บทที่54 ทำไมใบหน้าท่านแม่ถึงแดงขนาดนั้น

เมื่อลั่วเสี่ยวปิงจับพลัดจับผลูยัดน้ำตาลเข้าไปในปากของฉีเทียนเห้า ฉีเทียนเห้าก็อ้าปากโดยไม่รู้ตัว

น้ำตาลถูกยัดเข้าไปในปากของฉีเทียนเห้า แต่นิ้วของลั่วเสี่ยวปิงก็ถูกฉีเทียนเห้ากัดไว้เช่นกัน การสัมผัสระหว่างนิ้วเย็นๆ กับริมฝีปากอุ่นๆ

ในทันที ทั้งคู่ต่างก็ตกตะลึง

ลั่วเสี่ยวปิงรู้สึกเพียงว่าฝ่ามือของตัวเองร้อนขึ้น และรู้สึกเหมือนถูกไฟฟ้าช็อต

ในทางกลับกันฉีเทียนเห้ารู้สึกว่าริมฝีปากของตัวเองชา และมีความรู้สึกแปลกๆ ได้ตรงไปที่หน้าผาก

มีความว่างเปล่าในหัวของลั่วเสี่ยวปิง ในที่สุดสมองเริ่มดำเนินงาน ลั่วเสี่ยวปิงจึงรู้สึกว่าเมื่อกี้ตัวเองทึ่มจริงๆ

อยู่ดีๆ ก็มายัดลูกอมให้ผู้ชายทำไมกัน?

ทำให้บรรยากาศคลุมเครือจนอธิบายไม่ถูก จะแก้ไขอย่างไร?

หลังจากอึ้งไปชั่วครู่ ลั่วเสี่ยวปิงรีบดึงนิ้วตัวเองออก จากนั้นลุกขึ้นยืนอย่างไร้อารมณ์ และเอ่ยปากว่า “ข้าเห็นว่าเจ้ากลัวขม ถึงได้ให้ลูกอมกิน......”

เมื่อพูดอย่างนั้น ลั่วเสี่ยวปิงเกือบจะกัดลิ้น และอยากจะตบตัวเองสักที

อยู่ดีๆ ยังจะพูดเรื่องลูกอมทำไม?

แค่เวลาแป๊บเดียวก็ลืมแล้วหรือว่าความคลุมเครือของเรื่องบ้าๆ นี้มูลเหตุเกิดจากลูกอม?

หัวสมองอะไร?

ลั่วเสี่ยวปิงรู้สึกว่า วิธีที่ดีที่สุดในการปกปิดตอนนี้คือแสร้งทำเป็นว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ดังนั้นแม้ว่าลั่วเสี่ยวปิงจะรู้สึกเขินอายมากแค่ไหน ก็บังคับตัวเองให้สงบและไม่พูดอะไรอีก ได้เพียงแค่หยิบถ้วยยาเปล่า และแสร้งทำเป็นว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น เดินออกไปข้างนอกด้วยร่างกายที่ตรง ใบหน้าที่จริงจัง

แต่นางกลับไม่รู้ว่าการกระทำต่อเนื่องนี้ และการเปลี่ยนแปลงในการแสดงออกรวมทั้งความรู้น้อยเนื้อต่ำใจของนางล้วนตกอยู่ในสายตาของฉีเทียนเห้า ทำให้ฉีเทียนเห้ามองนางด้วยแสงที่ไม่สามารถอธิบายได้ในสายตาของนาง

หลังจากเวลาผ่านไปนาน ฉีเทียนเห้าถึงได้ละสายตาจากประตู และใช้นิ้วแตะไปที่ริมฝีปากตัวเองเบาๆ แม้ว่าใบหน้าจะยังคงไม่แสดงอารมณ์ใดๆ แต่หูของเขาก็ได้มีสีจางๆ ขึ้นมาแล้ว

นอกจากตัวของฉีเทียนเห้าเอง ไม่มีใครรู้ว่า ลูกอมหวานที่อยู่ในปากเขานั้นในความเป็นจริงแล้วคือไม่ได้มีรสหวานแม้แต่นิดเดียว

แต่ในเวลานี้ ฉีเทียนเห้าได้เพิกเฉยต่อรสขมในปากของเขาแล้ว

หลังจากลั่วเสี่ยวปิงออกจากห้องไป ก็ถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก และในเวลานี้ใบหน้ายังได้ร้อนขึ้นเล็กน้อย

อานอานเล่อเล่อเห็นลั่วเสี่ยวปิงออกจากห้อง ก็วิ่งไปทางลั่วเสี่ยวปิง

“ท่านแม่ อาฉีดื่มยาหรือยัง?” เล่อเล่อถาม เห็นได้ชัดว่าในใจของเขาเป็นห่วงฉีเทียนเห้าเป็นอย่างมาก

เมื่อเปรียบเทียบกับเล่อเล่อแล้ว อานอานที่อยู่ข้างๆ ดูเงียบกว่ามาก และอานอานไม่ได้แสดงความเป็นห่วงต่อผู้ชายด้านในมากนัก

ภายใต้สายตาที่คาดหวังของเล่อเล่อ ลั่วเสี่ยวปิงจึงได้พยักหน้า และใบหน้าเล่อเล่อรู้สึกตื่นเต้น “ท่านแม่ เล่อเล่อให้ลูกอมกับท่านอา ท่านแม่ได้ป้อนให้ท่านอาหรือไม่?”

เมื่อลั่วเสี่ยวปิงนึกถึงลูกอม ใบหน้าเริ่มร้อนขึ้นเล็กน้อย

ถูกต้อง ลูกอมนั้นเล่อเล่อให้นางตอนที่กำลังต้มยา บอกว่ากลัวฉีเทียนเห้าดื่มยาแล้วขม สั่งให้นางป้อนเขาหลังจากที่เขาดื่มยาเสร็จ

เดิมทีนางยังคิดว่าผู้ชายคนหนึ่งคงจะไม่กลัวขมจนต้องกินลูกอม แต่ภายใต้สายตาที่คาดหวังของเล่อเล่อ นางเลยต้องรับลูกอมไว้ โดยคิดว่าจะรอออกมาค่อยบอกเล่อเล่อว่าอาฉีไม่ชอบกินลูกอม

แต่ใครจะรู้ว่าจู่ๆ นางได้ทำในสิ่งที่เล่อเล่อพูดไว้โดยไม่รู้ตัว?

ลั่วเสี่ยวปิงอยากจะจับหน้าผาก

“ท่านแม่ ทำไมหน้าของท่านแดงจัง ไม่สบายหรือ?” อานอานผู้ที่รอบคอบเห็นว่าแม่ตัวเองมีอาการผิดปกติ และเมื่อเห็นว่าหน้าแม่แดงมาก ก็อดที่จะเป็นห่วงไม่ได้

เมื่อได้ยินว่าตัวเองหน้าแดง ลั่วเสี่ยวปิงยิ่งกระวนกระวายใจ แต่กลัวว่าเด็กสองคนจะเห็นอะไรบางอย่าง ลั่วเสี่ยวปิงจึงรีบส่ายหน้า “เปล่า แม่ไม่ได้ป่วย แค่ร้อนนิดหน่อยเอง”

อานอานมองแม่ของตัวเองอย่างไม่เชื่อสายตา