บทที่53 ยาใส่รากต้นกระเจี๊ยบ

ใบหน้าที่งุนงงของลั่วเสี่ยวปิงสบตามองที่ตาเล็กๆ ของเล่อเล่อ แต่ยังไม่เข้าใจว่าเล่อเล่อนั้นต้องการอะไร

และเล่อเล่อกะพริบดวงตาเล็กๆ และมองไปที่แม่ของตัวเองอย่างมีความหวัง

เมื่ออานอานเห็นแบบนี้ จึงเม้มริมฝีปาก แล้วก้าวไปข้างหน้า จากนั้นมือเล็กๆ ที่อ่อนโยนได้จับไปที่มือแม่ตัวเองยกขึ้น

ขณะที่ลั่วเสี่ยวปิงนั้นยังงงงวยอยู่นั้น อานอานก็จับมือนางมาวางบนศีรษะของตัวเอง

เมื่อดวงตาที่สดใสและสงบของลั่วเสี่ยวปิงและอานอานได้สบตากัน นี่ถึงได้มีการตอบสนองที่ว่า ‘ก็ต้องการ’ คือหมายถึงต้องการให้ลูบหัว

หลังจากงุนงงอยู่พักหนึ่ง ลั่วเสี่ยวปิงก็หัวเราะออกมา แล้วจากนั้นจึงลูบไปที่หัวของเด็กทั้งสอง

“อานอานเล่อเล่อเด็กดี พวกเจ้าเล่นกันเองสักพักก่อนนะ แม่จะไปต้มยาให้อาฉีของพวกเจ้า” ลั่วเสี่ยวปิงพูดกับเด็กทั้งสอง

เด็กทั้งสองคนเชื่อฟังมาก รู้ว่าแม่ตัวเองยุ่งมาก ดังนั้นจึงไม่ตามติดกับลั่วเสี่ยวปิง และวิ่งไปที่อีกมุมหนึ่งเพื่อดูมดย้ายบ้าน

“พี่ชาย ทำไมมดถึงย้ายบ้าน?” เล่อเล่อถามอานอาน

“บางทีบ้านของพวกมันอาจจะทรุดโทรมเกินไปมั้ง” อานอานตอบ

ลั่วเสี่ยวปิงฟังการสนทนาของเด็กสองคน แล้วมองดูบ้านที่ 'ทรุดโทรมเกินไป' ของนาง

ไม่เป็นไร เมื่อซื้อที่ดินแล้ว นางก็สามารถพาลูกๆ ย้ายบ้านได้แล้ว

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ ลั่วเสี่ยวปิงก็ตรงเข้าไปในห้องครัว

หลังจากเข้าไปในครัวแล้ว ลั่วเสี่ยวปิงได้หยิบสมุนไพรที่เขาซื้อมาจากเหรินโซ่วถังออกมา

นางซื้อยามาไม่น้อย แต่ไม่ใช่ทั้งหมดที่ซื้อมาให้ฉีเทียนเห้า ยาบางชนิดส่วนหนึ่งใช้สำหรับลบรอยแผลเป็นบนใบหน้าของตัวเอง อีกส่วนหนึ่งเก็บไว้ในคลังยาสมุนไพรไว้ใช้ประโยชน์

ท้ายที่สุดในฐานะหมอปรุงยา ข้างมือจะไม่ได้เตรียมยาเหล่านั้นไว้ได้อย่างไร?

เพียงแต่บนภูเขาไม่ได้มียาทุกชนิด ดังนั้นนางจึงได้ซื้อยาบางส่วนกลับมาไว้ล่วงหน้า

ดังนั้นที่บอกกับท่านซุนว่า ซื้อยากลับมาศึกษาก็ไม่ได้พูดเหลวไหล

จากสมุนไพรเหล่านั้น ลั่วเสี่ยวปิงได้เลือกบางส่วนที่ฉีเทียนเห้าจำเป็นต้องใช้ จากนั้นจึงดึงสมุนไพรไม่กี่ตัวออกมาจากช่องว่าง

ชะเอม ไฉหู เหลียนเฉียว หินฟองเต้าหู้……เพราะจัดการกับสมุนไพรเป็นเวลานาน ลั่วเสี่ยวปิงนั้นสามารถใช้มือควบคุมน้ำหนักขนาดเล็กได้อย่างแม่นยำ ดังนั้นเมื่อนางจัดเตรียมยาจึงกระฉับกระเฉงมาก

หลังจากเตรียมสัดส่วนแล้ว ลั่วเสี่ยวปิงก็เริ่มต้มยา

ในความเป็นจริง ถ้าต้องการให้ผลการรักษาดีขึ้น และเพิ่มประสิทธิภาพของยาให้สูงสุด การยาต้มไม่ใช่ทางเลือกที่ดี

เพียงแค่ตอนนี้นางต้องการทำยา ไม่ต้องพูดถึงการขาดเครื่องมือ แม้ว่าจะมีเครื่องมือ การทำให้บริสุทธิ์อะไรนั้นก็เกินความสามารถแล้ว

บวกกับลั่วเสี่ยวปิงไม่อยากเปิดเผยอะไรมากในตอนนี้ ดังนั้นก็เลือกการต้มยา

ในเวลานี้ ฉีเทียนเห้านอนอยู่บนเตียงจะขยับก็ไม่ขยับ ขมวดคิ้วเล็กน้อย และหลับตาลงครุ่นคิดเล็กน้อย

กระท่อมที่ทรุดโทรมนี้ไม่เก็บเสียง ดังนั้นการสนทนาทั้งหมดระหว่างลั่วเสี่ยวปิงและจางซิ่งฮวาได้เข้าไปในหูของฉีเทียนเห้า

ผู้หญิงคนนั้น เป็นผู้หญิงบ้านนอกธรรมดาจริงๆ หรือ?

ผู้หญิงบ้านนอกธรรมดา จะรู้ได้อย่างไรว่า ‘คนมีจุดแข็งจุดอ่อน’? ยังสามารถพูด ‘ทุกคนมีค่าของตัวเอง และคุณค่าของทุกคนต่างกัน’ ออกมาได้อย่างมีเหตุผลมากเช่นนี้?

ไม่เพียงเท่านั้น ผู้หญิงอย่างลั่วเสี่ยวปิง ล้มล้างการรับรู้ของเขาที่มีต่อผู้หญิงในชนบทจริงๆ

หยิ่ง กล้าหาญ มั่นใจทั้งเข้มแข็ง แม้จะดูหยาบคาย แต่น้ำใจและจิตใจที่ออกมาจากตัว กลับแม้แต่สาวผู้สูงศักดิ์ในเมืองหลวงก็ไม่สามารถเปรียบเทียบได้

ผู้หญิงแบบนี้ เขาไม่อาจจะเชื่อได้ว่าเป็นเพียงผู้หญิงบ้านนอกธรรมดาๆ คนหนึ่ง

อย่างไรก็ตาม เพียงแค่นางไม่มีความคิดที่คดเคี้ยว เขาก็จะไม่สืบหาความเป็นส่วนตัวของนาง

ถึงอย่างไรก็ได้พบกันโดยบังเอิญ นางยังได้ช่วยชีวิตเขาไว้