ตอนที่ 5

และในจังหวะที่หล่อนกำลังจะก้าวเดินออกมาจากสะพาน

“อุ๊ย… ”

นวลสะดุ้ง จู่ๆ ก็รู้สึกว่ามีตัวอะไรสักอย่างกำลังเคลื่อนไหวอยู่ในผ้าถุง

“เป็นอะไร… ”

โมกข์ทำหน้าสงสัย

“ตัวอะไรไต่อยู่ในผ้าถุงค่ะพ่อโมกข์”

นวลพยายามสลัดชายผ้าถุง โมกข์เห็นแมงกระชอนตัวหนึ่งร่วงลงมา มันวิ่งหลบเข้าไปในพงหญ้าด้วยความรวดเร็วก่อนที่นวลจะทันได้เห็น

“ปลิงหรือเปล่า… ”

ความคิดชั่วช้า แวบเข้ามาในหัวของพ่อผัวจอมหื่น กล่าวออกมาเหมือนผู้ใหญ่หลอกเด็ก

“อะไรนะ… งืออออ… มีปลิงด้วยหรือ”

นวลออกอาการกลัว

“ใช่… พ่อลืมบอกไปว่าในคลองมีปลิง… ยิ่งชุกชุมมากในช่วงฝนตก เมื่อเดือนก่อนมีป้าคนหนึ่งบ้านอยู่ถัดไปจากบ้านเราเพิ่งโดนปลิงเข้าตรงนั้น… หลังจากลงไปเก็บผักบุ้ง”

ด้วยความคิดหื่นที่ผุดวาบเข้ามาในหัวของโมกข์ ด้วยราคะกำลังครอบงำจิตใจ จึงต้องแต่งนิทานหลอกเด็ก

“ว้าย… งือ… อย่าบอกนะว่าปลิงมันเข้าไปตรงนั้นของหนู”

นวลยิ่งกลัว เมื่อได้ยินที่พ่อผัวบอก

“นั่นสิ… พ่อช่วยดูให้นะ… ชักช้าเดี๋ยวมันเข้าไปลึกจะลำบาก… พ่อมีวิธีเอาออก… รีบตามพ่อมา”

โมกข์เดินนำมาที่กระท่อมร้างหลังป่ากล้วย

ด้วยความกลัว นวลจึงรีบเดินตามมาโดยไม่ได้สงสัยว่ามันคือแผนการของพ่อผัว

“นอนลงจ้ะ… เร็วสิจ๊ะ… เดี๋ยวปลิงเข้าลึกเอาออกไม่ทันต้องไปโรงพยาบาล ต้องขึ้นขาหยั่งถ่างขาอ้าซ่าให้อายหมอไม่รู้ด้วยนะ”

โมกข์ขู่จนนวลมองเห็นภาพ หล่อนมองไปยังแคร่ไม้ไผ่ตรงหน้า โมกข์ดึงเอาใบจากออกมามวนยาเส้น

“พะ… พ่อโมกข์จะทำอะไรจ๊ะ… ”

ความกลัว ทำให้สะใภ้ทอดร่างนอนหงายลงบนแคร่ไม้อย่างว่าง่าย

หากก็ไม่วายสงสัยเมื่อเห็นพ่อผัวจุดยาเส้นสูบทั้งที่บอกว่าจะกำลังจะช่วยหาปลิงในผ้าถุง

“ควันยาเส้นกลิ่นยาเส้นจะทำให้ปลิงหนีออกมาจ้ะ”