บทที่ 654 ไฟไหม้แล้ว

ซ่งฉงปิงกลัวข่มขู่หรือ?

แน่นอนว่าไม่กลัว

หากนางกลัว ก็ไม่ตามอ๋องคังมาแล้ว

อีกอย่าง นางมีความมั่นใจที่อ๋องคังไม่กล้าแตะต้องตัวเอง

เพราะฉะนั้น ตอนที่อาการร้อนรนในตัวของซ่งฉงซีใกล้จะอัดอั้นไว้ไม่อยู่ ซ่งฉงปิงพูดอย่างเชื่องช้า “อ๋องคัง อย่าโทษข้าที่ไม่ได้เตือนเจ้า อาการป่วยของเจ้าบนโลกนี้นอกจากข้าแล้ว ไม่มีใครสามารถรักษาเจ้าได้”

ยกเว้นซ่งหงซีไม่อยากเป็นฮ่องเต้ มิเช่นนั้นถึงแม้ซ่งหงซีอยากจะฆ่าตัวเองแค่ไหน ก็ไม่มีทางมีปฏิบัติการอะไร

ซ่งหงซีขมวดคิ้วเล็กน้อย จากนั้นก็หัวเราะ

“เจ้าช่างเข้าใจข้าจริงๆ”

พูดไป ซ่งหงซีเข้าใกล้ซ่งฉงปิงทีละก้าวทีละก้าว ทุกก้าวล้วนเต็มไปด้วยความกดดัน

เดินไปด้วย ซ่งหงซีพูดไปด้วย “แต่ว่า เหมือนเจ้าจะลืมไป ข้านอกจากฆ่าเจ้า ยังมีวิธีทรมานเจ้าอีกมากมาย ทำให้เจ้าอยากตายมากกว่าอยู่——”

ซ่งหงซียิ่งพูด สีหน้าก็ยิ่งมีความโหดร้าย ส่วนในสายตาเขา ตอนนี้ก็มีความบ้าคลั่งตั้งนานแล้ว

ซ่งฉงปิงมองดูสภาพของซ่งหงซี ในใจก็กระตุก

ซ่งหงซีเขากลับ.......

ส่วนในเวลานี้ ปากเว่ยเจ๋อฉีถูกอุดไว้ คนถูกสวมกระสอบไว้ ถูกโยนอยู่บนหลังม้า สะเทือนจนเขาจะอ้วกแล้ว

ให้ตายเถิด ถ้าให้เขารู้ว่าใครลอบทำร้ายเขา เขาต้องถลอกหนังเขาให้ได้

เว่ยเจ๋อฉีกลั้นหายใจ พยายามทนต่อความรู้สึกเวียนหัว

ในที่สุด หลังจากม้าวิ่งมาระยะหนึ่ง ก็หยุดลง

จากนั้น เขาก็ได้ยินเสียงหนึ่งที่ทำให้เขารู้สึกขยะแขยงที่สุด

“ส่งเขาให้ข้าเถิด”

คือมู่ต้าฮ่าว

ไอ้โรคจิตคนนั้น

ความโมโหทั้งหมดของเว่ยเจ๋อฉี ถูกดับไปในทันที

วินาทีนี้ เว่ยเจ๋อฉีมีความใจเย็นอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน

ใช่แล้ว ความใจเย็นที่มีแค่ในยามอันตราย

คิดถึงเรื่องที่มู่ต้าฮ่าวจะทำต่อตัวเองก่อนหน้านี้ เว่ยเจ๋อฉีก็ขยะแขยง

ก็เป็นเช่นนี้ เขารู้อย่างชัดเจน เวลานี้ก็ยิ่งต้องใจเย็น

“คุณชายสาม นี่.......” เห็นได้ชัดว่าคนที่จับตัวเว่ยเจ๋อฉีลังเลแล้ว

มู่ต้าฮ่าวสีหน้าเย็นชา “ทำไม? คำพูดของข้าเจ้าก็ไม่ฟังแล้ว?”

คนคนนั้นยังคงลำบากใจ “คุณชายสาม นายท่านกำชับ——”

“พอแล้ว” มู่ต้าฮ่าวตัดคำพูดของคนนั้นอย่างระอา “ถึงเวลาแล้วเจ้ากลับไปรายงานพ่อข้า เจ้าทำตามคำสั่งของเขาแล้วก็พอแล้ว?”

เห็นคนนั้นยังลังเลอยู่ มู่ต้าฮ่าวก็หมดความอดทน

“ข้าขอถามเจ้าเป็นคำสุดท้าย คนให้ข้าหรือไม่? คำพูดของข้าก็พูดไว้ตรงนี้แล้ว วันนี้หากเจ้าไม่เอาคนให้ข้า ต่อไปนี้เจ้าก็ไม่ต้องอยู่ในตระกูลมู่อีกแล้ว ข้าพูดได้ก็ทำได้”

คำพูดของมู่ต้าฮ่าวก็พูดถึงขั้นนี้แล้ว คนนั้นยังทำอะไรได้อีก?

เพราะว่าเรื่องนี้ไปขัดใจหัวหน้าตระกูลมู่ในอนาคต เขายังไม่โง่ขนาดนั้น

สุดท้าย เขาส่งตัวเว่ยเจ๋อฉีให้กับมู่ต้าฮ่าว

มู่ต้าฮ่าวรับตัวเว่ยเจ๋อฉีมา กอดตัวเว่ยเจ๋อฉีไว้ในอ้อมกอด

รู้สึกว่าร่างกายของเว่ยเจ๋อฉีแข็งทื่อ มุมปากของมู่ต้าฮ่าวโก่งขึ้นเล็กน้อย

จากนั้น ยัดตัดเว่ยเจ๋อฉีเข้าไปในรถม้า รถม้าวิ่งไป

ในรถม้า เว่ยเจ๋อฉีก็ถูกโยนไว้บนพื้นเช่นนี้ อารมณ์ก็ยิ่งกดดันขึ้นกว่าเดิม

มู่ต้าฮ่าวไม่ได้พูดจา และนี่ก็ยิ่งทำให้เขาตื่นเต้นยิ่งขึ้น

ทุกวินาที สำหรับเขาแล้ว มันช่างยาวนานเช่นนี้

เมื่อรถม้าจอดลง เว่ยเจ๋อฉีเองก็ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน

เขารู้สึกแค่ว่า ตัวเองถูกอุ้มออกไป จากนั้นก็อุ้มเขาเดินไปข้างหน้า

ถูกผู้ชายคนหนึ่งอุ้มด้วยท่านี้ เว่ยเจ๋อฉีรู้สึกเพียงแค่ขยะแขยง

ในใจ ก็เริ่มแรงสังหารต่อมู่ต้าฮ่าว

ในที่สุด มู่ต้าฮ่าวก็วางตัวเว่ยเจ๋อฉีลง