บทที่ 767 ปิงเอ๋อร์ โชคดีที่เป็นเจ้า

เมื่อฉีเทียนเห้าเปิดประตูเดินออกไป ก็มีลูกน้องมารอรับคำสั่งอยู่แล้ว

เมื่อลูกน้องเห็นฉีเทียนเห้าเดินออกมา พวกเขาก็คำนับในทันที

แววตาสงบนิ่ง แต่ใบหน้าภายใต้ผ้าขนหนูเป็นสีแดง

หลังจากได้รับข่าวจากนายท่าน เขาก็ตามหานายท่านอยู่ตลอด

ไม่ง่ายเลยที่จะหาที่นั่นเจอ แต่ไม่เห็นแม้เงาของนายท่าน เมื่อเจอแล้ว ในห้องก็ร้อนผ่าว

เขาไม่กล้าเข้าใกล้เกินไป แต่ก็ไม่กล้าอยู่ไกลเกินไป ดังนั้นจึงได้ยินบางอย่างที่ไม่ควรได้ยิน

แม้ว่าการเคลื่อนไหวจะหยุดลงนานแล้ว และปรับอารมณ์แล้ว แต่เมื่อเจอนายท่านอีกครั้ง เขาก็ยังอดไม่ได้ที่จะหน้าแดง

จำเป็นต้องพูด นายท่าน......เป็นบุรุษที่โดดเด่น

ฉีเทียนเห้าไม่รู้ว่าลูกน้องคิดอะไรอยู่ จึงกล่าวอย่างเย็นชาว่า “ภายในวันนี้ จับตัวโม่เวิ่นเทียนมาให้ได้ แล้วแต่ว่าพวกเจ้าจะทำอย่างไร แค่ไม่ตายก็พอ จากนั้นโยนไปที่หอนางโลม”

ในขณะพูด ดวงตาของฉีเทียนเห้าก็เย็นชา มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย “จำไว้ หาผู้หญิงมาหลายๆ คน นอกจากจะอัปลักษณ์แล้ว อย่างอื่นไม่ต้องสนใจ”

ลูกน้องผู้นั้น: “......”

คนผู้นี้ชื่อโม่เวิ่นเทียน ทำอะไรให้นายท่านขุ่นเคือง?​

ถึงได้ต้องการให้พวกเขาโยนเขาเข้าไปในหอนางโลม แล้วให้หาหญิงอัปลักษณ์มาปรนนิบัติเขา

เดี๋ยวนะ โม่เวิ่นเทียน?

“ท่านอ๋อง ท่านหมายถึง......” โม่เวิ่นเทียน หมอแห่งแคว้นซีหรง แม้ว่าชื่อนี้จะไม่เป็นที่รู้จักทั่วบ้านทั่วเมือง แต่องครักษ์ลับผู้นี้ย่อมรู้

แต่โม่เวิ่นเทียนมาที่ต้าชิ่งตั้งแต่เมื่อไหร่?​

“โม่เวิ่น” ฉีเทียนเห้าพูดชื่อนี้อีกครั้ง

องครักษ์ลับตกตะลึง แต่ไม่นานก็กลับมาเป็นปกติ “ขอรับ ข้าน้อยน้อมรับคำสั่ง”

องครักษ์ลับจากไป

ฉีเทียนเห้ายืนอยู่ในลานบ้านครู่หนึ่ง จากนั้นก็กลับไปที่ห้องและนอนลงข้างๆ ซ่งฉงปิง

……

เมื่อซ่งฉงปิงตื่นขึ้นมา ด้านข้างก็ว่างเปล่า และท้องฟ้าก็มืดลงอีกครั้ง

ซ่งฉงปิงรู้สึกว่าร่างกายของตนเองเหนื่อยล้ามาก ไม่อยากแม้แต่จะขยับนิ้วมือ แต่นอนเช่นนี้ก็รู้สึกไม่สบายใจ

เมื่อจิตเข้าไปในสเพซ หลังจากดื่มน้ำแร่วิญญาณหนึ่งถ้วยแล้ว ซ่งฉงปิงก็รู้สึกว่าเรี่ยวแรงฟื้นคืนมานิดหน่อย และความปวดเมื่อยบนร่างกายก็ลดลงด้วย

ดวงตาทั้งคู่มองดูห้องของตนเอง ปกติมาก สะอาดมาก และไม่มีควัน เห็นได้ชัดว่าคนไม่บ่อยนัก

เพียงแต่เมื่อนึกถึงฉีเทียนเห้าที่เป็นเหมือนสัตว์ร้าย ซ่งฉงปิงก็ทั้งอายทั้งโกรธ ในใจคิดว่าเมื่อเห็นเขา จะต้องลงโทษอย่างแน่นอน

พูดถึงโจโฉ โจโฉก็มา

ทันใดนั้นประตูก็ถูกคนผลักให้เปิดจากด้านนอก

ฉีเทียนเห้าเดินเข้ามาพร้อมกับถาดรอง

ยังไม่ทันได้เข้าใกล้ ซ่งฉงปิงได้กลิ่นอาหาร

กลิ่นหอมชวนหิว ซ่งฉงปิงได้ยินเสียงท้องร้องของตัวเอง

ดังนั้นซ่งฉงปิงจึงตัดสินใจที่จะกินให้อิ่มท้องก่อน แล้วค่อยคิดบัญชี

อาหารนั้นเป็นฝีมือของฉีเทียนเห้า ซ่งฉงปิงได้ลิ้มรส

ฝีมือของฉีเทียนเห้าใช้ได้เลย ประกอบกับหิวมาก ซ่งฉงปิงจึงกินไปไม่น้อยเลย

เพียงแต่หลังจากกินดื่มจนอิ่ม ความโกรธของซ่งฉงปิงก็ลดลงอย่างมาก

และไม่รอให้ซ่งฉงปิงด่าทอ ฉีเทียนเห้าลุกขึ้นยืนในทันที หลังจากนั้นก็จับซ่งฉงปิงเข้ามาไว้ในอ้อมแขนของตัวเอง

ซ่งฉงปิงกำลังจะผลักเขา ฉีเทียนเห้าวางหัวลงบนไหล่ของซ่งฉงปิง และพูดด้วยน้ำเสียงอู้อี้ “ปิงเอ๋อร์ โชคดีที่เป็นเจ้า”

ประโยคนี้สั่นเทาเล็กน้อย

ซ่งฉงปิงต้องการจะผลักฉีเทียนเห้า และหยุดชะงัก

หลังจากนั้นความโกรธในใจก็ค่อยๆ จางหายไป

ซ่งฉงปิงถอนหายใจและกอดฉีเทียนเห้ากลับ

ก่อนที่ทั้งสองจะกอดกัน อันที่จริงนางได้ฉวยโอกาสจับชีพจรของฉีเทียนเห้าแล้ว