บทที่ 653 ข่มขู่

สายตาของซ่งฉงปิงเลื่อนออกจากตัวของอ๋องคังซ่งหงซี ก้มหน้าเล็กน้อย ครุ่นคิดความเป็นไปได้ที่จะหนี

แต่ทว่าอาจจะเดาความคิดของนางออกแล้ว ซ่งหงซีเปิดปากพูดในตอนนี้ “น้องเจียเล่อ ข้าขอเตือนเจ้าอย่าได้มีความคิดที่อยากจะหนี มิเช่นนั้น ญาติของเจ้า.......ข้าก็ไม่สามารถรับรองว่าเขาจะไม่เป็นไรแล้ว”

ซ่งฉงปิงฟังแล้ว ดวงตาหดเล็กน้อย เงยหน้าขึ้นกะทันหัน มองไปที่ซ่งหงซี กลับเห็นซ่งหงซีตอนนี้กำลังมองตัวเองด้วยสีหน้าเหมือนยิ้มแต่ไม่ยิ้ม ในสายตายังคงเหมือนซ่อนยาพิษไว้เหมือนเดิม

ใจสั่นเล็กน้อย ซ่งฉงปิงแกล้งทำเป็นไม่สะทกสะท้าน “เจ้าพูดอะไร? ญาติคนไหนของข้า?”

ซ่งหงซีหัวเราะ ไม่ได้ปิดปัง พูดเพียง “เว่ยเจ๋อฉี ไม่รู้ว่าเจ้าเป็นห่วงเขาไหม?”

ซ่งฉงปิงใจหด กำมือไว้เล็กน้อย แต่ว่าสีหน้ากลับเย็นชาลงอีกนิด “เจ้าอยากทำอะไร?”

เห็นซ่งฉงปิงเวลานี้แล้วสีหน้ายังคงสงบใจเย็น ซ่งหงซีอดขมวดคิ้วไม่ได้ สายตามีความไม่พอใจ

เทียบแบบนี้แล้ว กลับรู้สึกว่าเขาเหมือนตัวตลกแล้ว

สายตาเย็นชา น้ำเสียงของซ่งหงซีก็โหดเหี้ยมขึ้นมาอีก “ข้าจะทำอะไร? เจ้าก็รู้แต่แรกแล้วไม่ใช่หรือ?”

น้ำเสียงของซ่งหงซีมีความเคียดแค้นจนกัดฟัน

ซ่งฉงปิงเงียบ นางรู้จริง

ไม่ใช่จะให้นางรักษาอาการป่วยหรอกหรือ?

“เว่ยเจ๋อฉีอยู่ไหน?” ซ่งฉงปิงถาม

ซ่งหงซี “อันนี้ เดี๋ยวพวกเราค่อยพูดกัน”

พูดจบ ซ่งหงซีออกคำสั่ง “เข้ามา เชิญเจียเล่อจวิ้นจู่ขึ้นรถม้าของข้า”

ซ่งฉงปิงไม่ได้ขัดขืน

เพราะว่านางรู้ ถ้าหากเว่ยเจ๋อฉีอยู่ในมือของอ๋องคังจริง ถ้าหากตัวเองขัดขืน เว่ยเจ๋อฉีก็มีอันตราย

ตอนนี้ นางต้องแน่ใจก่อนว่าเว่ยเจ๋อฉีอยู่ในมือของเขาหรือไม่

สิ่งที่มั่นใจได้ก็คือ อ๋องคังไม่มีวันให้ตัวเองรู้ที่นี่อย่างแน่นอน

ในเมื่อเป็นเช่นนี้ นางตามเขาไปแล้วจะเป็นไร?

.......

อีกฝั่งหนึ่ง อั้นหวู่ไปถึงจวนอ๋องเซ่อเจิ้ง แต่กลับไม่เห็นฉีเทียนเห้า

“เจ้านายไปไหนแล้ว?” อั้นหวู่ค่อนข้างรีบร้อน

ฮันจิ้นมองดูท่าทางรีบร้อนของอั้นหวู่ ขมวดคิ้ว “เป็นอะไร?”

อั้นหวู่เล่าเรื่องให้ฮันจิ้นฟัง ฮันจิ้นขมวดคิ้ว “เรื่องข้ารู้แล้ว เจ้าไปที่พระชายาปกป้องพระชายาก่อน เรื่องที่ควรสืบ ข้าให้คนไปสืบ”

อั้นหวู่ได้ยิน ก็คำนับขอบคุณต่อฮันจิ้น ก็รีบจากไปทันที

พูดตามตรง ตอนนี้ในใจเขาไม่สบายใจอย่างยิ่ง ต้องรีบกลับไปข้างกายพระชายาเข้าถึงจะรู้สึกวางใจ

ส่วนหลังจากอั้นหวู่ออกไปแล้ว ฮันจิ้นก็รีบสั่งให้คนไปสืบเรื่องที่ซ่งฉงปิงสั่งให้อั้นหวู่ไปสืบ จากนั้นก็รู้สึกว่าเรื่องนี้ไม่สามารถปิดปังได้ ก็ปล่อยเหยี่ยวบินไปตัวหนึ่ง

เหยี่ยวตัวนี้อยู่ข้างกายฉีเทียนเห้าตั้งแต่เล็ก หลังจากนั้นออกไปปฏิบัติหน้าที่ ตอนนี้ถึงกลับมา

มีเหยี่ยวตัวนี้อยู่ ไม่ว่าฉีเทียนเห้าอยู่ไหน ล้วนสามารถหาได้จนเจอในเวลาอันรวดเร็ว

ส่วนอั้นหวู่ออกจากจวนอ๋องเซ่อเจิ้งแล้ว ก็รีบไปที่หอปิงเยว่ทันที

พอถึงหอปิงเยว่ อั้นหวู่ก็ปรากฏตัว

เถ้าแก่เห็นอั้นหวู่ ตะลึงเล็กน้อย ยังไม่ได้เปิดปาก อั้นหวู่ก็ถาม “พระชายาล่ะ?”

พอเถ้าแก่ฟังแล้ว ขมวดคิ้ว “พระชายาไม่ได้มา”

พออั้นหวู่ฟังแล้ว ก็รู้สึกไม่ดีในใจ ถามต่อ “แล้ววันนี้อ๋องคังเคยมาหรือไม่? จัดอยู่ห้องรับรองไหน?”

เถ้าแก่ก็สีหน้าเคร่งเครียดขึ้นมา “วันนี้อ๋องคังไม่ได้มา และไม่ได้ให้คนมาจองห้องรรับรองในหอปิงเยว่ องครักษ์ห้า เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือไม่?”

ในสายตาของอั้นหวู่มีความร้อนรน ไม่ได้อยู่ต่อ จากไปอย่างรวดเร็ว

เถ้าแก่เห็นอั้นหวู่เช่นนี้ คิดถึงคำพูดของอั้นหวู่ ก็รู้ทันทีว่าเกิดเรื่องแล้ว ดังนั้นจึงให้คนไปสืบเรื่องอ๋องคังทันที