บทที่ 765 ทรยศ

ด้านในห้องโถงของเหรินยี่ถัง ซ่งฉงปิงเปลี่ยนมาสวมชุดผ่าตัดที่ฆ่าเชื้อด้วยอุณหภูมิสูง เพื่อผ่าตัดให้ผู้ป่วยวิกฤต

แม้ว่าซ่งฉงปิงจะสอนวิธีการการผ่าตัดให้ซุนมู่หยาง และซุนมู่หยางก็เคยทดลองกับสัตว์หลายครั้ง ในตอนนี้ฝีมือก็ถือว่าสุดยอด ดังนั้นหากจำเป็นต้องผ่าตัดที่เหรินยี่ถัง ล้วนทำโดยซุนมู่หยาง

แต่ซุนมู่หยางไม่อยู่พอดี

และตอนที่ซ่งฉงปิงมาตรวจ นางพบว่ามีผู้ป่วยอาการสาหัสที่ต้องเข้ารับการผ่าตัดในทันที และไม่สามารถรอให้ซุนมู่หยางกลับมาได้

ซ่งฉงปิงเปลี่ยนชุดโดยไม่สนใจอะไร และเริ่มทำการให้ผู้ป่วย

เพียงแต่ในขณะที่ทำการผ่าตัด ซ่งฉงปิงก็รู้สึกไม่สบายใจอยู่ครู่หนึ่ง

แต่การผ่าตัดตรงหน้าสำคัญมาก และนางจะไม่ใส่ใจไม่ได้ ดังนั้นซ่งฉงปิงจึงระงับความไม่สบายใจ และมุ่งมั่นที่จะผ่าตัดให้เสร็จ

อันที่จริงซ่งฉงปิงไม่ค่อยได้ฝึกฝน ในด้านของการผ่าตัด นางอาจจะไม่ได้ฝึกฝนมากไปกว่าซุนมู่หยาง แต่ยาของนางเป็นสิ่งที่ผู้อื่นไม่มี

ดังนั้นแม้ว่าฝีมือการผ่าตัดจะไม่ค่อยดีนัก ขอเพียงแค่มียาของนาง เช่นนั้นผลลัพธ์ก็จะกลับกัน

ด้วยเหตุนี้แม้ว่าการผ่าตัดครั้งนี้จะเปลืองเวลาเปลืองแรง และอันตรายมาก แต่ยาบำรุงเลือดของซ่งฉงปิง ยาฟื้นฟูบาดแผล ประกอบกับน้ำแร่วิญญาณที่ถูกกำหนดให้ประสบความสำเร็จอย่างมาก

หลังจากเดินออกจากห้องผ่าตัด ซ่งฉงปิงเพิ่งจะถอดชุดที่เปื้อนเลือดออก ความไม่สบายใจในใจก็ยิ่งรุนแรงขึ้น

ราวกับว่าจะมีเรื่องไม่ดีอะไรเกิดขึ้น

เนื่องจากความรู้สึกรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ซ่งฉงปิงจึงไม่คิดจะอยู่ที่เหรินยี่ถังอีก

หลังจากเปลี่ยนมาสวมเสื้อผ้าสะอาดแล้ว ซ่งฉงปิงก็เตรียมที่จะจากไป แต่นางเห็นโม่เวิ่นยืนมองตนเองอยู่ในลาน

สายตานั้นของโม่เวิ่น ทำให้ความไม่สบายใจของซ่งฉงปิงรุนแรงยิ่งขึ้น

ความรู้สึกเช่นนี้ทำให้ซ่งฉงปิงไม่อยากสนใจโม่เวิ่น

ดังนั้นซ่งฉงปิงจึงละสายตาจากโม่เวิ่นอย่างรวดเร็ว หลังจากนั้นก็ต้องการจะเดินผ่านโม่เวิ่นไป

“ข้ามีการแสดงดีๆ...... ” โม่เวิ่นเทียนเอ่ยปาก และรอยยิ้มอันชั่วร้ายก็ปรากฏขึ้นที่มุมปาก

