บทที่ 636 เริ่มคิดบัญชี (2)

จู่ๆ ซ่งฉงปิงก็ลุกขึ้น ทำให้ฉีเทียนเห้าทำอะไรไม่ถูก แล้วลุกขึ้นยืนตามไปด้วย

ภายใต้ความสับสน ฉีเทียนเห้าก็อยากจะไปคว้าซ่งฉงปิง แต่ถูกซ่งฉงปิงหลบเลี่ยงด้วยสีหน้าที่เย็นชา

"ปิงเอ๋อร์——"

"อย่ามาเรียกข้า——"

น้ำเสียงของซ่งฉงปิงดุดัน ตัดบทคำพูดของฉีเทียนเห้าโดยตรง

เป็นครั้งแรกที่ฉีเทียนเห้าถูกซ่งฉงปิงปฏิบัติเช่นนี้ จึงค่อนข้างทำอะไรไม่ถูก

แต่สายตาของซ่งฉงปิงยิ่งเยือกเย็น นี่จึงเพียงพอที่จะพิสูจน์ความโกรธเคืองภายในใจของนางในเวลานี้

"ฉีเทียนเห้า!"

"ข้าอยู่นี่!" ฉีเทียนเห้ายืดตัวตรง เวลานี้คล้ายกับเด็กที่ทำเรื่องผิดคนหนึ่ง

และในความเป็นจริง เขาก็ทำเรื่องที่ผิดจริงๆ

แต่ในเวลานี้ ฉีเทียนเห้าไม่ได้ตระหนักถึง

กล่าวอีกนัยหนึ่ง ในเวลานี้เขาไม่รู้โดยสิ้นเชิงว่าตนเองทำอะไรให้ซ่งฉงปิงโกรธ อีกทั้งยังอารมณ์ร้อนมากขนาดนี้อีกด้วย

ไม่ว่าจะเป็นคนเฉลียวฉลาดใจเย็นขนาดไหน เมื่อได้พบคนที่ชอบ เมื่อเผชิญหน้ากับเรื่องราวที่เกี่ยวข้องกับคนที่ชอบ บางครั้งสมองก็ขัดข้องจนไม่อาจใช้การได้

และในเวลานี้ ฉีเทียนเห้าก็อยู่ในสถานการณ์นี้

ทั้งหมดของหัวใจ มีเพียงความโกรธเคืองของซ่งฉงปิง ความโกรธอย่างมากมายนั้น ล้วนทำให้เขาไม่เข้าใจว่าเพราะเหตุใดนางจึงโกรธ

"เจ้าไม่เชื่อในฝีมือของข้ามาโดยตลอด ใช่หรือไม่?" ซ่งฉงปิงกล่าว

น้ำเสียง สงบนิ่งอย่างไม่เคยมีมาก่อน

แต่ทว่า ความสงบนิ่งเช่นนี้ กลับทำให้ฉีเทียนเห้าอกสั่นขวัญแขวน

ถึงแม้จะไม่เข้าใจว่าเพราะเหตุใดซ่งฉงปิงจึงถามเช่นนี้ แต่ฉีเทียนเห้าก็ยังส่ายหน้าทันที "เปล่า เปล่าเลยนะ"

นี่คือคำพูดที่จริงใจ

"ข้าจะไม่เชื่อในความสามารถของเจ้าได้อย่างไร? บนโลกนี้ไม่มีผู้หญิงที่เก่งกาจไปกว่าเจ้าอีกแล้ว บางครั้งข้ายังกลัวเลยว่าเจ้าดีเลิศเช่นนี้แล้วจะถูกคนอื่นแย่งไป"

นี่ก็คือคำพูดที่จริงใจ

ใครจะคาดคิดว่าคนอย่างฉีเทียนเห้าที่แข็งแกร่งขนาดนี้ เป็นอ๋องเซ่อเจิ้งชาติบ้านเมือง คาดไม่ถึงว่าบางครั้งจะกระวนกระวายใจ บางครั้งจะมีความหวาดกลัว?

และทุกสิ่งทุกอย่างนี้ ล้วนเป็นเพราะซ่งฉงปิงที่ดีเกินไป ดีอย่างไม่เหมือนใคร

ความดีนี้ จึงทำให้บางครั้งเขารู้สึกกลัวว่าตนเองจะไม่ดีพอ หรือว่าทำบางด้านได้ไม่ดีพอ

ซ่งฉงปิงได้ยินเช่นนี้ก็ตกตะลึง

ความไม่สบายใจภายใต้ดวงตาของฉีเทียนเห้านางก็เห็นอยู่ในสายตา

แต่ในเวลานี้ นางก็ไม่อาจไปปลอบใจฉีเทียนเห้าได้

นางไม่อาจลืม ว่าตนเองกำลังโกรธอยู่

บางคำพูด วันนี้นางจะต้องพูดให้ชัดเจน

ไม่เช่นนั้น ถ้าหากผู้ชายตรงหน้าคนนี้ทำผิดอีก.......

นางสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ขจัดความคิดที่ยุ่งเหยิง แล้วกล่าวซักถามด้วยเสียงที่เยือกเย็นว่า "เจ้าก็บอกว่าข้าเก่งกาจอย่างมาก แต่ทำไมตอนที่เจ้าได้รับบาดเจ็บถึงไม่มาหาข้าเป็นคนแรก? แถมยังจะต้องให้คนปิดบังข้าอีก?"

ฉีเทียนเห้าอ้าปากค้าง

พูดไม่ออกในชั่วพริบตา

เพราะเหตุใดล่ะ?

อันที่จริงตอนเริ่มแรก เขามองว่าตัวเองเพียงแค่ได้รับบาดเจ็บธรรมดาทั่วไป

ถึงแม้ว่าบาดแผลธรรมดาทั่วไปนี้จะค่อนข้างหนัก แต่ซุนมู่หยางก็สามารถรักษาได้

ซุนมู่หยาง ความเป็นจริงเขาก็รู้จักมาหลายปีแล้ว ทักษะทางการแพทย์ของซุนมู่หยางเขาก็รับรู้

สามารถพูดได้ว่า เมื่อก่อนถึงแม้อาการป่วยจะยากเพียงใด เมื่ออยู่บนมือเขาก็จะไม่มีคำว่าพลาด ต่อให้อีกฝ่ายจะมีเพียงแค่ลมหายใจเดียวก็ตาม......

คาดว่าเพราะเช่นนี้ ฉะนั้นก่อนที่เขาจะหมดสติไป จึงให้ลูกน้องปิดบังปิงเอ๋อร์ และไปตามซุนมู่หยางมา