บทที่ 614 ผู้ชายออดอ้อนจนติดเป็นนิสัย จะทำอย่างไรดี?

ในที่สุดเงาร่างสีเหลืองก็รวบรวมความกล้า ก้าวไปข้างหน้าแล้วเคาะประตูใหญ่ของจวนอ๋องอี้ว

“ท่านมาหาใคร?”

องครักษ์มองดูเงาร่างสีเหลืองและถาม

“ข้าชื่อว่านเหม่ยเถียน มาหาเจียเล่อจวิ้นจู่” พูดจบ ว่านเหม่ยเถียนก็กล่าวอย่างประหม่าว่า “เมื่อวานข้าอยู่กับนาง พวกเราตกลงกันแล้ว”

อันที่จริงว่านเหม่ยเถียนไม่แน่ใจอย่างมาก

ถึงอย่างไรโดยปกติแล้วการไปเยี่ยมเยียนที่บ้านจะต้องส่งเทียบเชิญล่วงหน้า นางเพียงแค่พูดกับเจียเล่อจวิ้นจู่ด้วยวาจา และไม่รู้ว่าเจียเล่อจวิ้นจู่จะจำได้หรือไม่

เดิมทีลังเลอยู่นาน ในที่สุดหลังจากคิดไปคิดมาแล้ว ว่านเหม่ยเถียนก็ตัดสินใจมาเสี่ยงดวง

แต่ทว่าเมื่อองครักษ์ได้ยิน แม้ว่าจะไม่ได้ขับไล่ด้วยท่าทางที่ไม่ดี แต่คำพูดที่ออกมาก็ยังทำให้ว่านเหม่ยเถียนผิดหวัง “จวิ้นจู่อออกไปตั้งแต่เช้าแล้ว”

เมื่อว่านเหม่ยเถียนได้ยินก็จากไปอย่างผิดหวังเล็กน้อย

หลังจากที่ซ่งฉงปิงออกมาจากจวนจีแล้ว นางก็ตรงไปที่เหรินยี่ถัง

และในเวลานี้ โม่เวิ่นที่เตรียมจะไปที่เหรินยี่ถังก็โชคร้าย

ขณะเดินอยู่บนถนนก็เจอกับถังขยะที่หล่นลงมาจากฟ้า——แม้ว่าจะไม่โดนตัวเขา แต่ก็มีกลิ่นเหม็น

เหม็นมากจนเขาแทบจะอาเจียนอาหารมื้อเช้าออกมา

หลังจากนั้น ในขณะเดิน จู่ๆ ก็พบกับอันธพาลที่พยายามจะดึง เขาบอกว่าเขาเป็นสามีของนาง และขอร้องว่าอย่าทอดทิ้ง

หลังจากฉุดกระชากอยู่นานก็ทนไม่ไหวแล้ว

หากไม่ได้อยู่บนถนน เขาคงจะซัดกระเด็นด้วยฝ่ามือเดียวจริงๆ

จากนั้นเพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้เกิดเรื่องเลวร้ายดังกล่าวขึ้น จึงเดินไปที่ตรอกเล็กๆ แต่ก็ถูกชายสวมหน้ากากดำคนหนึ่งขวางไว้

คนผู้นี้ค่อนข้างคุ้นเคย

“ใต้เท้าบังคับข้ามาที่นี่ มีเรื่องอะไร?” โม่เวิ่นยิ้ม นัยน์ตาเต็มไปด้วยความเยือกเย็น และเตรียมพร้อมที่จะวิ่งตลอดเวลา

อีกฝ่าย เขายังไม่ต้องการจะปะทะ

ฉีเทียนเห้ามองไปที่โม่เวิ่นอย่างเย็นชา

เป็นชายผู้นี้ที่อยากได้ภรรยาของเขา

และไม่พบบุคคลดังกล่าว

ในเมื่อมีเจตนาไม่ดี เช่นนั้นก็ฆ่าให้ตาย

ฉีเทียนเห้าบุกโจมตี โดยไม่พูดไม่จา

สำหรับคนที่แย่งภรรยาของตนเอง ฉีเทียนเห้าไม่มีทางออมมือ และจะไม่ยอมอ่อนข้อ

ทันทีที่ฉีเทียนเห้าลงมือ โม่เวิ่นก็เตรียมที่จะวิ่งหนี

แต่เทียนเห้ารวดเร็วยิ่งกว่า

โม่เวิ่นยืนกรานที่จะวิ่ง เพียงแต่มีแต่จุดจบที่ไม่ดี

ดังนั้นโม่เวิ่นจึงไม่วิ่งและตอบโต้กลับโดยตรง

หลังจากผ่านไปไปหลายกระบวนท่า โม่เวิ่นก็ได้รับบาดเจ็บไม่น้อย และต้องการยุติการพัวพันนี้ตลอดเวลา แต่ก็ไม่สำเร็จ

จากนั้นก็วิ่งไปทางเหรินยี่ถังในทันที

เมื่อเห็นเช่นนี้ ฉีเทียนเห้าก็ต้องการสกัดกั้น

โม่เวิ่นขมวดคิ้วและสะบัดแขน จากนั้นขว้างผงบางอย่างใส่ฉีเทียนเห้า

ฉีเทียนเห้ากลั้นหายใจเป็นอย่างแรก

แต่ทว่าผงนั้นส่งผลกระทบต่อตา และฉีเทียนเห้าก็ไม่ได้หลับตา

มือของฉีเทียนเห้าไม่หยุดเคลื่อนไหว และซัดฝ่ามือไปที่หลังของโม่เวิ่น

โม่เวิ่นกระอักเลือดออกมา เหลือบมองฉีเทียนเห้า กระโดดทะยานและจากไป

เมื่อฉีเทียนเห้าเตรียมที่จะไล่ตามไป เขาก็ตระหนักว่าดวงตาของตนเองพร่ามัว

ฉีเทียนเห้ากระวนกระวายใจเล็กน้อย และไม่ได้ไล่ตามต่อไป แต่หันหลังเดินกลับไปที่เหรินยี่ถัง

ในขณะที่ซ่งฉงปิงกำลังตรวจรักษาโรค ซ่งฉงปิงก็รู้สึกว่าเปลือกตากระตุก ราวกับว่ามีเรื่องบางอย่างเกิดขึ้นไป๋เสามาพูดอะไรบางอย่างข้างหูของซ่งฉงปิง ซ่งฉงปิงจึงรู้ว่าความรู้สึกของตนเองนั้นไม่ผิด

หลังจากบอกผู้ป่วยว่าวันนี้ตนเองไม่ตรวจรักษาแล้ว ซ่งฉงปิงก็เดินเข้าไป

ซ่งฉงปิงตรงไปที่ห้องรับรองของตนเอง

จากนั้นทันทีที่เปิดประตูห้องรับรอง ซ่งฉงปิงก็ถูกแขนที่แข็งแกร่งดึงเข้าไปในอ้อมกอด

ต่อมาลมหายใจอุ่นๆ ก็กระทบใบหน้า

ในชั่วขณะหนึ่งซ่งฉงปิงมีความคิดที่จะปล่อยให้อีกฝ่ายทำสำเร็จ แต่นางไม่ได้ลืมคำพูดของไป๋เสา