บทที่ 764 โม่เวิ่นเทียน หมอแห่งแคว้นซีหรง

“วันนี้ข้ามีธุระ พวกเจ้าไปตรวจรักษากับหมอคนอื่นก่อนเถิด!”

โม่เวิ่นลุกขึ้น และกล่าวลาคนไข้ที่ยังคงเข้าแถวรอเพื่อให้เขาตรวจรักษาด้วยความเกรงใจอย่างมากและน้ำเสียงอ่อนโยน แต่พวกนางยังไม่ทันโต้ตอบ โม่เวิ่นก็หันหลังและพาคนจากไปแล้ว

สง่าผ่าเผยและตรงไปตรงมา เหลือเพียงแค่ภาพด้านหลังอันงดงามไว้ให้คนไข้ผู้หญิงเหล่านั้น

เมื่อมองจากด้านหลัง บางคนก็บ้าผู้ชาย “สมกับที่เป็นหมอโม่ แม้แต่ด้านหลังก็ยังดูดีเช่นนั้น”

“ใช่ หมอโม่เป็นเทพในใจของข้าเสียจริงๆ”

“……”

คนไข้คนอื่น: “……” โลกนี้ผิดเพี้ยนไปแล้ว

ซ่งฉงปิงได้ยินเรื่องที่โม่เวิ่นจากไปแล้ว แต่นางไม่สนใจ

และในเวลานี้ โม่เวิ่นก็เข้าไปในตรอกเล็กๆ ไม่ไกลจากเหรินยี่ถัง

“ฉีเทียนเห้ากลับมาแล้ว?” โมเวิ่นมองไปที่ลูกน้อง ความอ่อนโยนบนใบหน้าหายไป เหลือเพียงความชั่วร้าย

“ขอรับ อ๋องเซ่อเจิ้งแห่งต้าชิ่งกำลังมุ่งหน้ามาทางนี้” ลูกน้องตอบ

ก่อนที่เป่ยอันจะยอมแพ้ โม่เวิ่นสั่งให้คนจับตาดูฉีเทียนเห้า

คราวนี้โม่เวิ่นสั่งให้คนจับตาดูอย่างระมัดระวังเป็นพิเศษ จึงไม่มีคนสังเกตเห็น

ในตอนนี้รู้แล้วว่าฉีเทียนเห้ากลับมา นัยน์ตาของโม่เวิ่นมีรอยยิ้มที่คิดร้าย

“ฉีเทียนเห้า คราวนี้เจ้าจะต้องขอบคุณข้า” หลังจากพูดจบ สายตาของโม่เวิ่นก็เหลือบมองไปทางเหรินยี่ถังอีกครั้ง จากนั้นก็หายเข้าไปในตรอกพร้อมกับลูกน้อง

ในเวลานี้ฉีเทียนเห้าเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทางเข้าเมืองหลวง

การเข้าเมืองหลวงของฉีเทียนเห้าครั้งนี้ ผู้คนต่างไม่รู้ ดังนั้นหลังจากเข้าเมืองหลวงแล้ว จึงไม่ดึงดูดความสนใจ

เมื่อเข้าประตูเมืองแล้ว ฉีเทียนเห้าก็เรียกลูกน้องมา “พระชายาอยู่ที่ใด?”

สิ่งแรกที่เขาอยากเจอหลังจากเข้ามาในเมืองหลวงคือซ่งฉงปิง

“เรียนนายท่าน พระชายาไปที่เหรินยี่ถังขอรับ” ลูกน้องตอบ

ฉีเทียนเห้าโบกมือและพูดด้วยเสียงต่ำว่า “พวกเจ้าไม่ต้องตามข้าแล้ว”

เขาจะไปหาปิงเอ๋อร์ จะพาก้างขวางคอไปด้วยทำไม?

