บทที่ 1000

หยิ่นลิ่วส่งจดหมายลับฉบับหนึ่งให้เฟิ่งจิ่วเหยียน

เฟิ่งจิ่วเหยียนรีบเปิดอ่าน กลับเห็นเป็นลายมือของประมุขแคว้นซีหนี่ว์

——[มารเดาเจ้ามีบุญคุณต่อซู่ยวน เราจึงเชิญนางมาแคว้นซีหนี่ว์เพื่อพบปะกัน และในวันหน้าจะให้คนไปส่งท่านกลับอย่างปอดภัย]

“เป็นอย่างไรบ้าง?” เซียวอวี้ถามอย่างเป็นห่วง

เฟิ่งจิ่วเหยียนเงยหน้ามองเขา แววตาเยือกเย็นแน่นิ่ง

“เป็นฝีมือของประมุขแคว้นซีหนี่ว์”

เซียวอวี้ขมวดคิ้วเล็กน้อย “พวกนางจับตัวแม่ยายไป เพื่ออะไร?”

เฟิ่งจิ่วเหยียนขยับริมฝีปากเอื้อนเอ่ย

“บางที ประมุขคงสงสัยว่าแม่ของข้าคือซูย่วน”

ความเป็นไปได้ที่นางคาดเดาไว้ ประมุขแคว้นซีหนี่ว์เองก็น่าจะคาดเดาได้เหมือนกัน

แต่ไม่คิดเลยว่า อีกฝ่ายจะใช้วิธีที่ตรงไปตรงมา——ด้วยจับตัวไปเช่นนี้

ทว่า ในเมื่อเป็นการพิสูจน์ความแน่ใจเกี่ยวกับตัวตนของซูย่วน ท่านแม่ก็ไม่น่าจะมีอันตรายอะไร

เฟิ่งจิ่วหยียนจ้องไปทางทิศตะวันออกด้วยแววตานิ่งงัน

เทียบกับเรื่องที่ท่านแม่ถูกพาตัวไป นางสนใจว่า ผู้ใดคือซูย่วนมากกว่า

นางกำชับหยิ่นลิ่ว

“ไปบอกจวนพลทหาร ท่านแม่ไม่ได้เป็นอะไรมาก อย่าเพิ่งทำอะไรบุ่มบ่าม”

“รับทราบ!”

เซียวอวี้เสนอ “เราจะส่งคนไปที่แคว้นซีหนี่ว์ เพื่อคุ้มกันแม่ยาย”

เฟิ่งจิ่วเหยียนพยักหน้า

“ขอบพระทัยอย่างยิ่ง”

“จิ่วเหยียน เจ้ากับเราคือสามีภรรยากัน จะห่างเหินกันขนาดนี้เพื่ออะไร” เซียวอวี้โอบไหล่ของนาง “ข้างนอกลมแรง เราเข้าไปคุยกันข้างในดี ๆ เถอะ”

“ได้สิ”

ครึ่งเดือนต่อมา

ณ แคว้นซีหนี่ว์

นายหญิงเฟิ่งทั้งหวาดกลัวและตกใจ คนของแคว้นซีหนี่ว์จับตัวนางมาทำไม?

เมื่อมาถึงแคว้นซีหนี่ว์ นางก็ถูกพาเข้ามาในวังหลวง

หลังจากที่ก้าวเข้ามาในห้องบรรทมของฮ่องเต้ นางก็เห็นสตรีงดงามผู้หนึ่ง

อีกฝ่ายมีมัวหมัวคอยรับใช้ข้างกาย เบื้องล่างมีสตรีวัยชรานั่งอยู่ ทั้งสามคนหันมามองตัวเองอย่างไม่ได้นัดหมาย สายตาส่อแววประเมิน

นายหญิงเฟิ่งสงสัยในตัวตนของพวกนาง ข้าหลวงที่เดินนำทางเอ่ยเตือน

“นี่คือประมุขแคว้นของเรา”

สีหน้าของนายหญิงเฟิ่งนิ่งอึ้ง จากนั้นก็รีบโค้งคำนับ

“ถวายบังคมท่านประมุข”

เมื่อก่อนนางเคยได้ยินว่า แคว้นซีหนี่ว์แตกต่างจากแคว้นอื่น เป็นแคว้นที่สตรีเป็นใหญ่ ตั้งแต่ฮ่องเต้ จนถึงขุนนางในราชสำนัก รวมถึงทหารในกองทัพ ล้วนมีแต่สตรีเป็นส่วนใหญ่

บนบัลลังก์มังกร ประมุขแคว้นซีหนี่ว์มีสีหน้าเรียบนิ่ง มองนายหญิงเฟิ่ง ค่อย ๆ ขยับริมฝีปากเอื้อนเอ่ย