนไม่ดีจะทำให้ขุ่นเคือง มิเช่นนั้นกี่หัวก็คงไม่พอให้ตัด เข้าใจหรือไม่?”

เมื่อข้าหลวงคนอื่นๆ ได้ยินก็ตอบรับซ้ำแล้วซ้ำเล่า

และซ่งฉงปิงก็รอให้เหล่าข้าหลวงไปกันให้หมด ก่อนที่จะพาไป๋เสาเข้าไปในจวนแม่ทัพ พร้อมกับจงเมิ่งจูและจีเหวินจุน

เพียงแต่หลังจากเดินเข้าไปในจวนแม่ทัพ จงเมิ่งจูก็ไม่ได้พูดคุยกับซ่งฉงปิง แม้แต่จีเหวินจุนก็ไม่พูด ดูเหมือนเฉยเมยมาก

ซ่งฉงปิงขมวดคิ้วเล็กน้อย หลังจากเหลือบมองสาวใช้ที่อยู่ข้างๆ พวกนาง

นางรู้เรื่องเกี่ยวกับชายแดนไม่น้อย

ฉีเทียนเห้าเคยบอกกับนาง

ในตอนนี้เนื่องจากปัญหาเรื่องเสบียงอาหาร จีซิงยี่จึงไม่ใช่ฝ่ายสนับสนุนฮ่องเต้อีกต่อไป สิ่งเหล่านี้เป็นการทำอย่างลับๆ และฮ่องเต้ซ่งหยุนจางไม่รู้

แต่ไม่รู้ก็ไม่รู้ ซ่งหยุนจางต้องการกุมจีซิงยี่ไว้ในมือ จึงให้จงเมิ่งจูแม่ลูกเข้ามาในเมืองหลวง และยังให้จีเหวินจุนเป็นทองแผ่นเดียวกันกับตระกูลมู่

หากเดาไม่ผิด คนรับใช้เหล่านี้ล้วนเป็นสายข่าวข้างกายของฮ่องเต้ไม่มากก็น้อย

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ ซ่งฉงปิงก็สำรวมสีหน้าท่าทาง

จนกระทั่งมาถึงเรือนของจงเมิ่งจู ซ่งฉงปิงก็ตรวจชีพจรให้จงเมิ่งจู

นอกจากความกังวลแล้ว ไม่มีอะไรที่เป็นปัญหา

แต่ซ่งฉงปิงขมวดคิ้วและกล่าวเบาๆ ว่า “ข้าต้องตรวจดูร่างกายของฮูหยินอย่างละเอียด”

เมื่อจงเมิ่งจูได้ยินเช่นนี้ สีหน้าก็ดูเป็นกังวล “ร่างกายของข้ามีอะไรผิดปกติหรือ? ”

ซ่งฉงปิงส่ายหัว “มิใช่เช่นนั้น เพียงแค่ต้องการตรวจฮูหยินอย่างละเอียด”

เมื่อจงเมิ่งจูได้ยินก็พยักหน้า หลังจากนั้นก็สั่งด้วยเสียงหนักแน่น “พวกเจ้าทั้งหมดออกไปรอข้างนอกเถอะ”

สาวใช้คนอื่นๆ ออกไปหมดแล้ว มีเพียงแม่นมอายุสามสิบกว่าคนเดียวเท่านั้น ที่ไม่ได้ตั้งในจะออกไปและกล่าวว่า “บ่าวจะคอยรับใช้อยู่ข้างๆ วางใจได้เจ้าค่ะ”