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ลูกน้องก็พยักหน้าตอบรับ แล้วแยกย้ายไปจากตรงหน้าฉีเทียนเห้า

ฉีเทียนเห้าขี่ม้าออกไปข้างหน้า

แต่เมื่ออยู่ห่างจากเหรินยี่ถังอีกสองถนน ทางข้างหน้าก็ถูกปิดกั้น

มีรถลากคว่ำ ข้าวของกระจัดกระจายเต็มพื้น มีคนกำลังแย่งข้าวของ และมีคนร้องไห้ เสียงดังเอะอะโวยวาย จนยากที่ม้าจะผ่านไปได้

ในใจร้อนรนอยากจะเจอภรรยา ฉีเทียนเห้าเหลือบมองสถานการณ์ตรงหน้า ขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาเลือกที่จะสละม้า และตรงไปที่ตรอกด้านข้าง

แม้ว่าตรอกซอกซอยจะคดเคี้ยว แต่โชคดีที่ไม่มีสิ่งกีดขวาง และไม่เสียเวลาที่จะไปเหรินยี่ถัง

เพียงแต่หลังจากที่เข้าไปในตรอก เขาก็พบว่าในตรอกสงบเงียบกว่าถนนที่คึกคักมาก

และสงบเงียบเกินไป

ในตอนกลางวันคึกคัก แม้ในตรอกจะไม่คึกคักเท่าถนนใหญ่ ก็ยังมีคนเดินอยู่บ้าง

แต่วันนี้ในตรอกไม่มีอะไรเลย

ไม่ใช่ว่าฉีเทียนเห้าไม่สังเกตเห็นสถานการณ์แปลกๆ นี้ แต่เขาไม่ได้ใส่ใจ

เพียงแต่เมื่อเห็นว่าเข้าใกล้เหรินยี่ถังมากขึ้นเรื่อยๆ ฉีเทียนเห้าก็หยุดชะงักในทันที

“เจ้าตามมาตลอดทาง ได้เวลาแสดงตัวแล้ว” ฉีเทียนเห้ากล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา

เกือบจะทันทีที่ฉีเทียนเห้าพูดจบ ชายชุดดำกลุ่มหนึ่งก็ล้อมรอบฉีเทียนเห้าไว้

คนที่เป็นหัวหน้าสวมชุดสีขาว และพันผ้าสีขาวปิดบังใบหน้า และมองเข้าไปในแววตาของฉีเทียนเห้าด้วยรอยยิ้ม

แต่ถึงกระนั้นฉีเทียนเห้าก็ยังจำตัวตนของอีกฝ่ายได้อย่างรวดเร็ว

“ข้าควรจะเรียกเจ้าว่าหมอแห่งแคว้นซีหรง หรือควรจะเรียกว่าหมออู๋?” ฉีเทียนเห้ากล่าวอย่างเย็นชา จากนั้นก็เม้มริมฝีปากเยาะเย้ย “หรือ โม่เวิ่นเทียน!”

เมื่อเห็นว่าฉีเทียนเห้าเปิดเผยตัวตนของตนเอง โม่เวิ่นก็ไม่ได้ปิดบัง และดึงผ้าปิดหน้าออก

ในเวลานี้ใบหน้าของโม่เวิ่นเทียนไม่ได้ตื่นตระหนกจากการที่ถูกจำจดตัวตนได้ แต่ยังคงมีรอยยิ้มอยู่บนใบหน้า “สมกับที่เป็นอ๋องเซ่อเจิ้งแห่งต้าชิ่ง ช่างมีสติปัญญาที่แหลมคมจริงๆ”

พูดจบน้ำเสียงก็เปลี่ยน และถามว่า “ไม่ทราบว่าอ๋องเซ่อเจิ้งค้นพบตัวตนของข้าตั้งแต่เมื่อใด?”

หมอแห่งแคว้นซีหรง นั่นเป็นการดำรงอยู่สูงสุด ชาวซีหรงทุกคนต่างเคารพศรัทธา ส่วนสถานะอื่นในซีหรงก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าอ๋องเซ่อเจิ้งเช่นฉีเทียนเห้า

ฉีเทียนเห้าไม่ได้ตอบคำถามของโม่เวิ่นเทียน แต่ยังคงมองโม่เวิ่นเทียนอย่างเย็นชา และถามว่า “หมอหลวง ไม่อยู่อย่างสุขสบายที่ซีหรง แต่มาสอดแนมที่ต้าชิ่งของพวกเรา ทำไม สถานะของหมอแห่งแคว้นซีหรงไม่ดีหรือ ถึงได้อยากมาหางานทำที่ต้าชิ่งของพวกเรา?”

ประโยคนี้เต็มไปด้วยการเสียดสี

ที่เรียกว่าสอดแนม คงหมายถึงเรื่องโรคระบาดในครั้งนั้น