เมื่อซ่งฉงปิงยืนในเวลาที่กำหนด รอยยิ้มที่มุมปากของโม่เวิ่นเทียนก็ยิ่งลึกขึ้น

หลังจากได้ยินที่โม่เวิ่นเทียนพูด ซ่งฉงปิงก็หยุดชะงักโดยไม่รู้ตัว

เมื่อตอบสนองกลับมา ซ่งฉงปิงก็ต้องการจะก้าวไปข้างหน้า

“ได้ยินว่าอ๋องเซ่อเจิ้งกลับมาแล้ว?” ซ่งฉงปิงเพิ่งเดินมาถึงประตูที่เชื่อมระหว่างสนามหลังบ้านกับห้องโถงด้านหน้า เสียงของโม่เวิ่นก็ดังเข้ามาในหูอีกครั้ง

เทียนเห้า!

ซ่งฉงปิงหยุดชะงักอีกครั้ง

โม่เวิ่นรู้ได้อย่างไรว่าเทียนเห้ากลับมาแล้ว?

เท่าที่นางรู้ การกลับมาของเทียนเห้าครั้งนี้ ไม่ได้เปิดเผยต่อสาธารณชน มีเพียงบางคนเท่านั้นที่รู้

หัวใจเต้นเร็ว และในขณะนี้ก็เต้นเร็วยิ่งขึ้น

ความไม่สบายใจในใจของนางเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง

โม่เวิ่นไม่มีทางพูดถึงเทียนเห้าอย่างไม่มีเหตุผล แต่จู่ๆ ก็พูดขึ้นมาในเวลานี้ น่าจะเป็นเพราะโม่เวิ่นรู้อะไรบางอย่างหรือทำอะไรบางอย่าง

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ ซ่งฉงปิงก็มองไปที่โม่เวิ่นและถาม “ท่านรู้อะไร?”

โม่เวิ่นเทียนไม่ได้ตอบซ่งฉงปิงโดยตรง แต่เดินไปที่ประตูหลัง

ซ่งฉงปิงครุ่นคิดแล้วเดินตามไป

ประตูหลังเป็นทางเข้าตรอกหนึ่ง

หลังจากเข้าไปในตรอก โม่เวิ่นเทียนก็ยังคงไม่พูดอะไรกับซ่งฉงปิง เขาเพียงแค่เดินตรงไปข้างหน้า

ซ่งฉงปิงขมวดคิ้ว แต่ก็ทำได้เพียงเดินตามไป

ทั้งสองคนเดินไปในตรอกที่คดเคี้ยวอยู่นาน ในที่สุดก็หยุดอยู่ในที่แห่งหนึ่ง

ในเวลานี้ซ่งฉงปิงเห็นแล้วว่าในตรอกนี้มีร่องรอยการต่อสู้ และหัวใจก็แน่นขึ้น

โม่เวิ่นเทียนหันกลับมาและเหลือบมองซ่งฉงปิงอย่างจะยิ้มก็ไม่ยิ้ม หลังจากนั้นก็ก้าวไปข้างหน้าอีกไม่กี่ก้าว หยุดอยู่หน้าประตูและยืนมองซ่งฉงปิงอยู่ตรงนั้น

ซ่งฉงปิงมองไปที่บานประตู และหัวใจเต้นเร็วขึ้นอีกครั้งอย่างอธิบายไม่ถูก

“เจ้ากำลังกลัวอะไร?” โม่เวิ่นเทียนมองไปที่ซ่งฉงปิงและยิ้มเหมือนสุนัขจิ้งจอก

มือที่อยู่ในแขนเสื้อของซ่งฉงปิงกำแน่นเล็กน้อย แต่บนใบหน้าไม่แสดงอารมณ์ใด และเดินเข้าไปใกล้ประตูบานนั้น

ทันทีที่ซ่งฉงปิงมาถึงหน้าประตูบานนั้น นางก็รู้สึกถดถอยอย่างบอกไม่ถูก

รู้สึกว่ามีแผนการชั่วร้ายบางอย่างรอตนเองอยู่

แต่......

“ท่านอ๋อง—อืม—”

ในขณะนี้เสียงแผ่วเบาก็ดังมาจากประตู