บทที่ 704 ทางเลือกของฉินซานเอ๋อร์ (1)

ฉินโย่วโมโหแทบบ้า

ไอ้บ้านนอกคนนี้มาจากไหนกัน? คาดไม่ถึงว่าต่อหน้าเขาจะมาจับไม้จับมือลูกสาวของตนเองเช่นนี้

มีอย่างที่ไหน ช่างไม่มีเหตุผลเลยจริงๆ!

เพียงแต่ ไม่รอให้ฉินโย่วเอ่ยปาก จางเอ้อหลางก็กล่าวต่อไปอีกประโยคว่า "เจ้าอย่าไปนะ"

ในน้ำเสียงแทบจะแฝงไปด้วยความหมายของการภาวนาขอ

และในช่วงเวลานี้ ภายในใจของจางเอ้อหลางก็มีเพียงฉินซานเอ๋อร์

คนอื่นๆ เขาไม่ได้สนใจเลย

ถึงแม้ คนที่อยู่ตรงหน้าจะเป็นซ่งฉงปิงที่มีสถานะเป็นองค์หญิงใหญ่ก็ตาม

แต่ฉินซานเอ๋อร์ ในเวลานี้ก็ตกตะลึง

นางไม่คาดคิดว่าจางเอ้อหลางจะปรากฏตัว

และยิ่งไม่คาดคิดว่าจางเอ้อหลางจะกุมมือของตนเองเอาไว้

แน่นอนว่า ก็ไม่คาดคิดเลยว่า จางเอ้อหลางจะไม่ยอมปล่อยให้ตนเองไป

รู้สึกเหมือนกับว่า จิตวิปลาสไปแล้ว

ทุกสิ่งทุกอย่างในวันนี้ก็คล้ายกับว่ากำลังฝันอยู่

ไม่เช่นนั้นพ่อของนางก็ควรจะอยู่ทางตอนใต้ และธุรกิจของพ่อก็ไม่ได้ขยายไปทางตอนเหนือ แล้วทำไมถึงมาปรากฏตัวที่เมืองหลวงได้?

และจางเอ้อหลาง มาปรากฏตัวตรงหน้าของตนเองได้อย่างไร และคว้ามือของตนเองเอาไว้ อีกทั้งยังไม่ยอมปล่อยให้ตนเองไปอีกด้วย

ทุกสิ่งทุกอย่างคล้ายกับว่ากำลังฝันอยู่

แต่ในเวลานี้ นางไม่อยากฝันแล้วตื่นขึ้นมาอย่างรวดเร็วเช่นนี้

ด้วยเหตุนี้ จึงอ้าปากเล็กน้อย ฉินซานเอ๋อร์ก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากกล่าวถามว่า "เพราะเหตุใดข้าจึงไม่ไป?"

แน่นอนว่า นางไม่ต้องการตามพ่อของนางไป

ครอบครัวนั้นนับตั้งแต่พ่อของนางต้องการให้นางแต่งงานกับคนคนนั้น นางก็ไม่อยากเอ่ยว่าเป็นครอบครัวของตนเองอีกเลย

ฉะนั้น หลังจากที่หนีการแต่งงาน ไม่ว่าการอยู่ข้างนอกจะมีชีวิตยากลำบากขนาดไหน นางก็ไม่เคยคิดที่จะกลับไป

จางเอ้อหลางถูกฉินซานเอ๋อร์กล่าวถาม

ว่าเพราะเหตุใด?

เมื่อรู้ว่าฉินซานเอ๋อร์กำลังจะต้องไป เขาก็รีบขี่ม้าเข้าเมืองหลวงโดยไม่ต้องคิดอะไรทั้งสิ้น

ระหว่างทาง เขาก็รีบร้อนอย่างมาก

แต่เขาก็ไม่เคยคิดว่าเพราะอะไร

หลังจากที่ได้รู้ว่าคนที่ช่วยชีวิตตนเองคือฉินซานเอ๋อร์ ความรู้สึกที่เขามีต่อฉินซานเอ๋อร์ก็ซับซ้อนอย่างมาก

มีความรู้สึกผิด แล้วก็มีความไม่สบายใจ มีความรู้สึกเสียใจ แล้วก็มีความกระวนกระวายใจ

ก่อนที่จะเข้าใจ เขาก็ยังแอบมองนางอยู่บ่อยๆ ไม่กล้าแสดงตัวตน

หลังจากที่ไปชนบท เขาก็วุ่นอยู่กับเรื่องของเรือนปลูกผัก และไม่มีเวลาไปคิดเรื่องอื่น

แต่เขาก็รู้ดีว่า เพียงแค่มีเวลาว่าง ในสมองของเขาก็เต็มไปด้วยภาพเงาของฉินซานเอ๋อร์

เพียงแต่ เขาคิดว่าสิ่งเหล่านี้คือสาเหตุของความทุกข์ใจ

จนกระทั่ง ได้รู้ว่าฉินซานเอ๋อร์จะจากไป เขารู้ว่า ตนเองตื่นตระหนกอย่างมาก

สับสนลนลานอย่างมาก

เขาไม่อยากให้ฉินซานเอ๋อร์ไป

ถึงแม้ช่วงเวลานี้จะไม่เคยได้พบเจอนาง แต่ก็รู้ว่านางอยู่ในเมืองหลวง ก็ห่างจากตนเองไม่ไกลนัก

