บทที่ 703 เรื่องของฉินซานเอ๋อร์

ได้ยินคำพูดของเถ้าแก่ สีหน้าก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย แล้วกล่าวว่า: "เป็นเรื่องของแม่นางฉิน——"

ซ่งฉงปิงได้ยินเช่นนี้ ก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

เรื่องของฉินซานเอ๋อร์หรือ?

เรื่องอะไรของฉินซานเอ๋อร์?

"คือเช่นนี้ ท่านพ่อของแม่นางฉินมาซื้อเสื้อผ้า เมื่อเห็นแม่นางฉิน ก็ต้องการจะพาแม่นางฉินไป....."

……

เมื่อซ่งฉงปิงมาถึงหอปิงอวี้ ฉินซานเอ๋อร์ก็กำลังจ้องอย่างโกรธเคืองไปที่ชายวัยกลางคนโหงวเฮ้งดีที่มีพุงใหญ่และเอวกลม

คนคนนี้ ตั้งแต่หัวจรดเท้า มองไม่เห็นถึงความคล้ายคลึงกับฉินซานเอ๋อร์แม้แต่น้อย

และเมื่อเทียบกับความโกรธเคืองบนใบหน้าของฉินซานเอ๋อร์แล้ว บนใบหน้าของชายวัยกลางคนก็สงบนิ่งอย่างชัดเจน

คนทั้งสองเป็นเช่นนี้ ต่างฝ่ายต่างยืนกรานอยู่อย่างนั้น ไม่มีใครพูดจา

จนกระทั่ง ซ่งฉงปิงเข้ามา

การมาถึงของซ่งฉงปิง ดึงดูดความสนใจของสองพ่อลูกในทันที

เมื่อฉินซานเอ๋อร์เห็นซ่งฉงปิง ก็อ้าปากจะพูด แต่ในที่สุดก็ไม่ได้พูดอะไร

ในเวลานี้นางก็ไม่รู้ว่าควรจะเปิดเผยสถานะขององค์หญิงต่อหน้าพ่อของนางหรือไม่

แต่ทว่า ยังไม่รอให้ฉินซานเอ๋อร์คิดออก ฉินโย่วก็พุ่งเข้าไปคุกเข่ากับซ่งฉงปิงโดยตรง "ข้าน้อยขอคารวะองค์หญิงใหญ่"

ฉินซานเอ๋อร์: "......" พ่อของนางรู้ว่าเป็นองค์หญิงใหญ่ได้อย่างไร?

เมื่อฉินโย่วแสดงการกระทำเช่นนี้ ฉินซานเอ๋อร์และแขกในร้านพนักงานรวมทั้งจางซิ่งฮวา ก็ทำได้เพียงคุกเข่าตามกัน

"ข้าน้อยขอคารวะองค์หญิงใหญ่"

ซ่งฉงปิงกวาดสายตามองทุกคน แล้วกล่าวอย่างนิ่งๆ ว่า: "ทุกคนลุกขึ้นเถิด"

ซ่งฉงปิงพูดพลาง กวาดสายตามองไปยังสองพี่ลูก "พวกเจ้าตามข้ามา"

ซ่งฉงปิงพูดพลาง พาไป๋เสาเข้าไปด้านหลังร้าน

ทุกๆ ครั้งนางไม่เคยชินกับการจัดการปัญหาต่อหน้าทุกคน

ฉินซานเอ๋อร์และฉินโย่วเห็นเช่นนี้ จึงตามไป

จางซิ่งฮวามองดู ลังเลใจเล็กน้อย และกล่าวกับเถ้าแก่ว่า "ท่านดูร้านไปก่อนนะ ข้าจะเข้าไปดูสักหน่อย"

เป็นธรรมดาที่เถ้าแก่จะไม่รู้ว่าควรพูดอะไรดี จึงพยักหน้าตอบรับ

และในเวลานี้ ด้านหน้าประตูหอปิงอวี้ที่เดิมทีมีคนมารายล้อมอยู่เล็กน้อย หลังจากซ่งฉงปิงมา คนก็ยิ่งมารวมตัวมากขึ้นเรื่อยๆ เดิมทีพวกเขาเตรียมที่จะดูการแสดง

แต่เมื่อองค์หญิงใหญ่และคู่กรณีต่างก็เข้าไปหลังร้าน พวกเขาจึงมองไม่เห็นอะไร ชั่วพริบตาสีหน้าของแต่ละคนก็เต็มไปด้วยความผิดหวัง

ช่วงเวลาต่อมา ทุกคนต่างก็รู้ชัดเจนว่า การแสดงเกี่ยวข้องกับองค์หญิงใหญ่ เช่นนั้นก็จะต้องน่าชมอย่างแน่นอน ต่อให้คู่กรณีจะไม่ใช่องค์หญิงใหญ่ก็ตาม

เพียงแต่ หลังจากผิดหวังแล้ว คนที่มีเงินเหลืออยู่บ้างก็เดินเข้าไปในหอปิงอวี้ ทำท่าทางเลือกเสื้อผ้าอย่าง'จริงจัง'

ถึงแม้จะดูเหมือนจริงจัง แต่สายตาก็มองไปยังด้านหลังอยู่บ่อยๆ การเลือกชุดช้าอย่างมาก ใจลอยอย่างมาก ความคิดที่ซ่อนไว้ของบางคนเป็นที่รู้กันดีจนเหมือนไม่ได้ซ่อนไว้

เถ้าแก่ก็จนใจอย่างมาก เมื่อเห็นเหตุการณ์นี้แล้ว ก็ทำได้เพียงปิดตาข้างหนึ่งลืมตาข้างหนึ่ง

ถึงอย่างไรเรื่องราวแบบนี้ นับตั้งแต่สถานะของเถ้าแก่ถูกเปิดเผย ก็มักจะเกิดขึ้นอยู่เสมอ

ในทุกๆ วันแต่ละคนอยากจะพบเจอกับองค์หญิงใหญ่ นี่ก็ยังขึ้นอยู่กับว่าองค์หญิงใหญ่จะมีโอกาสที่ได้พบเจอกับพวกเขาโดยบังเอิญหรือไม่

จริงๆ ไม่เข้าใจ มองไม่ออกเลย

เถ้าแก่ส่ายหน้า และนั่งลงหลังตู้สินค้าอย่างสบายใจ เฝ้ารออย่างเงียบๆ

และด้านหลังร้าน ซ่งฉงปิงเพิ่งจะนั่งลง ฉินโย่วก็คุกเข่าลงอีกครั้ง

"นี่จะทำอะไรกัน?" ซ่งฉงปิงมองไปยังฉินโย่ว น้ำเสียงสงบนิ่ง

ถึงแม้ว่าจะได้ฟังเรื่องราวจากปากของเถ้าแก่แล้ว แต่ซ่งฉงปิงก็ยังทำท่าทีเหมือนว่าไม่รู้อะไรเลย