บทที่ 763 หมอรักษาโดยไม่มีค่าใช้จ่าย

ภายใต้สายตาที่อิจฉาริษยาของทุกคน โม่เวิ่นยืนห่างจากซ่งฉงปิงเพียงไม่กี่ก้าว

ซ่งฉงปิงมองไปที่โม่เวิ่น และรอคำตอบของโม่เวิ่นด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

โม่เวิ่นเหลือบมองทั้งสองข้าง หลังจากนั้นก็เม้มริมฝีปาก “นาน......”

ภายใต้ดวงตาที่ไม่ดีของซ่งฉงปิง โม่เวิ่นจึงลูบจมูกและถามด้วยรอยยิ้มว่า “เจ้าแน่ใจหรือว่าต้องการให้ข้าพูดตรงนี้?”

รูปลักษณ์ของโม่เวิ่นในเวลานี้ เป็นเหมือนคุณชายที่อ่อนโยนดุจหยก แต่ในสายตาของซ่งฉงปิง โม่เวิ่นเป็นเพียงจิ้งจอกเฒ่าใจดำ

และจิ้งจอกเฒ่าตรงหน้าก็กำลังข่มขู่ตนเอง

ภายใต้แววตาที่ถือไพ่เหนือกว่าของโม่เวิ่น ซ่งฉงปิงกล่าวอย่างสงบนิ่ง “พูดตรงนี้แหละ”

ขู่ว่าจะเปิดเผยตัวตนของตนเอง ต้องการพูดคุยกันตามลำพัง ประเด็นนี้ไม่สำคัญสำหรับนางมากนัก นางจะไม่ยอม

ถึงอย่างไรเหตุผลที่นางเปลี่ยนชุดก็ไม่ใช่เพราะกลัวว่าผู้อื่นจะรู้ตัวตนของตนเองจริงๆ เพียงแค่ไม่อยากสร้างปัญหาให้กับตนเองโดยไม่จำเป็น

โม่เวิ่นมองดูท่าทางของซ่งฉงปิงที่ไม่ถูกตนเองข่มขู่เลยแม้แต่น้อย และถอนหายใจด้วยความผิดหวัง “เอาล่ะ ในเมื่อเป็นเช่นนี้......”

ในขณะพูด ดวงตาของโม่เวิ่นก็ฉายแววเจ้าเล่ห์ แล้วเดินเข้ามาใกล้ซ่งฉงปิง

และมีแนวโน้มว่าจะเข้ามาใกล้มากขึ้นเรื่อยๆ

คนไข้ผู้หญิงกลุ่มนั้น แทบจะพ่นควันออกมาจากดวงตา

ส่วนซ่งฉงปิง ในตอนนี้หน้าผากแทบจะพ่นควันออกมาแล้ว – โกรธจัด

ซ่งฉงปิงมองไปที่โม่เวิ่นอย่างเย็นชา นางกัดฟันและกล่าวว่า “หากท่านอยากจะเป็นอัมพาต ก็เข้าใกล้มาใกล้อีกสิ”

นี่เป็นคำเตือนโดยสิ้นเชิง

มาดูว่าใครไม่กลัวยิ่งกว่ากัน

อย่างไรก็ตาม โม่เวิ่นได้ยิน แต่กลับทำเป็นหูหนวก

เห็นได้ชัดว่าห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว แต่โม่เวิ่นรู้สึกว่าเดินออกมาไกลมากอย่างช้าๆ

ในที่สุด เมื่อซ่งฉงปิงเตรียมที่จะลงมือ โม่เวิ่นก็หยุด

ระหว่างทั้งสองคน ห่างกันเพียงแค่สองก้าว

“ไม่ใช่ว่าอยากมามาโดยตลอดหรือ ก็เลยมา?” โม่เวิ่นสีหน้าดูสงบนิ่ง จากนั้นก็เสริมด้วยรอยยิ้มว่า “ข้าคิดว่าข้าเคยบอกเจ้าแล้วเสียอีก”

ซ่งฉงปิง: “……”

เมื่อเห็นว่าโม่เวิ่นต้องเห็นท่าทางที่น่าขบขันของตนเอง ซ่งฉงปิงก็ปล่อยวางในทันที

ซ่งฉงปิงเม้มริมฝีปากและถามโมเวิ่นว่า “ในเมื่อมาแล้ว เช่นนั้นก็ตั้งใจทำงาน คำพูดก่อนหน้านี้ยังพูดคำไหนคำนั้น”

ในขณะพูด ซ่งฉงปิงก็หันหลังเดินจากไป

ก่อนหน้านี้นางเคยกล่าวว่าหากผู้ป่วยไม่ดีขึ้น ให้เขารับผิดชอบด้วยตนเอง และจะไม่ให้ค่าตอบแทนเขา

เดิมทีต้องการให้เขาพบความลำบากและล่าถอย แต่ไม่เคยคิดเลยว่านี่จะเป็นเหตุผลที่ทำให้เขามาโดยไม่ได้รับเชิญ

แต่การมีหมอรักษาโดยไม่มีค่าใช้จ่ายก็ดีเยี่ยม

โมเวิ่นมองดูซ่งฉงปิงเดินจากไป มุมปากโค้งมากขึ้นเรื่อยๆ แต่แววตากลับซับซ้อนและลึกซึ้งยิ่งขึ้น

และไม่นานหลังจากที่ซ่งฉงปิงเข้ามาในห้อง ก็มีผู้หญิงวัยยี่สิบแปดคนหนึ่งเดินมาข้างหน้าโมเวิ่น และมองโมเวิ่นอย่างเขินอาย “หมอโม่ ขอบคุณท่านมากที่ตรวจดูอาการให้ข้าเมื่อหลายวันก่อน ตอนนี้ข้าดีขึ้นมากแล้ว”

ใบหน้าของหญิงสาวแดงก่ำ มองจากไกลๆ ก็รู้ว่าตอนนี้หัวใจของนางเต้นแรงมาก

เมื่อโม่เวิ่นได้ยิน เขาก็ละสายตาและยิ้มให้หญิงสาวอย่างอ่อนโยน “นี่เป็นหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบ”

เห็นได้ชัดว่าเป็นคำตอบปกติ แต่ใบหน้าของหญิงสาวก็ยิ่งแดงขึ้น นัยน์ตาทั้งคู่เปล่งประกาย และท่าทางดูเหมือนแทบจะหายใจไม่ออก

ในขณะนี้หวู่เจียงเดินออกมา และเดินไปหาโม่เวิ่น

โม่เวิ่นมองไปที่หวู่เจียงด้วยแววตาลึกล้ำ แต่ใบหน้ายังคงอบอุ่น

ตอนที่หวู่เจียงขอทาน เขาเคยเห็นคนทุกประเภท

ในตอนนี้หวู่เจียงเป็นเถ้าแก่เหรินยี่ถัง จึงมีประสบการณ์ความรู้ที่กว้างขวางมากยิ่งขึ้น