บทที่ 637 ค้นพบอะไรจริงๆ หรือ?

ตัวของฉีเทียนเห้าสั่นระริก

จากนั้น ซ่งฉงปิงก็รู้สึกได้ถึงความชื้นบนไหล่

ฉีเทียนเห้า เขา.....

ซ่งฉงปิงนิ่งอึ้งไป

นางไม่คาดคิดเลยว่า ฉีเทียนเห้าจะหลั่งน้ำตา

ฉีเทียนเห้าเขา......เป็นผู้ชายผู้สูงส่ง

คาดไม่ถึงว่าเขาจะหลั่งน้ำตา

"ปิงเอ๋อร์ รับปากข้านะ อย่าจากข้าไป ไม่ว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น ไม่ว่าจะเข้าใจผิดอะไร ได้โปรดมาถามต่อหน้าข้า ถึงแม้จะลงโทษข้า ทุบตีข้า ก็ห้ามจากข้าไป.......ได้ไหม?"

ฉีเทียนเห้าเงยหน้ามอง ด้วยดวงตาที่แดงก่ำ

เมื่อได้สบตากับซ่งฉงปิง ในสายตาของเขาก็แสดงออกถึงความหวาดกลัว

เห็นฉีเทียนเห้าเป็นเช่นนี้ ความโกรธเดือดดาลของซ่งฉงปิงก็ไม่รู้ว่าหายไปไหนแล้ว ทำได้เพียงยืนทึ่มทื่อ

คนที่ตกใจแทบแย่ ไม่ใช่นางหรือ?

คนที่ควรจะรู้สึกน้อยใจ ไม่ใช่นางหรือ?

แล้วตอนนี้มันเกิดอะไรขึ้น?

ซ่งฉงปิงเต็มไปด้วยความงุนงง

เวลานี้ ตัวนางเองก็ไม่อาจล่วงรู้ความฝันของฉีเทียนเห้า

อีกอย่าง ฉีเทียนเห้าก็ไม่ให้โอกาสนางได้คิดอีกต่อไป เพราะว่า หลังจากที่ฉีเทียนเห้าพูดจบ ก็จูบที่ริมฝีปากของซ่งฉงปิงอย่างรวดเร็ว

ซ่งฉงปิงตกตะลึงเล็กน้อย แต่พอนึกถึงสถานการณ์ในตอนนี้ของตนเองกับฉีเทียนเห้า ก็ยื่นมือจะไปผลัก

แต่ทว่า ยิ่งผลักออก ฉีเทียนเห้าก็ยิ่งออกแรงจูบหนักขึ้นเรื่อยๆ

จนกระทั่ง ร่างกายของซ่งฉงปิงอ่อนระทวย

เมื่อปรากฏน้ำตาของชายผู้นี้ นางก็รู้ดีว่า ตนเองจะต้องใจอ่อน

อาจเป็นเพราะสองสามวันมานี้ คนทั้งสองได้ผ่านความหวาดกลัวและความทรมานมา จูบนี้ จึงรุนแรงดุเดือดอย่างชัดเจน สุดท้ายคนทั้งสองก็ต้องตกอยู่ในภวังค์......

ก่อนจะผล็อยหลับไป ซ่งฉงปิงได้กล่าวเตือนฉีเทียนเห้าว่า: "ครั้งต่อไปห้ามทำแบบนี้อีก"

พูดเสร็จ ก็หลับไป

ฉีเทียนเห้าไม่ได้หลับ แต่กลับมองไปหน้าที่กำลังหลับของซ่งฉงปิงอยู่ตลอด

ในระหว่างนั้น ฉีเทียนเห้าได้ออกไปข้างนอก เมื่อกลับมาอีกครั้ง ก็ได้โอบกอดซ่งฉงปิงแล้วหลับไป

เมื่อซ่งฉงปิงตื่นขึ้นมา ฉีเทียนเห้าก็ตื่นแล้ว และกำลังมองตนเองอยู่

ซ่งฉงปิงชำเลืองมองฉีเทียนเห้าเล็กน้อย และสวมเสื้อผ้าอย่างเงียบ

ฉีเทียนเห้าจึงลุกขึ้นตาม "ปิงเอ๋อร์......"

หรือว่า ปิงเอ๋อร์ยังโกรธอยู่?

"ข้าหิวแล้ว" ซ่งฉงปิงมองฉีเทียนเห้า แล้วกล่าวอย่างนิ่งๆ

หิวแล้วจริงๆ

ใช้พลังมากเกินไป หลังจากที่เหนื่อยจนหลับไป ก็ไม่ได้กินอาหารเลยทั้งวัน

ส่วนความโกรธ——

โมโหมากไปก็ทำลายร่างกาย

อีกอย่าง คาดว่าครั้งนี้ฉีเทียนเห้าก็คงจะจำไปอีกนาน

หากมีครั้งต่อไป นางก็คงจะไม่ยกโทษให้อย่างแน่นอน

ขณะเดียวกันเมื่อฉีเทียนเห้าได้ยินว่าซ่งฉงปิงหิวก็โล่งอก และสั่งให้คนรับใช้ด้านนอกประตูไปเตรียมอาหารทันที

เพราะตอนที่ฉีเทียนเห้าตื่นขึ้นมาก็ได้ให้คนไปเตรียมเอาไว้แล้ว ฉะนั้นจึงไม่ได้รอนานมาก อาหารก็ถูกนำมาส่ง

เมื่อกินไปเล็กน้อย หลังจากรู้สึกว่าระงับความหิวนั้นได้แล้ว ในที่สุดซ่งฉงปิงจึงมองไปยังฉีเทียนเห้า

"เรื่องราวทางด้านของโม่เวิ่นนั้นเป็นอย่างไรบ้างหรือ?"

นางจงใจเมาเหล้า ทำให้โม่เวิ่นผ่อนคลายการเตรียมป้องกัน และไม่ใจเพียงเพื่อปล่อยให้พวกเขามาหาตนเอง

บนตัวของตนเองมีทั้งพิษมีทั้งยา การถอนออกจากทั้งร่างกายก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไร

การเมาเหล้าครั้งนี้ สิ่งสำคัญก็คือสืบค้นโม่เวิ่น

เมื่อฉีเทียนเห้าได้ยินซ่งฉงปิงกล่าวถามเช่นนี้ สีหน้าก็เปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมขึ้นมาทันที

"เขาละเอียดรอบคอบเกินไป เมื่อคนของพวกเราเข้าไป คนของเขาก็เริ่มถอยให้พ้นเขตอันตราย——แล้วยังทำให้เขาหนีไปได้อีก"

สำหรับผลลัพธ์นี้ ซ่งฉงปิงก็ยอมรับอย่างสงบเงียบอย่างมาก