บทที่ 766 ที่รัก 520

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ซ่งฉงปิงก็หายใจติดขัด

เทียนเห้าคิดว่าหญิงผู้นั้นเป็นตนเอง?

“ท่านทำอะไรกับเขา?” ซ่งฉงปิงจ้องมองโม่เวิ่นเทียนด้วยสายตาอันเฉียบคม เบ้าตาแดงก่ำด้วยความตื่นเต้น

โม่เวิ่นเทียนมองไปที่แววตาของซ่งฉงปิง และไม่กล้าที่จะสบตาซ่งฉงปิง

“ก็......ยาที่ทำให้เขาเกิดภาพลวงตา”

มิเช่นนั้นเขาจะคิดร้ายกับฉีเทียนเห้าได้อย่างไร?

เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ สีหน้าของโม่เวิ่นเทียนก็หยุดนิ่ง ดวงตามืดมนลง

อันที่จริงเขาเคยคิดร้ายกับฉีเทียนเห้าจริงๆ

ในตอนนั้นที่ชายแดน......

เดิมทีฉีเทียนเห้าควรจะตายอย่างไม่ต้องสงสัย ใครจะรู้ว่าเขาดวงดี......

แต่เรื่องนี้แตกละเอียดอยู่ในใจ และเขาจะไม่พูดมันออกมา

เมื่อได้ยินที่โม่เวิ่นเทียนพูด หัวใจของซ่งฉงปิงก็ยิ่งเย็นชา

ซ่งฉงปิงสูดหายใจเข้าลึกๆ ปรับอารมณ์ และมองไปที่โม่เหวินเทียนด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ “เรื่องของข้า ข้าจะจัดการเรื่อง เชิญคุณชายโม่กลับไปเถิด”

โม่เวิ่นเทียนอยากอยู่ที่นี่ แต่เมื่อเห็นแววตาของซ่งฉงปิง ในที่สุดโม่เวิ่นเทียนก็หันหลังจากไป

เรื่องต่างๆ สำเร็จแล้ว สิ่งที่เขาต้องทำก็ทำแล้ว ไม่ควรที่จะรีบร้อนเกินไป

หลังจากที่โม่เหวินเทียนจากไป ซ่งฉงปิงก็ยืนอยู่ตรงนั้น และไม่ขยับอยู่นาน

เสียงด้านในรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ และซ่งฉงปิงก็ไม่กล้าที่จะผลักประตูเข้าไป

ก่อนหน้านี้นางยังคงคิดว่าคนที่อยู่ด้านในไม่ใช่เทียนเห้า แต่ต่อมาโม่เวิ่นบอกนางว่าวางยาเทียนเห้า และบอกนางว่าเทียนเห้าคิดว่าหญิงผู้นั้นเป็นตนเอง

ในเวลานี้จิตใจของนางสับสนมาก

หากคนที่อยู่ด้านในคือเทียนเห้า เช่นนั้นแม้ว่าเทียนเห้าจะไม่ได้ตั้งใจทรยศตนเอง แต่ร่างกายของเขาก็พัวพันกับผู้อื่น

ถามใจตัวเองดู เหตุการณ์เช่นนี้ หากบอกว่าไม่สนใจก็คงโกหก

ไม่ว่าจะตั้งใจหรือไม่ตั้งใจ มันก็เกิดขึ้นแล้ว ถึงแม้ว่าจะไม่ใช่เรื่องแปลก ในใจก็เอือมระอาไม่มากก็น้อย

นี่เป็นเหตุผลที่นางไม่กล้าผลักประตูเข้าไปอยู่นาน

เพราะนางกลัวว่าผลักประตูเข้าไปแล้ว จะเห็นฉากที่ไม่อยากเห็น และด้วยเหตุนี้จะไม่สามารถให้อภัยได้

ในเวลานี้ในใจของซ่งฉงปิงสับสนอย่างยิ่ง

แต่หลังจากเกิดความสับสน นางก็มีหัวใจที่ไม่ถดถอย

ในที่สุดก็เดินมาถึงหน้าประตูบานนั้น

ซ่งฉงปิงยื่นมือออกไปและกำลังจะผลักประตู

ในเวลานี้ด้านหลังของซ่งฉงปิง มีมือหนึ่งยื่นออกมาคว้ามือที่จะผลักประตูของซ่งฉงปิงอย่างเงียบๆ

ซ่งฉงปิงตกใจมากและกำลังจะโต้ตอบ

แต่เมื่อหันกลับมา ซ่งฉงปิงก็ตกตะลึง

“เทียนเห้า!”

ในตอนแรกตกใจมาก จากนั้นก็ดีใจมาก

เทียนเห้าอยู่นี่ นั้นก็แสดงว่าคนที่อยู่ด้านเป็นตัวปลอม เทียนเห้าไม่ได้มีความสัมพันธ์กับผู้อื่น

เมื่อครู่กลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมา แต่ในเวลานี้รอบดวงตาของซ่งฉงปิงเปียกชื้น

อย่างไรก็ตาม ซ่งฉงปิงไม่ปล่อยให้น้ำตาไหลออกมา

และในเวลานี้ฉีเทียนเห้าก็ปล่อยมือของซ่งฉงปิงอย่างรวดเร็ว เบ้าตาแดงก่ำ ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตัว และแม้กระทั่งกลิ่นอายของเจตนาฆ่า “ท่านเป็นใครกันแน่?”

ถามด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก

ซ่งฉงปิงตกใจเล็กน้อย

แต่ไม่นานซ่งฉงปิงก็เข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้น

โม่เวิ่นบอกว่าฉีเทียนเห้าคิดว่าคนที่อยู่ด้านในเป็นตนเอง

ถึงแม้จะไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงไม่ถูกวางยา แต่ในตอนนี้เขาคงจะสงสัยในตัวตนของตนเอง

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ ซ่งฉงปิงก็มองไปที่ฉีเทียนเห้าด้วยสายตาที่อ่อนโยน

“ที่รัก 520”

คำพูดในยุคปัจจุบันเหล่านี้ มีเพียงนางเท่านั้นที่รู้

ดังนั้นเทียนเห้าคงจะแน่ใจได้ว่าตนเองเป็นใคร?

เป็นอย่างที่คิดไว้ ฉีเทียนเห้าตกใจ และสีแดงในดวงตาก็เข้มขึ้นเล็กน้อย

ทันใดนั้นซ่งฉงปิงก็เห็นความรู้สึกของสัตว์ร้ายในดวงตาของฉีเทียนเห้า