เพียงแค่คิดว่าฉินซานเอ๋อร์สามารถกลับไปทางด้านเมืองซูได้ สามารถกลับไปในที่ที่เขาไม่รู้จักได้ เขาก็สับสนลนลาน

ความคิดนี้ สำหรับเขาแล้วรู้สึกแปลกประหลาดอย่างมาก

แตกต่างกับจางลี่เหนียง

ใช่แล้ว

แตกต่างโดยสิ้นเชิง

กับจางลี่เหนียง คิดว่านางเป็นคนที่มีพระคุณต่อตนเอง เขาจะต้องรับผิดชอบต่อนาง เนื่องด้วยความเคยชิน จึงมีความประทับใจ

แต่สำหรับฉินซานเอ๋อร์ นั่นคือความรู้สึกที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

กลางวันก็คิดถึงกลางคืนก็คิดถึง

แต่ก็ไม่กล้าเจอหน้า

ก่อนหน้านี้ ก็ไม่เคยเผชิญหน้า แล้วก็ไม่เคยคิดเลย ฉะนั้นจึงไม่รู้ว่าความรู้สึกนี้เรียกว่าอะไร

ขณะนี้ ฉินซานเอ๋อร์ได้กล่าวถาม เขาจึงคิดไม่ออกในทันที

แรกเริ่มเดิมที ตอนที่ฉินซานเอ๋อร์ถูกดึงมือเอาไว้ก็ยังรู้สึกเขินอายจนหน้าแดง

หลังจากที่ถามคำถามนั้นกับจางเอ้อหลาง ฉินซานเอ๋อร์ก็ค่อนข้างเฝ้ารอ

แต่เมื่อเห็นจางเอ้อหลางนิ่งอึ้งไป ครู่ใหญ่ก็ไม่ได้เอ่ยปาก ฉินซานเอ๋อร์จึงรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย

หลังจากนั้น ก็เคลื่อนสายตาออก ไม่อยากให้ความผิดหวังภายใต้สายตาถูกคนพบเห็น มือก็เริ่มดิ้นให้หลุดจากมือของจางเอ้อหลาง

และฉินโย่วเมื่อเห็นคนที่เข้ามา ไม่นานก็สังเกตเห็นถึงความแตกต่างระหว่างบุตรสาวและจางเอ้อหลาง

เริ่มแรกเขาก็ยังอดทนไม่เอ่ยปากพูด

แต่เมื่อเห็นบุตรสาวต้องการจะดิ้นออกมา ฉินโย่วก็รู้สึกโมโหอย่างมาก

หลังจากกล่าว'ขออภัย'ต่อซ่งฉงปิงแล้ว ก็เดินเข้าไปทันที และตบลงไปบนมือของจางเอ้อหลางอย่างไม่ลังเลใจ

มือของคนทั้งสองถูกแยกออกจากกัน

จางเอ้อหลางได้สติกลับมา แต่ก็สบสายตาที่โกรธเคืองของฉินโย่วพอดี

จางเอ้อหลาง: "......."

"ไอ้หมอนี่ ใครอนุญาตให้เจ้าจูงมือลูกสาวข้าได้ตามอำเภอใจห๊ะ?" ฉินโย่วเอ่ยปากกล่าวถาม ด้วยความโกรธเคืองเล็กน้อย

บุตรสาวของตนเองก็ได้รับการเลี้ยงดูมาอย่างดี ปล่อยให้ผู้ชายจับมือถือแขนได้อย่างไร?

มีอย่างที่ไหนกัน

เดิมทีจางเอ้อหลางก็ไม่ใช่คนหน้าด้านอะไร ถูกซักถามเช่นนี้ บนใบหน้าจึงรู้สึกร้อนผ่าว

การที่คนอื่นจูงมือของบุตรสาวต่อหน้าพ่อ การกระทำนี้มันค่อนข้างผิดจริงๆ

ชั่วพริบตา จางเอ้อหลางก็เงียบไม่พูดจา

ฉินโย่วจ้องมองจางเอ้อหลางอีกครั้ง แล้วจึงมองไปยังซ่งฉงปิง "องค์หญิงใหญ่ ลูกสาวของข้าน้อย......."

ฉินโย่วค่อนข้างระมัดระวัง

ถึงอย่างไร เมื่อครู่นี้เขาก็นับว่าไม่เจียมตัวต่อหน้าองค์หญิงใหญ่

"เรื่องนี้ข้าไม่อาจตัดสินใจได้ รอดูซานเอ๋อร์แล้วกันว่าจะเลือกอย่างไร"

สถานะของนางในตอนนี้เป็นเพียงแค่คนดูการแสดง จะเลือกอย่างไร ทุกสิ่งทุกอย่างขึ้นอยู่กับฉินซานเอ๋อร์

สำหรับนางแล้ว ฉินซานเอ๋อร์จะอยู่ต่อหรือไม่อยู่ต่อ ก็ไม่ได้แตกต่างกันมากนัก

ฉะนั้น นางจึงไม่จำเป็นต้องไปเป็นตัวร้ายตัวนั้นโดยสิ้นเชิง